دی‌اکسید کلر

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
دی‌اکسید کلر
Structural formula of chlorine dioxide with assorted dimensions Spacefill model of chlorine dioxide
Chlorine dioxide gas and solution.jpg
شناساگرها
شماره ثبت سی‌ای‌اس 10049-04-4 YesY
پاب‌کم 24870
کم‌اسپایدر 23251 YesY
UNII 8061YMS4RM YesY
شمارهٔ ئی‌سی 233-162-8
MeSH Chlorine+dioxide
ChEBI CHEBI:29415 N
شمارهٔ آرتی‌ئی‌سی‌اس FO3000000
1265
جی‌مول-تصاویر سه بعدی Image 1
Image 2
خصوصیات
فرمول مولکولی ClO2
جرم مولی ۶۷٫۴۵ g mol−1
شکل ظاهری Yellow to reddish gas
بوی Acrid
چگالی 2.757 g dm−3[۱]
دمای ذوب −۵۹ درجه سلسیوس (−۷۴ درجه فارنهایت; ۲۱۴ کلوین)
دمای جوش
‎11 °C, 284 K, 52 °F
انحلال‌پذیری در آب 8 g dm-3 (at 20 °C)
انحلال‌پذیری soluble in alkaline and سولفوریک اسید solutions
اسیدی (pKa) 3.0(5)
ترموشیمی
257.22 J K-1 mol-1
104.60 kJ/mol
خطرات
MSDS ICSC 0127
شاخص ئی‌یو 017-026-00-3
طبقه‌بندی ئی‌یو Oxidising agent OVery Toxic T+خورنده CDangerous for the Environment (Nature) N
کدهای ایمنی , , R۲۶, R۳۴, R50
شماره‌های نگهداری (S1/2), S۲۳, S26, S۲۸, S36/37/39, S۳۸, S45, S61
لوزی آتش
Flammability code 0: Will not burn. E.g., water Health code 3: Short exposure could cause serious temporary or residual injury. E.g., chlorine gas Reactivity code 4: Readily capable of detonation or explosive decomposition at normal temperatures and pressures. E.g., nitroglycerin Special hazard OX: Oxidizer. E.g., potassium perchlorateNFPA 704 four-colored diamond
LD50 292 mg/kg (oral, rat)
به استثنای جایی که اشاره شده‌است در غیر این صورت، داده‌ها برای مواد به وضعیت استانداردشان داده شده‌اند (در 25 °C (۷۷ °F)، ۱۰۰ kPa)
 N (بررسی) (چیست: YesY/N؟)
Infobox references

دی‌اکسید کلر یا کلرین دی اکساید (به انگلیسی: Chlorine dioxide) یک ترکیب شیمیایی با شناسه پاب‌کم ۲۴۸۷۰ است. شکل ظاهری این ترکیب، گاز قرمز و زرد است که با افزایش غلظت پررنگ تر می شود. کلرین دی اکساید کاملا در آب محلول بوده و حلالیت آن تابع فشار و دما می باشد. حساسیت گاز کلرین دی اکساید به فشار و دما مانع تولید انبوه و انتقال آن می گردد. به این دلیل این ماده بایستی در محل مورد نظر تولید و مصرف گردد. [۱]

کشف کلرین دی اکساید معمولا به سر هامفری دیوی، شیمیدان معروف انگلیسی، که در اوایل سال 1800 میلادی نتایج مربوط به واکنش میان کلرات پتاسیم و اسید سولفریک را گزارش نموده نسبت داده می شود. [۲]

اولین کاربرد موفقیت آمیز کلرین دی اکساید برای کنترل بو و طعم آب آشامیدنی در شهر نیاگارا در سال 1944 منجر به کاررد آن در بسیاری از تأسیسات مشابه گردید. طی سال های بعد از این کاربرد، محققین متعدد به بررسی و مطالعه تأثیر کلرین دی اکساید در نابودسازی میکروب ها در مقایسه با کلرین اقدام نمودند. [۳]

کلرین دای اکساید به طور فزاینده جهت کنترل رشد میکروبی در صنایع مختلف نظیر صنایع شیر و لبنیات، نوشابه سازی، چوب و کاغذ، فرآوری مواد غذایی، کشتارگاههای صنعتی، تأسیسات تصفیه و تهیه آب آشامیدنی، و واحدهای تصفیه و بهسازی پساب های شهری و صنعتی به دلیل تأثیر قابل توجه این ترکیب در تخریب و حذف ترکیبات خطرناک نظیر فنل ها، سولفیدها، سیانیدها، تیوسولفات ها و مرکاپتان ها مورد استفاده قرار دارد. همچنین کاربرد این ماده به عنوان میکروب کش مؤثر در استخراج و بهره برداری از چاه های نفت و گاز بسیار موفقیت آمیز بوده است. [۴]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. CRC91-page 4–58