جنگ انقلاب آمریکا
| جنگ انقلاب آمریکا | |||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
 ساعتگرد از بالا سمت چپ: نبرد بانکرهیل، مرگ مونتگومری در کبک، نبرد کاوپینز، نبرد مهتاب | |||||||||
| |||||||||
| این جنگ بخشی از انقلاب آمریکا بود و همزمان با چند درگیری بزرگ دیگر میان بریتانیا و قدرتهای اروپایی رخ داد، از جمله: جنگ انگلستان و فرانسه(۱۷۷۸ تا ۱۷۸۳)جنگ انگلستان و اسپانیا (۱۷۷۹ تا ۱۷۸۳)چهارمین جنگ انگلستان و هلند این درگیریها باعث شدند انقلاب آمریکا از یک شورش مستعمراتی به جنگی جهانی تبدیل شود، زیرا قدرتهای اروپایی برای تضعیف بریتانیا وارد میدان شدند. | |||||||||
 پادشاهی فرانسه |
 پادشاهی بریتانیای کبیرایروکوا چروکی | ||||||||
| فرماندهان و رهبران | |||||||||
 جورج واشینگتن ناتانائیل گرین هوراتیو گیتس بندیکت آرنولد فردریش ویلهلم فون اشتوبن ماری ژوزف لافایت |
لرد نورث سر ویلیام هاو توماس گیج سر هانری کلینتون لرد کورنوالیس سر گای کارلتون جان بورگوین بندیکت آرنولد جورج رادنی ریچارد هاو ویلهلم فون کنیپهاوزن | ||||||||
| قوا | |||||||||
|
۳۵٬۰۰۰ سرباز قارهای ۴۴٬۵۰۰ شبهنظامی +۵۵٬۰۰۰ دریانورد ۱۰٬۰۰۰ فرانسوی (در آمریکا) ۶۰٬۰۰۰~ فرانسوی و اسپانیایی (در اروپا) |
۵۶٬۰۰۰ بریتانیایی ۱۷۱٬۰۰۰ دریانورد ۳۰٬۰۰۰ آلمانی ۵۰٬۰۰۰ لویالیست ۱۳٬۰۰۰ سرخپوست | ||||||||
| تلفات و خسارات | |||||||||
| ±۵۰٬۰۰۰ کشته یا زخمیشدهٔ آمریکایی |
±۲۰٬۰۰۰ سرباز کشته یا زخمیشدهٔ بریتانیایی ۱۹٬۷۴۰ دریانورد مرده ۴۲۰۰ دریانورد فراری ۷٬۵۵۴ آلمانی مرده | ||||||||
جنگ انقلابی آمریکا (۱۹ آوریل ۱۷۷۵ – ۳ سپتامبر ۱۷۸۳)، که با نامهای جنگ استقلال آمریکا یا جنگ انقلاب نیز شناخته میشود، درگیری مسلحانهای بود که هشت سال پایانی انقلاب آمریکا را دربر گرفت. در این جنگ، نیروهای میهنپرست آمریکایی که تحت عنوان ارتش قارهای سازمان یافته و به فرماندهی جورج واشنگتن بودند، ارتش بریتانیا را شکست دادند. این درگیری در آمریکای شمالی، کارائیب و اقیانوس اطلس رخ داد.
نتیجهٔ جنگ تا مدتها نامشخص بود، اما پیروزی قاطع جورج واشنگتن و ارتش قارهای در محاصره یورکتاون (۱۷۸۱) باعث شد پادشاه جرج سوم و دولت بریتانیا برای پایان جنگ وارد مذاکره شوند. در پیمان پاریس (۱۷۸۳)، سلطنت بریتانیا استقلال سیزده مستعمره را به رسمیت شناخت و به این ترتیب، ایالات متحده آمریکا به عنوان کشوری مستقل و دارای حاکمیت شکل گرفت.
در سال ۱۷۶۳، پس از آنکه امپراتوری بریتانیا در پی پیروزی بر فرانسه در جنگ هفتساله، کنترل بخش اعظم آمریکای شمالی را بهدست آورد، تنشها و اختلافات میان بریتانیا و سیزده مستعمره افزایش یافت. این اختلافها عمدتاً پس از تصویب قوانینی همچون قانون تمبر و مالیاتهای تاونشند شدت گرفت. ارتش بریتانیا برای کنترل اوضاع، اقدام به اشغال نظامی شهر بوستون کرد که در نتیجهی آن، کشتار بوستون در ۵ مارس ۱۷۷۰ رخ داد.
در میانهٔ سال ۱۷۷۴، با افزایش تنشها میان ارتش بریتانیا و مردم مستعمرات، پارلمان بریتانیا قوانین غیرقابلتحمل (Intolerable Acts) را تصویب کرد تا ساکنان آمریکا را خلع سلاح کند. این اقدام منجر به نبردهای لکسینگتون و کنکورد (آوریل ۱۷۷۵) شد که نخستین درگیریهای جنگ انقلاب بودند. در ژوئن ۱۷۷۵، کنگره دوم قارهای تصمیم گرفت نیروهای شبهنظامی مستعمراتی را در قالب ارتشی واحد سازمان دهد و جورج واشنگتن را به اتفاق آرا به فرماندهی کل منصوب کرد. دو ماه بعد، در اوت همان سال، پارلمان بریتانیا مستعمرات را در وضعیت شورش اعلام کرد. در ژوئیه ۱۷۷۶، کنگره دوم با تصویب قطعنامه لی (۲ ژوئیه) و سپس اعلامیه استقلال (۴ ژوئیه) رسماً آغاز جنگ و جدایی از بریتانیا را اعلام کرد.
در مارس ۱۷۷۶، ارتش قارهای تحت فرمان جورج واشنگتن با محاصره موفق بوستون توانست ارتش بریتانیا را از شهر بیرون کند. در پاسخ، ژنرال ویلیام هاو، فرمانده بریتانیایی، کارزار نیویورک و نیوجرسی را آغاز کرد و در نوامبر، شهر نیویورک را تصرف نمود. واشنگتن در واکنش، با عبور مخفیانه از رودخانه دلور، در نبردهای ترنتون و پرینستون پیروزیهای کوچکی اما روحیهبخش بهدست آورد.
در تابستان ۱۷۷۷، هنگامی که هاو آماده تصرف فیلادلفیا بود، کنگره قارهای به بالتیمور گریخت. در اکتبر ۱۷۷۷، یک نیروی جداگانه بریتانیایی شمالی به فرماندهی جان بورگوین مجبور به تسلیم در ساراتوگا شد که پیروزی آمریکا در آن نقش مهمی در متقاعد کردن فرانسه و اسپانیا به امکان وجود یک ایالات متحده مستقل داشت. فرانسه یک توافق تجاری با شورشیان امضا کرد و به دنبال آن در فوریه ۱۷۷۸ پیمان اتحاد منعقد شد. در سال ۱۷۷۹، هیئت اعزامی سالیوان یک عملیات زمین سوخته علیه ایروکواها که عمدتاً با بریتانیا متحد بودند، انجام داد. با این حال، حملات سرخپوستان به مرز آمریکا همچنان یک مشکل بود. همچنین، در سال ۱۷۷۹، اسپانیا در پیمان آرانخوئز با فرانسه علیه بریتانیای کبیر متحد شد، اگرچه اسپانیا رسماً با آمریکاییها متحد نشد.
هنری کلینتون، جانشین هاو، قصد داشت جنگ علیه آمریکاییها را به مستعمرات جنوبی بکشاند. با وجود برخی موفقیتهای اولیه، ژنرال بریتانیایی کورنوالیس در سپتامبر و اکتبر 1781 توسط ارتشی فرانسوی-آمریکایی در یورکتاون، ویرجینیا محاصره شد. نیروی دریایی فرانسه راه فرار کورنوالیس را سد کرد و او در ماه اکتبر مجبور به تسلیم شد. جنگهای بریتانیا با فرانسه و اسپانیا دو سال دیگر ادامه یافت، اما جنگ تا حد زیادی در آمریکای شمالی متوقف شد. در معاهده پاریس (۱۷۸۳)، که در 3 سپتامبر 1783 امضا شد، بریتانیای کبیر حاکمیت و استقلال ایالات متحده را به رسمیت شناخت و به جنگ انقلاب آمریکا پایان داد. معاهده پاریس 1783 اختلافات بریتانیای کبیر با فرانسه و اسپانیا را حل و فصل کرد و بریتانیای کبیر را مجبور به واگذاری توباگو، سنگال و سرزمینهای کوچکی در هند به فرانسه و منورکا، غرب فلوریدا و شرق فلوریدا به اسپانیا کرد. [۱] [۲]
امروزه چهار ژوئیه یا «فورس آو جولای» به عنوان روز استقلال آمریکا تعطیل و روز جشن است که در آن همهٔ کشور به شادی و آتش بازی میپردازند.
لشکرکشیها، نبردها و عملیاتهای بزرگ جنگ
[ویرایش]- لشکرکشی بوستون (۱۷۷۵–۱۷۷۶)
- حمله به کبک (۱۷۷۵–۱۷۷۶)
- مبارزات انتخاباتی نیویورک و نیوجرسی (۱۷۷۶–۱۷۷۷)
- لشکرکشی ساراتوگا (۱۷۷۷)
- لشکرکشی فیلادلفیا (۱۷۷۷–۱۷۷۸)
- لشکرکشی یورکتاون (۱۷۸۱)
- جبهه شمالی جنگ انقلاب آمریکا پس از ساراتوگا (۱۷۷۸–۱۷۸۱)
- جبهه جنوبی جنگ انقلاب آمریکا (۱۷۷۵–۱۷۸۳)
- جبهه وسترن جنگ انقلاب آمریکا (۱۷۷۷–۱۷۸۲)
- عملیاتهای دریایی در جنگ انقلاب آمریکا
این فهرستی از عملیات نظامی در جنگ انقلاب آمریکا است.
جستارهای وابسته
[ویرایش],_by_John_Trumbull.jpg)
منابع
[ویرایش]
- ↑ Lawrence S. Kaplan, "The Treaty of Paris, 1783: A Historiographical Challenge", International History Review, Sept 1983, Vol.
- ↑ Wallace 2015, "American Revolution"
