پیتر سلرز

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیDeutsch
پیتر سلرز
Peter Sellers at home in Belgravia, London, 1973.jpg
پرتره پیتر سلرز در سال ۱۹۷۳
نام اصلی ریچارد هنری سلرز
Richard Henry Sellers
زمینه فعالیت سینما و تئاتر
تولد ۸ سپتامبر ۱۹۲۵
ساوت‌سی، پورتسموث، همپشایر، انگلستان، بریتانیا
مرگ ۲۴ ژوئیهٔ ۱۹۸۰ (۵۴ سال)
لندن
ملیت بریتانیایی
پیشه هنرپیشه، کمدین، کارگردان فیلم و تئاتر
سال‌های فعالیت ۱۹۴۸–۱۹۸۰
همسر(ها) آن هوه (۱۹۵۴–۱۹۶۳)
بریت ایکلند (۱۹۶۴–۱۹۶۸)
میراندا، کنتس استکهلم (۱۹۶۹ تا ۱۹۷۵)
لین فردریک (۱۹۷۷ تا ۱۹۸۰)
فرزندان مایکل، ویکتوریا، سارا
صفحه در وبگاه IMDb

پیتر سلرز (به انگلیسی: Peter Sellers) (زاده ۸ سپتامبر ۱۹۲۵ - درگذشته ۲۴ ژوئیهٔ ۱۹۸۰) بازیگر، کمدین، کارگردان فیلم و تئاتر و خواننده بریتانیایی بود.[۱]وی با نقش‌آفرینی در سریال کمدی نمایش احمق‌ها محصول تلویزیون بی‌بی‌سی و با بازی در قالب شخصیت‌های مختلف در سینما، از جمله بازرس کلوزو در سری فیلم های پلنگ صورتی در سراسر جهان مشهور شد.

زندگی حرفه‌ای[ویرایش]

پیتر سلرز زاده ۸ سپتامبر ۱۹۲۵ در شهر ساوت‌سی منطقه پورتسموث انگلستان بود. این کمدین بریتانیایی با اجرای نمایش‌های دوره‌ای به تئاتر لندن آمد و سپس به تلویزیون راه پیدا کرد. اولین فیلم بلندش را در سال ۱۹۵۱ بازی کرد. او یکی از بزرگترین و محبوبترین طنزپردازان تاریخ سینماست.

دو بار نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد برای فیلم‌های دکتراسترنج لاو (۱۹۶۴) و حضور (۱۹۷۹) شد. سلرز به دلیل بازی‌ها و گریم‌های متفاوت در فیلم‌های گوناگون به مرد پنجاه چهره سینما مشهور بود. از بین کمدین‌ها فقط چارلی چاپلین، وودی آلن، روبرتو بنینی و پیتر سلرز نامزد دریافت اسکار شدند.[نیازمند منبع]

درگذشت[ویرایش]

سلرز در ۲۱ ژوئیه سال ۱۹۸۰ برای دیدن محل دفن خاکستر والدینش در Golders Green Crematorium وارد لندن شد و در هتل دورچستر اقامت کرد.[۲] وی همچنین در شب ۲۲ ژوئیه قصد داشت تا شام را ضمن دیداری با دوستان قدیمی خود در برنامه رادیویی نمایش احمق‌ها؛ هری اسکومب و اسپایک میلیگان صرف کند.[۳] اما در عصر آن روز پس از صرف ناهار در هتل دچار سکته قلبی می‌شود. وی سریعاً به بیمارستان میدلسکس لندن انتقال می‌یابد تا اینکه در شب ۲۴ ژوئیه در سن ۵۴ سالگی فوت می‌کند.[۴]

فیلم‌شناسی[ویرایش]

سال فیلم نقش توضیحات
۱۹۵۰ رز سیاه آلفونسو بدویا صدا (اشاره نشده)
۱۹۵۱ Penny Points to Paradise The Major/Arnold Fringe
Let's Go Crazy Groucho/Giuseppe/Cedric
/Izzy/Gozzunk/Crystal Jollibottom
۱۹۵۲ Down Among the Z Men Major Bloodnok
۱۹۵۳ دختران جمعه طوطی صدا (اشاره نشده)
۱۹۵۴ دستورات دستورند Private Griffin
۱۹۵۵ جان و جولی Police Constable Diamond
قاتلین پیرزن آقای رابینسون
۱۹۵۶ The Case of the Mukkinese Battle-Horn Narrator/Supt. Quilt
/Asst. Commissioner Sir Jervis Fruit/Henry Crun
مردی که هرگز نبود وینستون چرچیل صدا
۱۹۵۷ بی خوابی برای تو خوب است هکتور دیمویدل فیلم کوتاه
کوچکترین نمایش در زمین لسلی کوییل
حقیقت عریان سانی مک گریگور
۱۹۵۸ بالای یونان CPO Doherty
تام بند انگشتی آنتونی
۱۹۵۹ Carlton-Browne of the F.O. نخست‌وزیر آمفیبولوس
موشی که غرید Grand Duchess Gloriana XII / Prime Minister
Count Rupert Mountjoy / Tully Bascombe
در سه نقش
من خوبم جک فرد کیت جایزه بفتای بهترین بازیگر نقش اول مرد
جنگ زن و مرد آقای مارتین
۱۹۶۰ دویدن و پریدن و ایستادن عکاس جشنواره بین‌المللی فیلم سانفرانسیسکو برای فیلم تخیلی کوتاه
نامزد - Academy Award for Best Live Action Short Film
هرگز نگذار برویم لیونل میدووز
زن میلیونر احمد الکبیر
Two Way Stretch داجر لین
۱۹۶۱ آقای توپاز اوت توپاز
۱۹۶۲ فقط دو نفر می‌توانند بازی کنند جان لویس نامزد - جایزه بفتای بهترین بازیگر نقش اول مرد
Waltz of the Toreadors General Leo Fitzjohn بهترین بازیگر در جشنواره بین‌المللی فیلم سن‌سباستین
جاده‌ای به هنگ کنگ متخصص اعصاب هندی (اشاره نشده)
لولیتا کلر کوئیلتی نامزد - جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر نقش مکمل مرد فیلم موزیکال یا کمدی
Trial and Error ویلفرد مورگنهال
۱۹۶۳ The Wrong Arm of the Law پیرلی گیتس
Heavens Above! The Reverend John Smallwood
پلنگ صورتی سربازرس ژاک کلوزو اولین فیلم از سری پلنگ صورتی
نامزد - جایزه بفتای بهترین بازیگر نقش اول مرد
نامزد - جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر مرد فیلم موزیکال یا کمدی
۱۹۶۴ استرنجلاو کاپیتان لیونل ماندراک / رئیس‌جمهور مرکین موفلی / استرنجلاو بازی در ۳ نقش
نامزد - جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد
نامزد - جایزه بفتای بهترین بازیگر نقش اول مرد
دنیای هنری اورینت هنری اورینت
تیری در تاریکی سربازرس ژاک کلوزو دنباله پلنگ صورتی
۱۹۶۵ پرندگان، زنبورها و لک لک‌ها راوی صدا
تازه چه خبر پوسی‌کت؟ فریتز فاسبندر
۱۹۶۶ جعبه عوضی پرات
به دنبال روباه آلدو وانوچی
۱۹۶۷ کازینو رویال اویلین ترمبل
زن ضرب در هفت جین
بوبو خوان باتیستا
۱۹۶۸ پارتی هروندی واو. باکشی
I Love You, Alice B. Toklas! هارولد
۱۹۶۹ مسیحی جادویی Sir Guy Grand KG, KC, CBE
۱۹۷۰ یک روز در ساحل فروشنده
هافمن (فیلم) بنیامین هافمن
سیمون سیمون مرد صاحب دو ماشین
یک دختر در سوپ من هست رابرت دانورز
۱۹۷۲ کجات درد می‌کنه؟ آلبرت ت. هوپفناگل
ماجراهای آلیس در سرزمین عجایب The March Hare
۱۹۷۳ شبح در خورشید ظهر دیک اسکراچر
The Blockhouse Rouquet
خوشبین‌ها سام
۱۹۷۴ بسترهای نرم، نبردهای سخت ژنرال لاتور / رابینسون بزرگ / هر شرودر
/ آدلف هیتلر / رئیس‌جمهور / شاهزاده کیوتو
بازی در ۶ نقش
مک گونگال کبیر ملکه ویکتوریا
۱۹۷۵ بازگشت پلنگ صورتی سربازرس ژاک کلوزو سومین فیلم از سری پلنگ صورتی
Evening Standard British Film Award for Best Actor
نامزد - جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر مرد فیلم موزیکال یا کمدی
۱۹۷۶ قتل با مرگ سیدنی ونگ
پلنگ صورتی دوباره ضربه می‌زند سربازرس ژاک کلوزو چهارمین فیلم از سری پلنگ صورتی با بازی سلرز
نامزد - جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر مرد فیلم موزیکال یا کمدی
۱۹۷۸ پادشاه هدایا Larcenous Mayor صدا
انتقام پلنگ صورتی سربازرس ژاک کلوزو پنجمین بازی سلرز در سری پلنگ صورتی
۱۹۷۹ زندانی زندا رودولف چهارم / رودولف پنجم / سید فروین بازی در ۳ نقش
حضور شانس Fotogramas de Plata for Best Foreign Performance
جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر مرد فیلم موزیکال یا کمدی
انجمن منتقدان فیلم لندن
National Board of Review Award for Best Actor
نامزد - جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد
نامزد - جایزه بفتای بهترین بازیگر نقش اول مرد

نگارخانه[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. «فراماسون‌ها: به تبعیض علیه ما پایان دهید». بی‌بی‌سی فارسی. ۱۹ بهمن ۱۳۹۶.
  2. Sikov 2002, p. ۳۸۰.
  3. Evans 1980, p. ۲۴۶.
  4. Sikov 2002, pp. ۳۸۱–۳۸۲.

پیوند به بیرون[ویرایش]

Peter Sellers (1973)

Peter Sellers, CBE (* 8. September 1925 als Richard Henry Sellers in Portsmouth; † 24. Juli 1980 in London), war ein britischer Komiker und Filmschauspieler. Der Spezialist für Auftritte in den unterschiedlichsten Rollen und Verkleidungen wurde spätestens als trotteliger Inspektor Clouseau in der Filmreihe Der rosarote Panther bekannt. Dessen charakteristische deutsche Synchronstimme wurde von Georg Thomalla (ausgenommen der erste Film, dort von Harald Juhnke) gesprochen.

Leben[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Geburtshaus von Sellers
Britt Ekland und Peter Sellers (1964)

Richard Henry Sellers kam 1925 als einziges Kind des Pianisten William Sellers und seiner jüdischen Ehefrau Agnes „Peg“ Marks zur Welt. Seine Mutter, die als Entertainerin mit den Ray Sisters auftrat, war eine Urenkelin des bekannten britischen Boxers Daniel Mendoza (1764–1836).[1] Sellers begleitete seine Eltern in den ersten sechs Lebensjahren auf ihren Tourneen, ehe er die römisch-katholische Schule St Aloysius College in Highgate besuchte.[2] Er beendete seine Schulausbildung bereits im Alter von 14 Jahren, um sich seinen Lebensunterhalt mit verschiedenen Aushilfsjobs hinter der Theaterbühne und später auch als Schlagzeuger einer Tanzkapelle zu verdienen. Gegen den Willen seiner Mutter folgte er der Einberufung durch die Royal Air Force zu Einsätzen im Zweiten Weltkrieg. Bis 1947 spielte er den Truppenunterhalter in verschiedenen Teilen Indiens und Südostasiens.[1]

Zurück in der Heimat fiel dem BBC-Produzenten Roy Speer Sellers' Talent als Stimmenimitator auf. Speer verschaffte ihm einen Auftritt in einer Comedy-Show,[1] daraufhin kam Sellers zu Engagements in verschiedenen Radiosendungen. Bekanntheit brachte ihm vor allem sein Mitwirken in der BBC-Radioproduktion The Goon Show ein, bei der er einmal pro Woche zusammen mit Spike Milligan und Harry Secombe live auftrat. Sellers übernahm in diesen Shows, die zwischen 1951 und 1960 vom BBC Home Service gesendet wurden, mindestens fünf verschiedene Sprechrollen. Die „Goons“ griffen mit surrealem Humor bizarre Figuren auf, die durch das Nachkriegs-Großbritannien reisten und dabei mit bürokratischem Nonsens, imperialen Illusionen oder im Niedergang begriffenen Figuren aus dem Establishment konfrontiert wurden.[3]

Parallel zu seiner Arbeit im Radio trat Sellers ab Beginn der 1950er Jahre regelmäßig in britischen Spielfilmen auf. 1955 war er in einer Nebenrolle der preisgekrönten Kriminalgroteske Ladykillers an der Seite von Alec Guinness zu sehen. 1957/58 drehte er zusammen mit Richard Lester den komödiantischen Film The Running Jumping & Standing Still Film, in dem sie auch die beiden Hauptrollen übernahmen: Sellers die des Fotografen und Lester die des Malers. Der handlungsarme, elfminütige Kurzfilm brachte Sellers 1959 einen Preis auf dem San Francisco International Film Festival sowie eine Oscar-Nominierung in der Kategorie Bester Kurzfilm ein. Bald darauf hatte Sellers mit John Boultings Spielfilm Junger Mann aus gutem Hause seinen internationalen Durchbruch als Filmschauspieler. In der zeitgenössischen Sozialkomödie erschien er als kommunistischer Arbeitnehmervertreter, was ihm 1960 den British Film Academy Award als bester britischer Darsteller einbrachte. Anknüpfen konnte Sellers an diesen Erfolg mit Stanley Kubricks groteskem Antikriegsfilm Dr. Seltsam oder: Wie ich lernte, die Bombe zu lieben, in dem er neben einem verrückten Wissenschaftler zwei weitere Figuren verkörperte. Der Film brachte ihm 1965 seine erste Nominierung für einen Oscar als bester Hauptdarsteller ein. Zu weltweiter Bekanntheit verhalf ihm dann die Rolle des unfähigen bis trotteligen Inspektor Clouseau in Blake Edwards’ Serie Der rosarote Panther, die er in sechs Filmen zwischen 1963 und 1982 interpretierte. Die Rolle war ursprünglich Peter Ustinov zugedacht, der jedoch abgelehnt hatte. In Edwards fand Sellers seinen kongenialen Partner und Freund für eine Reihe weiterer Komödien.

Sellers gehörte zu den bestbezahlten Schauspielern seiner Zeit und wurde von der britischen Presse häufig als der größte englische Komiker seit Charlie Chaplin betitelt.[2] Allerdings trat er in Ermangelung weiterer Angebote und nicht zuletzt aus finanziellem Interesse auch in Produktionen auf, die seinem Talent oder seinen Vorstellungen weniger entsprachen (z. B. in verschiedenen Rollen in Werbespots der Barclays Bank). Zu seiner populärsten Rolle als Inspektor Clouseau entwickelte Sellers daher eine regelrechte Hassliebe. Durch jeden weiteren Auftritt war er stärker auf diese komische Figur festgelegt, auf der anderen Seite konnte er sie dann aber auch als „Comeback“ nutzen.

Auf die Frage, wie es ihm denn möglich sei, so viele unterschiedliche Figuren darzustellen, gab der Schauspieler die ironische Antwort, er habe sich seine Identität operativ entfernen lassen. Unter diesem Blickwinkel sollte auch sein Auftritt bei der Muppet Show gesehen werden, bei dem der Gaststar normalerweise bei einem „privaten Moment“ mit einer der Muppets-Figuren in der Garderobe gezeigt wird; Sellers jedoch trat als eine Art durchgedrehter „Wikinger-Pirat-Landstreicher“ auf mit der Begründung, er selbst wäre doch wohl allzu langweilig. Diese Darbietung brachte ihm eine Nominierung für den US-amerikanischen Fernsehpreis Emmy ein. Einen weiteren Kritikererfolg verbuchte Sellers mit der Darstellung eines geistig zurückgebliebenen Gärtners in Hal Ashbys Spielfilm Willkommen Mr. Chance (1979), die ihm u. a. einen Golden Globe als bester Komödiendarsteller und eine weitere Oscar-Nominierung einbrachte. Der Titelheld, der das Anwesen seines Dienstherrn nie verlassen hat und die Welt nur von Fernsehsendungen kennt, kann über seine Freundschaft zu einem sterbenskranken Industriellen (gespielt von Melvyn Douglas) Einfluss auf die amerikanische und internationale Politik nehmen. Der zeitgenössischen Kritik der Neuen Zürcher Zeitung zufolge hätte Willkommen Mr. Chance den Grundstein „für einen Neubeginn jenseits der grellen Komik“ legen können, doch Sellers starb kurze Zeit später.[2]

Er war viermal verheiratet; mit Anne Hayes (1951–1961), Britt Ekland (1964–1968), Miranda Quarry (1970–1974) und Lynne Frederick (1977–1980). Aus den Ehen gingen drei Kinder hervor: Michael Sellers (1954–2006), Sarah Sellers (* 1957) und Victoria Sellers (* 1965).

Peter Sellers starb am 24. Juli 1980 an den Folgen eines Herzinfarkts. In den letzten 15 Jahren seines Lebens hatte er unter einer Herzkrankheit gelitten,[1] 1977 war ihm ein Schrittmacher eingesetzt worden. Er hinterließ ein Vermögen von umgerechnet etwa 10 Millionen Euro.[2] Seine letzte Ruhestätte fand Peter Sellers auf dem Golders Green Crematorium and Mausoleum in London.[4]

Der Film The Life and Death of Peter Sellers mit Geoffrey Rush in der Hauptrolle beleuchtet die Hintergründe seines Lebens und Wirkens.

Peter Sellers wurde 1966 zum Commander of the British Empire (CBE) ernannt. Er war Mitglied im Bund der Freimaurer, seine Loge (Chelsea Lodge No. 3098) ist in London ansässig.[5][6]

Schauspielerisches und komödiantisches Profil[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Seine Wandlungsfähigkeit, sein stetes Konservieren von Würde und Haltung auch in komischen oder gar peinlichen Lagen mit seiner überspielenden oder eingefrorenen Mimik machte seine künstlerische „Handschrift“ aus.

Sellers konnte zwischen verschiedenen Akzenten hin und her wechseln, etwa zwischen Upperclass-Englisch, amerikanischem Englisch, deutschem Akzent und anderen, was ihm beispielsweise in Dr. Seltsam erlaubte, gleich in drei Hauptrollen aufzutreten. Verschiedene Dialekte konnte auch Georg Thomalla in der deutschen Synchronisation umsetzen.

Roger Field, als Kind ein Nachbar von Peter Sellers, soll ihn 1975 gefragt haben, ob er lieber Drama oder Komödie spielen würde. Sellers soll „Komödie!“ geantwortet haben.

Sellers hegte große Sympathien für die „Nonsens-Schule“ (nonsense school), jene Art von Komik, die er selbst in der Goon Show praktizierte und die ihm die glücklichste Zeit seines Lebens beschert habe. Versuche, dies als Drehbuchautor und Regisseur auf den Film zu übertragen (Das boshafte Spiel des Dr. Fu Man Chu, 1980), schlugen jedoch fehl.[1] Sellers bekannte später, mit den Goons habe man versucht, ernsthafte Ideen oder überhaupt Ideen aufzugreifen und in eine „unlogische Folgerung“ zu setzen.[3]

In Sellers’ legendärer Lust an Verkleidungen, die dabei nie perfekt, sondern fadenscheinig sein sollen, sieht der Filmwissenschaftler Johannes Binotto das ganz eigene Profil seiner Komik: „In der Fähigkeit, die Verkleidung auf Distanz und das eigene Spiel in einer Art Schwebezustand zu halten, besteht die einmalige Brillanz Sellers [sic!]. Wo Komiker wie Chaplin oder Keaton ihre Figuren ganz und gar verkörpern, ist Sellers einer, der es schafft, immer mehrere Rollen zugleich zu spielen, der sich laufend häutet und wieder neu verpuppt und dabei diesen Prozess der Transformation niemals versteckt, sondern gerade in seiner Künstlichkeit ausstellt.“[7]

Filmografie (Auswahl)[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Diskografie[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Alben[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Jahr Titel Charts[9] Anmerkungen
Vereinigtes KonigreichVereinigtes Königreich UK
1959 The Best of Sellers
3
(47 Wo.)
Songs for Swingin’ Sellers
3
(34 Wo.)
1960 Peter and Sophia
5
(18 Wo.)
1963 Fool Britannia
10
(10 Wo.)
1964 How to Win an Election
20
(2 Wo.)

EPs[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Jahr Titel
Album
Charts[9] Anmerkungen
Vereinigtes KonigreichVereinigtes Königreich UK
1993 A Hard Day’s Night
52
(2 Wo.)

Singles[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Jahr Titel
Album
Charts[9] Anmerkungen
Vereinigtes KonigreichVereinigtes Königreich UK
1957 Any Old Iron
17
(11 Wo.)
1960 Goodness Gracious Me
Peter and Sophia
4
(14 Wo.)
mit Sophia Loren
aufgenommen 1960 in den Abbey Road Studios
1961 Bangers and Mash
Peter and Sophia
22
(5 Wo.)
mit Sophia Loren
1965 A Hard Day’s Night
14
(7 Wo.)

Auszeichnungen[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Nominierungen (Auswahl)[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

  • 1960: Oscar als bester Kurzfilm für The Running Jumping & Standing Still Film
  • 1963: Golden Globe als bester Nebendarsteller für Lolita
  • 1963: British Academy Film Award (Bester britischer Darsteller) für Lieben kann man nur zu zweit
  • 1965: Golden Globe (Bester Hauptdarsteller – Musical/Komödie) für Der rosarote Panther
  • 1965: Oscar als bester Hauptdarsteller für Dr. Seltsam, oder wie ich lernte, die Bombe zu lieben
  • 1965: British Film Academy Award für Dr. Seltsam, oder wie ich lernte, die Bombe zu lieben und für Der rosarote Panther (jeweils in der Kategorie Bester britischer Darsteller)
  • 1970: 3. Platz bei den Laurel Awards (Beste komödiantische Darstellung) für Laß mich küssen deinen Schmetterling
  • 1976: Golden Globe (Bester Hauptdarsteller – Musical/Komödie) für Der rosarote Panther kehrt zurück
  • 1977: Golden Globe (Bester Hauptdarsteller – Musical/Komödie) für Inspektor Clouseau, der „beste“ Mann bei Interpol
  • 1978: Emmy (Bester Nebendarsteller in einem Varieté- oder Musikprogramm) für die Muppet Show
  • 1980: Oscar als bester Hauptdarsteller für Willkommen Mr. Chance
  • 1981: British Academy Film Award für den besten Hauptdarsteller für Willkommen Mr. Chance

Weblinks[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

 Commons: Peter Sellers – Sammlung von Bildern, Videos und Audiodateien

Einzelnachweise[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

  1. a b c d e Spike Milligan: Sellers, Peter [real name Richard Henry Sellers] (1925–1980), comedian. In: Henry Colin Gray Matthew, Brian Harrison (Hrsg.): Oxford Dictionary of National Biography, from the earliest times to the year 2000 (ODNB). Oxford University Press, Oxford 2004, ISBN 0-19-861411-X, (oxforddnb.com Lizenz erforderlich), Stand: Januar 2011
  2. a b c d Peter Sellers, Internationales Biographisches Archiv 39/1980 vom 15. September 1980, im Munzinger-Archiv (Artikelanfang frei abrufbar)
  3. a b Dennis Barker: Goons. In: Oxford Dictionary of National Biography. Oxford University Press, 2004 (Online-Version; abgerufen am 23. Juli 2011).
  4. knerger.de: Das Grab von Peter Sellers
  5. Famous Freemasons Peter Sellers, Homepage: Grand Lodge of British Columbia and Yukon (Abgerufen am 14. Dezember 2012)
  6. Famous Masons. Pinal Lodge No. 30, archiviert vom Original am 24. Dezember 2011; abgerufen am 16. Oktober 2013 (englisch).
  7. Die Maske hinter der Maske: Zur Komik von Peter Sellers. In: Johannes Binotto / / / Schnittstellen. 1. Dezember 2016, abgerufen am 8. Januar 2019 (deutsch).
  8. Dieser Film wurde zwei Jahre nach Sellers’ Tod unter Verwendung von vorhandenem Filmmaterial erstellt.
  9. a b c Chartquellen: UK