نیروی دریایی روسیه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
Russian Navy
Военно-морской Флот Российской Федерации
Voyenno-Мorskoy Flot Rossiyskoy Federatsii
Emblem of the Военно-Морской Флот Российской Федерации.svg
Emblem of the Russian Navy
فعالیت January 17, 1992 – present
(current form)
کشور روسیه
نوع نیروی دریایی
اندازه 130,۰۰۰ کارمند (2014), incl. Naval Infantry and Naval Aviation[۱]
280 کشتی
بیش از. ۳۵۹ هواپیما[۲][۱]
جزئی از نیروهای مسلح فدراسیون روسیه
مقر اصلی Admiralty building, سن پترزبورگ
رژه "Экипаж—Одна семья" (The Crew—One Family)
سالگردها Navy Day (last Sunday in July)
Submariner's Day (19 March)
ناوگان ۱ ناو هواپیما بر
22 کشتی ترابری تانکs
5 ناوs
15 ناوشکنs
حدود ۳۰ ناوچهs
78 ناوچه ی سبکs
56 زیردریاییs
34 مین روب و مینگذارs و تعداد زیادی کشتی‌های نامعلوم بر اساس قرداد محرمانگی ستاد کل ارتش[۳]
مشغولیات برای نیروی دریایی روسیه:
فرماندهان
فرماندهی کل دریابد Viktor Chirkov
علامت
Naval ensign Naval Ensign of Russia.svg
Naval jack Naval Jack of Russia.svg
Patch
Sleeve Insignia of the Russian Navy.svg
ناو هواپیمابر آدمیرال کوزنتسو

نیروی دریایی روسیه (به روسی: Военно-Морской Флот (ВМФ) России) به اختصار (VMF)، بخشی از نیروهای مسلح فدراسیون روسیه محسوب می‌شود. نیروی دریایی روسیه جایگزین نیروی دریایی کشورهای مستقل همسود، که خود جایگزین نیروی دریایی شوروی در سال ۱۹۹۱ اواخر جنگ سرد شده بود، شد.

تأسیسات دریایی طرطوس[ویرایش]

نیروی دریایی روسیه در شهر بندری طرطوس در دریای مدیترانه پایگاهی دریایی را تا سال ۲۰۴۲ میلادی، از کشور سوریه رهن کرده است.[۴]

آخرین دستاوردها[ویرایش]

در سال ۲۰۱۳ نخستین زیردریایی روسیه از نوع زیردریایی هسته‌ای و با نام زیردریایی یوری دولگوروکی، توسط نیروی دریایی این کشور راه‌اندازی شد. این زیر دریایی شامل یک محفظه فرار است. هنگامی که بدنه زیردریایی می‌شکند، خدمه می‌توانند خود را نجات داده و از خطر فرار کنند؛ ولی با توجه به دسترسی نداشتن به آب‌های آزاد این نیرو تا به حال کاری نتوانسته به پیش ببرد. کارشناسان به این باورند که دلیل حملات شوروی به ایران دسترسی به آب‌های آزاد از طریق خلیج فارس بوده است.[۵]

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]