یاخته
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
یاخته یا سلول، (به فرانسوی: Cellule) واحد بنیادین ساختاری و کارکردی همه اندامگانها (ارگانیسمها، موجودات زنده) است.
تئوری یاخته که در سده نوزدهم میلادی پدید آمد میگوید که همه اندامگانها از یک یا چند یاخته تشکیل شدهاند، همه یاختهها از یاختههای پیشین پدید میآیند، همه کارکردهای زیستی یک سازواره در درون یاختهها انجام میگیرند و اینکه یاختهها شامل اطلاعات وراثتی لازم برای سامان دادن به کارکرد یاخته و انتقال اطلاعات به نسلهای آینده یاختهها هستند. سلولهاي بدن موجودات پرسلولي در برخي بافتها مانند پوست با پيوندهاي بين سلولي به هم متصل مي شوند.
[ویرایش] اندامکها
به اجزای درون یاخته اندامک گفته میشود که معمولا عبارتند از: سیتوپلاسم (میانیاخته)، هسته یاخته، هستک، ریبوزوم (رناتن)، وزیکول، شبکه آندوپلاسمی خشن، شبکه آندوپلاسمی نرم، دستگاه گلژی، سیتواسکلتون، میتوکندری، کریچه (واکوئل)، لیزوزوم (کافندهتن)، میانک (سنتریول)، سبزدیسه و … به همراه غشای سلولی
[ویرایش] جستارهای وابسته
- رنگینتن (کروموزوم)
- آنتی اکسیدانت
- آپوپتوز
- سلول تخم
- تکیاختگان
- فیزیولوژی
[ویرایش] منابع
- بیو ایران - سایت مرجع بیوشیمی به زبان فارسی www.bioiran.net
