جیت کان دو

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
نامواره جیت کان دو. نویسه‌های چینی گرداگرد نماد تایجیتو می‌گوید: «از هیچ راه به عنوان راه استفاده نکن، هیچ محدودیتی را محدودیت ندان». پیکان‌ها نمادگر جنبش بی‌پایان کیهان است.

جیت کان دو (به چینی: 截拳道) یکی از سبک های مدرن ووشو است که توسط بروس لی، کونگ فو کار یا ووشو کار‌ و هنرپیشه معروف سینما پایه‌گذاری شد. این سبک یکی از سبک‌های منحصر‌ به فرد فدراسیون جهانی ووشو است که مسابقات آن به انواع مختلف مانند ساندا ، تالو و دفاع شخصی برگزار می‌شود.

بیشتر تکنیک‌های جیت کان دو براساس سبک وینگ چون ووشو طراحی شده‌است، چرا که بروس لی تمرینات کلاسیک رزمی خود را در هنگ کنگ زیر نظر استاد ییپ من استاد بزرگ این سبک انجام داده بود.

فنون وینگ چون در جیت کان دو به شکلی تغییر یافته‌اند که کاربردی تر باشند و استفاده از سلاح‌های سرد نیز در آن بسیار گسترده‌تر است. بسیاری از ضربات و حرکات سایر هنرهای رزمی به‌آن افزوده شده‌اند، به طوری که برخی جیت کان دو را اولین رشته و الگوی هنرهای رزمی ترکیبی می‌دانند.

روش استفاده از سلاح‌های سرد در جیت کان دو بر پایه هنرهای رزمی «دان اینوسانتو» است که بروس لی با آموزش آن و پیدا کردن اشکالات اساسی در فنون این استاد رزمی آن را به شیوه‌ای با قابلیت کاربردی تبدیل و برای دفاع و حمله تغییرات اساسی زیادی داده است، اما بروس لی اعتقاد به هنر رزمی با استقاده از ضربات دست و پا داشت که از همین رو در گفته‌ای از ایشان نقل شده: «اگر انسانی با چهار دست و چهار پا به دنیا آمد می‌توان گفت که ضربات به شکل پیچیده‌ای قابل تولید است، بنابراین تا زمانی که این گونه نشده فنون کاربردی و اساسی به همین شکل خواهد بود، و بروس لی این هنر رزمی را با نام جیت کان دو و بدون پیشوند و پسوند نام گذاری کرد».

این رشته گاهی جان فان جیت کان دو نیز نامیده می‌شود؛ اما به نظر خود بروس جیت کان دو هر شخص جیت کان دو خود اوست، پس کلمه جان فان را از ابتدای جیت کان دو حذف نمود.

بروس لی ،جیت کان دو را از 27 رشته مختلف هنرهای رزمی به وجود آورد و همگامی که فوت کرد،یکی از شاگردان وفادار او که هم اکنون در آمریکا است با نام دان اینو سانتو جیت کان دو را از 27 رشته به 32 رشته رساند و به تکنیک های

آن افزود و جیت کان دو را به نحو بهتری تغییر داد که در زمان حال جیت کان دوی اصل با نام جیت کان دو نامحدود در بسیاری از نقاط جهان فعالیت دارد.

جیت کان دو در ایران[ویرایش]

در ایران باشگاه های جیت کان دوی مختلفی در نقاط مختلف در حال فعالیت هستند و بنیان گذار جیت کان دو نامحدود در ایران دای سی فو سعید قهرمان بیک است که جیت کان دو های ایران را تحت نظر دارد.البته جیت کان دو به غیر از دای سی فو،

در نطر سازمان ووشو نیز هست اما دای سی فو در این بحث نقش اساسی تری دارد. در حال حاضر تنها جیت کان دو نامحدود ایران به نام آکادمی هنر های رزمی ترکیبی(جیت کان دو) هاشمی در استان آذر بایجان غربی،شهرستان مهاباد زیر نظر دو استاد برجسته

جهانی به نام های <font face="</code">سی فو سید شهاب هاشمی و سی فو سید سهراب هاشمی فعالیت های بسیاری دارند.

احترام در جیت کان دو[ویرایش]

در جیت کان دو، قبل از هر کاری باید احترام و آداب و رسوم آن را بیاموزید زیرا به نظر بروس لی احترام به باشگاه،استاد و شاگردان به یک دیگر، مهم تر از خود جیت کان دو است همانطور که بار های در کتاب تائوی جیت کان دو یاد آورد شده است که

قبل از یاد گرفتن جیت کان دو احترام را یاد بگیرید و همزمان با یاد گیری جیت کان دو درون خودرا بشناسید. از این رو در جیت کان دو اهمیت زیادی به احترام داده میشود و تا به حال احترام های زیادی نیز عوض شده اند.

شاگردان وقتی وارد باشگاه میشوند،وقتی درحین تمرینات برای آب خوردن یا کار دیگری خارج میشوند،هنگام ورود یک نفر که درجه اش از همه بالاتر است، هنگام اتمام کلاس و... موظف به گذاشتن احترام هستند

درجات جیت کان دو[ویرایش]

در جیت کان دو ترتیب کمر بند ها(شالبند ها) به این ترتیب است:

سفید_ زرد_نارنجی_سبز_آبی_بنفش_قهوه ای_قرمز_ سیاه . وقتی به کمر بند سیاه رسیدید این کمربند به 9دان تقسیم میشود. از دان 1 تا 9

لقب های رزمی کاران نیز همراه با کمر بند ها و درجات تغییر میکند.

اولین لقب توسان 2_دای تو 3_سی هینگ 4_دای سی هینگ 5_پو تینگ 6_استاد 7_سی فو 8_دای سی فو 9_سی جو

در باشگاه و در حال تمرینات نیز رزمی کاران، باید یک دیگر را به این نام ها صدا بزنند .

درجه ی سی جو درجه ای است که فقط به ابداع کننده جیت کان دو یعنی سی جو بروس لی گفته میشود.

مراحل آموزشی[ویرایش]

.

در دوره آموزش،لباس های هنرجویان ، یک شلوار سیاه و یک تی شرت سیاه(طبق تحقیقات بدست آمده از جیت کان دوی هاشمی در آذربایجان غربی/مهاباد)و یک کمر بند است که رنگ کمر بند به مرور زمان تغییر میکند.

در جیت کان دو آموزش به سه طریق از جمله مقدماتی، پیشرفته و حرفه‌ای صورت می‌گیرد، البته اساتید دیگری آن را به دو بخش درجه‌ای و هنری تقسیم کرده‌اند که بخش هنری بسیار سخت و طاقت فرساست و به سال‌ها ممارست و تمرینات سخت نیازمند است. در طول دوره درجه فنی لباس آن‌ها شامل شلوار سورمه‌ای و تی شرت سفید است و با هر درجه فنی رنگ شالبند تغییر می‌کند {زرد، نارنجی، سبز،آبی، قهوه‌ای، سورمه‌ای، بنفش، مشکی، مشکی دان یک و …

تفاوت‌های جیت کان دو و وینگ چون[ویرایش]

یکی از تغییرهای اساسی که بروس لی در سیستم چی سائو وینگ چون انجام داد، شکل ایستادن هنگام انجام چی سائو بود. در وینگ چون پاها روبروی هم و به اندازه عرض شانه‌ها ازهم جدا می‌باشند، پاشنه‌ها به طرف بیرون و زانوها به طرف داخل قرار می‌گیرند. به نظر بروس لی این ایستادن باعث کندی و سنگینی حرکت بدن بود و قسمت زیادی از بدن در معرض ضربه حریف قرار داشت، برای همین در جیت کان دو، چی سائو با پای راست یا چپ جلو ایستاده و پاشنه پای عقب بالا انجام می‌شود.

دیگر تغییر بروس لی روی فوک سائو بود که برخلاف وینگ چون تکنیک‌های دست را با پشت دست، ساعد یا بند انگشتان که آن‌ها را غیرطبیعی و موجب زخمی شدن فرد می‌دانست، انجام نمی‌داد و ضربات دست را به سبک بوکسورها اجرا می‌کرد.

ابداع سبک جیت کان دو[ویرایش]

پس از سفر بروس لی از هنگ کنگ و عدم دسترسی به استاد ييپ من، او به فکر ایجاد روشی رزمی افتاد. ایده جیت کان دو در سال ۱۹۶۵ در ذهن بروس لی متولد شد. مبارزه با وان جک مان تأثیر بسزایی بر فلسفه مبارزه بروس لی گذاشت. با آن که بروس حریفش را به طرز فجیعی شکست داد، اما معتقد بود که آن مبارزه بیش تر از حد معمول طول کشیده و او نتوانسته است آن طور که انتظار دارد از تکنیک‌های وینگ چون استفاده کند، به علاوه او دیگر نمی‌توانست به یادگیری و تکمیل هنر رزمی وینگ چون بپردازد چون فرسنگ‌ها از استادش دور بود.

او به سیستمی احتیاج داشت تا به شکوفایی هرچه بیشتر داشته‌هایش بپردازد. به همین خاطر با تأکید بر «کاربردی بودن، انعطاف‌پذیری، سرعت و کارآمدی» به توسعهٔ سیستم جدیدی پرداخت. او شروع به استفاده از روش‌های آموزشی متفاوتی کرد: بدنسازی برای افزایش قدرت، دویدن برای افزایش استقامت، تمرینات کششی برای انعطاف‌پذیری و بسیاری از روش‌های دیگر که او دائماً در حال منطبق کردن با سیستمش بود.

لی بر آنچه که «روش بی روشی» می‌نامید بسیار تأکید داشت. ایده‌ای که بیان گر رهایی از روش‌های فرمالیته -همان سبک‌های سنتی- بود. بروس لی احساس می‌کرد سیستمی که او «جان فان ووشو» (آموخته‌های بروس لی از هنرهای رزمی) نامیده‌است، محدود کننده‌است و به همین خاطر آن را به آنچه که با نام جیت کان دو توصیفش کرد، تغییر شکل داد. نامی که بعدها از مطرح کردن آن اظهار پشیمانی کرد چون از نام جیت کان دو نیز ویژگی‌های خاصی برداشت می‌شد که هر سبکی به نوبه خود ادعا می‌کند، درحالی که ایدهٔ هنر رزمی او خروج از هر گونه عوامل محدود کننده بود.[۱]

پانویس[ویرایش]

  1. وب سایت رسمی جیت کان دو ایران / مطالب / معرفی و تاریخچه جیت کان دو

منابع[ویرایش]

  • توکل شعار، حمیدرضا، ورزش‌های رزمی و بنیان گذاران بزرگ آن، تهران، انتشارات مهر، ۱۳۹۴.