لارستانی
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد.
زبان لارستانی یا لاری , زبان ساکنان جنوبی استان فارس و مردم غرب هرمزگان است که در منطقه وسیعی به نام لارستان کاربرد دارد. زبان لارستانی از زبانهای فارسیتبار یعنی متعلق به شاخه جنوب غربی زبانهای ایرانی است. اگرچه به زبان همه ساکنان لارستان, لاری گفته میشود, این زبان در جای جای این منطقه نمودهای گوناگونی دارد که بیشتر این تفاوتها در تلفظ واژگان است. زبان لارستانی بیش از نُه لهجه را دربر میگیرد: لاری، فرامرزی، کُوخِردی ،خُنجی، اسیری،اِوَزی، گَودهای، گِراشی ، فیشوَری، فداغی، بيخهای و بَستَکی.
[ویرایش] منبع
(یکی از منابع: بررسی تطبیقی فعل, ضمیر و واژه در گویش لاری با فارسی میانه، احمد نور احمدی، کارشناس ارشد زبان و ادبیات فارسی)
|
|
|
|---|---|
|
اوزی| بستکی| بیخه ای| خنجی| فرامرزی| فداغی| فیشوری| اردی| گوده ای| کوخردی| گراشی| لاری| |
|
 |
|
|---|---|
| شاخه | زبانهای ایرانی غربی |
| شمال غربی |
باستان: مادی میانه: پارتی (پهلوی اشکانی) نو: آذری | گیلکی | مازندرانی | تالشی | کردی کرمانجی | کردی سورانی | زازا-گورانی | سمنانی | زبانهای ایران مرکزی | بلوچی[1] | سیوندی |
| جنوب غربی[2] |
باستان: پارسی باستان میانه: پارسی میانه (پهلوی) نو: فارسی | لری | بختیاری | لارستانی | بشاگردی | کمزاری | تاتی اران |
| شاخه | زبانهای ایرانی شرقی |
| شمال شرقی |
باستان: اوستایی[3] میانه: سغدی | خوارزمی | بلخی | سکایی غربی | آلانی | سرمتی نو: آسی | یغنابی (سغدی نو) |
| جنوب شرقی |
میانه: سکایی-تخاری نو: پشتو | زبانهای پامیری | پراچی | ارموری | منجی | یدغه |
| ۱-بلوچی به خاطر مهاجرت گویشورانش، از نظر جغرافیایی به جنوب شرق فلات ایران منتقل شده. ۲-شاخه جنوب غربی را شاخه فارسیتبار نیز میگویند. ۳-بیشتر زبانشناسان، اوستایی را در مرز شاخههای غربی و شرقی دستهبندی میکنند. |
