ووشو

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
اجرای تای چی مدرن توسط یک زن
اجرای فرم دونفرهٔ جیان‌دائو در بازی‌های سراسری چین

ووشو (به زبان چینی: 武術 - پین‌یین: whǔshù ، به زبان انگلیسی :wushu) یا کونگ فوچینی به مجموعه هنرهای رزمی چینی گفته می‌شود که امروزه با نام‌های سی ام ای نیز شناخته می‌شود و به عنوان یکی از گسترده‌ترین رشته‌های رزمی شناخته می‌شود. ووشو به معنای هنر جنگیدن یا هنر رزم و کونگ‌فو به معنای مهارت میباشد. مسابقات ووشومدرن در دو بخش ساندا (بخش مبارزه) و تالو (بخش اجرای فرم) برگزارمی‌شود ودر مسابقات ووشوسنتی که با اسم کونگ‌فو برگزار می‌شود بیشتر به انجام حرکات رکوردی مانند شکستن اجسام سخت و فرم‌های باسلاح و بی‌سلاح میپردازند. قدمت ووشو در کشور چین به زمان‌های بسیار دور و در حدود ۱۵۰۰ الی ۲۰۰۰ سال پیش، بازمی‌گردد و به عنوان کهن‌ترین رشته رزمی جهان شناخته می‌شود. در آن زمان به منظور حفظ سلامتی، درمان بیماری‌ها، افزایش بنیه جسمانی و طول عمر و تعلیم مهارت‌های نظامی به افراد جامعه، حرکاتی ابداع گردید که گسترش آن در طول دوره‌های مختلف به ورزش ووشو یا کونگ‌فو امروزی بدل شده‌است. پس از انقلاب کمونیستی چین در ۱۹۴۹ این ورزش تحول یافت و دولت چین کلاس‌های آموزشی، کمربند و فنون جدید را به این ورزش رزمی اضافه کرد و نام هنرهای رزمی چینی را به ووشو تغییر داد. ووشو امروزه یک ورزش بین‌المللی است که زیر نظر فدراسیون بین‌المللی ووشوinternational wushu federation اداره می‌شود. مسابقات قهرمانی جهان این رشته از سال ۱۹۹۱ هر دو سال یک بار برگزار می‌شود و همچنین از ۱۹۹۰ در برنامهٔ بازی‌های آسیایی قرار گرفته‌است. همچنین مسابقات جهانی کونگ فو زیر نظر فدراسیون بین‌المللی ووشو در قالب ووشوسنتی برگزار می‌شود. کمربندهای ووشو مدرن به ترتیب به شرح زیر می‌باشد: سفید، زرد، نارنجی، سبز، آبی، بنفش، قهوه‌ای، قرمز، مشکی مشکی‌دان۱-مشکی‌دان۲-مشکی‌دان۳-مشکی‌دان۴-مشکی‌دان۵-مشکی‌دان۶-مشکی‌دان۷-مشکی‌دان۸-مشکی‌دان۹ البته در بعضی از سبک‌ها کمربند بنفش حذف می‌شود.همچنین نوع کمربندها در ووشو سنتی یا کونگ‌فو بسته به نوع سبک فرق می‌کند.

تالو[ویرایش]

تالو در زبان چینی به معنای فرم است. مسابقات ووشو در دو بخش ساندا و تالو اجرا می‌شود. در بخش تالو که بخش اجرای فرم است به‌طور معمول از فرم سبک‌های تای چی چوان، چانگ چوان، نان چوان اجرا می‌شوند.اما در مسابقات جهانی کونگ‌فو که زیر نطر فدراسیون جهانی ووشو برگزار می‌شود فرم‌های موجود از هر سبک دلخواهِ سنتی چینی اجرا می‌شود.[۱]

سبک‌ها[ویرایش]

اجرای تای چی مدرن توسط یک بانو

ووشو دارای بیش از ۳۰۰ سبک است که فقط تعداد محدودی از آن‌ها در مسابقات رسمی وجود دارند. همه این سبک‌ها در ووشو یا کونگ‌فو به دو صورت سبک‌های نرم(soft) و سبک‌های سرسخت(hard) وجود دارند.سه سبک اصلی ووشو مدرن چانگ چوان، نان چوان، و تای چی چوان هستند. البته سبک‌های مهم دیگری همچون وینگ چون ، شائولین کونگ فو و جیت کان دو نیز وجود دارند. درمسابقات بین‌المللی فرم‌های استاندارد وحرفه‌ای از این سه سبک اجرا می‌شود.

  • چانگ چوان شامل سبک‌های شمالی کونگ‌فو می‌شود. واژه چانگ چوان به معنی مشت بلند می‌باشد. در این سبک از حرکات با دستان و پاهای کشیده و حرکات زیبای آکروباتیک استفاده می‌شود.
  • نان چوان به معنی تحت‌اللفظی مشت کوتاه شامل سبک‌های جنوبی کونگ‌فو می‌شود؛ و بیشترحرکات آن انفجاری و باسرعت و قدرت است و نمایان گر درگیری‌های نزدیک می‌باشد.
  • تای چی چوان سبکی است که برپایه انرژی چی بنا شده‌است و به تقویت بدن هم ازنظرجسمی و بیشتر از نظرروحی می‌پردازد.در این سبک حرکات آرام همراه باتنفس اصولی انرژی بدن راتنظیم می‌کند. این سبک به داشتن خصیصه مدیتیشن در حرکت معروف است.

ساندا یا سانشو[ویرایش]

ساندا و سانشو در زبان چینی به معنای مبارزه آزاد هستند. سان‌دا یا سان‌شو نیز یک روش مبارزهٔ فول کنتاکت است که بر اساس تکنیک‌های سبک‌های مختلف ژیمناستیک، کیک بوکسینگ، کشتی چینی مانند شوای چیائو طراحی شده و شباهت زیادی به مبارزات بوکس ، موای تای ، کیک‌بوکسینگ و ام ام ای دارد، اما فنون گلاویزیِ بیشتری در آن دیده می‌شود. این مسابقات بر روی سکو یا همان رینگ باز برگزار می‌شود. همچنین مسابقات حرفه‌ای ساندا در کشور چین در سازمان‌های مختلف همچون سازمان (سی اف سی) برگزار می‌شود. همچنین مسابقاتی با نام سانداوانگ در چین برگزار می‌شود که در این مسابقات ضربات آرنج و زانو و حتی کله هم آزاد است.این سبک با نام‌های بوکس چینی یا کیک‌بوکسینگ چینی نیز شناخته می‌شود. از سانداکاران می‌توان به حسین اوجاقی، کانگ لی ،مسلم سالیکوف و… نام برد.

ناکامی ووشو در عضویت المپیک[ویرایش]

فدراسیون بین‌المللی ووشو تلاش ناموفقی برای حضور این ورزش در المپیک ۲۰۰۸ پکن داشت. البته کمیته بین‌المللی المپیک به چین اجازه داد تا مسابقات ووشو پکن ۲۰۰۸ را هم‌زمان با المپیک پکن برگزار کند اما این مسابقات در زمرهٔ مسابقات رسمی یا حتی نمایشی المپیک قرار نمی‌گرفتند، چراکه ورزش ووشو را سبک ورزش رزمی غیر علمی و کاملاً فلسفی میدانستند.

کمیته بین‌المللی المپیک هم‌چنین در سال ۲۰۱۱ ووشو را به عنوان یکی از هشت رشته ورزشی انتخاب کرد که در صورت حذف کشتی کاندیدای حضور در المپیک ۲۰۲۰ خواهند بود. ورزش‌های کاراته، اسکیت، سافت‌بال، بیسبال، صخره‌نوردی، اسکواش، موج‌سواری دیگر کاندیداهای حضور در این المپیک بودند.[۲] مسابقات المپیک با حداکثر ۲۸ رشته ورزشی برگزار می‌شود و در صورت قطعی شدن حذف ورزش کشتی امکان حضور یک رشته دیگر به جای آن فراهم خواهد شد. اما در سال 2016 کمیته‌بین‌المللی المپیک تصمیم به ابقای کشتی گرفت اما به دلیل میزبانی کشور ژاپن در المپیک 2020 رشته کاراته نیز وارد المپیک شد.

منابع[ویرایش]

  1. حق‌شناس، علی، دانشنامه هنرهای رزمی، تهران، نگاه بوستان، ۱۳۹۴، ص ۳۶۰
  2. IOC announces new events for Sochi 2014, shortlisted sports for 2020 Olympic.org
  • دانشنامه آزاد ویکی‌پدیا

پیوند به بیرون[ویرایش]