دیرش

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

دیرش (به انگلیسی: Duration) سنجه‌ای برای اندازه‌گیری حساسیت قیمت نسبت به تغییر در نرخ بهره اوراق قرضه یا هر گونه ابزار مالی دیگر با درآمد ثابت است.[۱] که به صورت سال نشان داده می‌شود.

ویژگی‌ها[ویرایش]

در کل میان نرخ بهره و بهای اوراق قرضه همبستگی وارانه برقرار است به گونه‌ای که افزایش نرخ‌های بهره به کاهش بهای اوراق قرضه خواهد انجامید و کاهش نرخ بهره به افزایش قیمت اوراق قرضه (یا دیگر ابزارهای مالی با درآمد ثابت). محاسبه دیرش فرایندی پیچیده دارد، چرا که به عامل‌های دیگری چون نرخ بهره، کوپن اوراق، سررسید اوراق، ارزش فعلی و اختیارات اوراق هم بستگی دارد.[۱]

دیرش و ریسک[ویرایش]

اوراق قرضه دربرگیرنده دو گونه از ریسک‌هاست: ریسک نرخ بهره و ریسک اعتباری. دیرش محاسبه ریسک نرخ بهره را پوشش می‌دهد.[۱] عدد بزرگتر دیرش به معنی آن است که نوسان نرخ بهره بر ارزش فعلی تاثیر بیشتری دارد و از همین روی ریسک نرخ بهره بیشتر خواهد بود.

دیرش مکالی[ویرایش]

دیرش مکالی که از نام فردریک مکالی نظریه‌پرداز این فرایافت گرفته شده است، میانگین موزون سررسید جریان نقد است. این عدد بر پایه فرمول زیر به دست می‌آید.

یک مجموعه جریان نقدی را در نظر بگیرید. ارزش فعلی این جریان نقدی به صورت زیر است:

 V = \sum_{i=1}^{n}PV_i

دیرش مکالی به صورت زیر تعریف می‌شود:[۲][۳][۴][۵]

MacD = \frac{\sum_{i=1}^{n}{t_i PV_i}} {V}  = \sum_{i=1}^{n}t_i \frac{{PV_i}} {V}

که در آن:

  • i: جریان نقدی
  • PV_i: ارزش فعلی پرداخت نقدی iام یک دارایی
  • t_i: زمان بر حسب سال تا زمانی که پرداخت iام دریافت شود
  • V: ارزش فعلی همه پرداخت‌های نقدی آتی از این دارایی است

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ «دیرش». سرمایه نامه. بازبینی‌شده در ۲۵ مهٔ ۲۰۱۴. 
  2. Hull, John C. (1993), Options, Futures, and Other Derivative Securities (Second ed.), Englewood Cliffs, NJ: Prentice-Hall, Inc., pp. 99–101 
  3. Brealey, Richard A.; Myers, Stewart C.; Allen, Franklin (2011), Principles of Corporate Finance (Tenth ed.), New York, NY: McGraw-Hill Irwin, pp. 50–53 
  4. Coleman, Thomas. "A Guide to Duration, DV01, and Yield Curve Risk Transformations". Social Science Research Network. Retrieved 22 January 2013. 
  5. Marrison, Chris (2002), The Fundamentals of Risk Measurement, Boston, MA: McGraw-Hill, pp. 57–58