تیم ملی فوتبال زنان آلمان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
آلمان
Shirt badge/Association crest
لقب Die Nationalelf
(تیم ملی)
فدراسیون فدراسیون فوتبال آلمان
(Deutscher Fußball-Bund, DFB)
کنفدراسیون یوفا (اروپا)
سرمربی اشتفی جونز
کاپیتان آنیا میتاگ
بیشترین بازی ملی بیرگیت پرینتس (۲۱۴)
بیشترین گل ملی بیرگیت پرینتس (۱۲۸)
کد فیفا GER
رده‌بندی فیفا ۲ بی‌تغییر[۱]
برترین رده در فیفا ۱[۱] (اکتبر ۲۰۰۳، مارس ۲۰۰۴، مارس ۲۰۰۵، مارس ۲۰۰۶، اکتبر ۲۰۰۷)
پایین‌ترین رده در فیفا ۳[۱] (ژوئیه ۲۰۰۳، مارس ۲۰۰۹)
لباس اول
لباس دوم
نخستین بازی ملی
 آلمان غربی ۵–۱ سوئیس 
(کوبلنتس، آلمان غربی؛ ۱۰ نوامبر ۱۹۸۲)
بهترین پیروزی
 آلمان ۱۷–۰ قزاقستان 
(ویسبادن، آلمان؛ ۱۹ نوامبر ۲۰۱۱)
بدترین شکست
 ایالات متحده آمریکا ۶–۰ آلمان 
(دیکاتر، ایالات متحده؛ ۱۴ مارس ۱۹۹۶)
جام جهانی فوتبال زنان
حضور ۶ (نخستین ۱۹۹۱)
بهترین نتیجه قهرمانی (۲۰۰۳ و ۲۰۰۷)
قهرمانی اروپا
حضور ۹ (نخستین ۱۹۸۹)
بهترین نتیجه قهرمانی (۱۹۸۹، ۱۹۹۱، ۱۹۹۵، ۱۹۹۷، ۲۰۰۱، ۲۰۰۵، ۲۰۰۹، ۲۰۱۳)
تیم ملی فوتبال زنان آلمان در سال ۲۰۱۲

تیم ملی فوتبال زنان آلمان (به آلمانی: Deutsche Fußballnationalmannschaft der Frauen) نمایندهٔ زنان کشور آلمان در ردهٔ ملی است. این تیم زیر نظر فدراسیون فوتبال آلمان (مخفف: DFB) قرار دارد و پیشتر با نام آلمان غربی شناخته می‌شد. این تیم اولین بازی بین‌المللی خود را در سال ۱۹۸۲ انجام داد. پس از اتحاد دو آلمان در سال ۱۹۹۰ اعضای این تیم به عنوان تیم ملی جمهوری فدرال آلمان باقی ماند. تیم فوتبال زنان آلمان یکی از موفق‌ترین تیم‌های فوتبال زنان به شمار می‌آید. این تیم دارای دو قهرمانی جهان در سال‌های ۲۰۰۳ و ۲۰۰۷ است. کشور آلمان تنها کشوری است که در هر دو ردهٔ مردان و زنان قهرمان جهان شده است. تیم آلمان قهرمان هشت دوره از یازده دورهٔ مسابقات فوتبال زنان اروپا است از جمله شش دورهٔ پیاپی اخیر این رقابت‌ها. همچنین این کشور تنها کشوری است که در هر دو ردهٔ مردان و زنان در جام ملت‌های اروپا به مقام قهرمانی رسیده است. تیم زنان آلمان دارای سه مدال برنز و یک طلا در المپیک است که به ترتیب در سال‌های ۲۰۰۰، ۲۰۰۴، ۲۰۰۸ و ۲۰۱۶ بدست آمده‌اند. بیرگیت پرینتس رکورد بیشترین حضور و بیشترین گل زده در این تیم را در اختیار دارد. وی همچنین سه بار برندهٔ جایزهٔ بازیکن سال فوتبال جهان شده و دومین گلزن برتر جام جهانی فوتبال زنان در عرصهٔ بین‌الملل است.

فوتبال زنان در آلمان با شک و تردیدهای زیادی همراه بوده‌است و مسابقات رسمی بین‌المللی توسط فدراسیون این کشور تا سال ۱۹۷۰ ممنوع بود. اما تیم ملی فوتبال زنان آلمان پس از قهرمانی در سال ۲۰۰۳ محبوبیت بسیاری پیدا کرد. این تیم در همین سال به عنوان تیم ورزشی سال آلمان شناخته شد. زیلویا ناید پس از پنج سال دستیاری تینا توینه سرمربیگری این تیم را از سال ۲۰۰۵ بر عهده گرفت. پس از ناید و در اوت ۲۰۱۶ اشتفی جونز این سمت را عهده‌دار شد. از ژوئن ۲۰۱۵ آلمان در ردهٔ دوم رده‌بندی جهانی فیفا قرار گرفته است.

تاریخچه[ویرایش]

تاریخ اولیه[ویرایش]

در سال ۱۹۵۵ دی‌اف‌بی فوتبال زنان را در تمامی باشگاه‌های آلمان شرقی ممنوع کرد. این فدراسیون در توضیح خود عنوان کرد که این ورزش رزمی و اساساً با طبیعت زنان بیگانه است و روح و بدن زنان ناگزیر آسیب و رنج می‌برد. به علاوه نمایش بدن ناقض آداب و نجابت است.[۲][۳][۴]

با وجود این ممنوعیت، بیش از ۱۵۰ مسابقهٔ بین‌المللی غیررسمی بین سال‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ انجام شد.[۵] در ۳۰ اکتبر ۱۹۷۰ این ممنوعیت از فوتبال زنان در مجمع سالانه دی‌اف‌بی برداشته شد.[۶]

فدراسیون‌های فوتبال دیگر کشورها تیم رسمی زنان را پیش از آلمان شکل داده بودند و فدراسیون آلمان سال‌های زیادی در بخش فوتبال زنان غایب بود. در سال ۱۹۸۱ از هورست آر. اشمیت مقام رسمی دی‌اف‌بی برای فرستادن تیمی به مسابقات دعوتی جهانی زنان دعوت شد. اشمیت این درخواست را پذیرفت اما این واقعیت را پنهان کرد که آلمان غربی تیم رسمی در آن زمان ندارد.[۷] برای جلوگیری از نتایج تحقیرآمیز دی‌اف‌بی قهرمان باشگاه‌های آلمان اس وی برگیش گلادباخ ۰۹ را فرستاد تا قهرمانی را بدست آورد.[۸][۹][۱۰] با توجه به ضرورت وجود تیم زنان، فدراسیون فوتبال آلمان تیم ملی زنان آلمان را در سال ۱۹۸۲ تأسیس کرد. هرمان نویبرگر، رئیس فدراسیون آلمان، گرو بیزانتس را که یک معلم در کالج ورزشی کلن بود منصوب کرد تا این تیم را راه‌اندازی کند.[۷][۱۱]

۱۹۸۲–۱۹۹۴: آغاز دشوار و اولین عناوین اروپایی[ویرایش]

در سپتامبر ۱۹۸۲ بیسانز دو دورهٔ آموزشی تشکیل داد و از آن‌ها اعضای تیم ۱۶ نفره خود را انتخاب کرد.[۱۲] این تیم اولین بازی بین‌المللی خود را در ۱۰ نوامبر ۱۹۸۲ و در کوبلنتس انجام داد. بنا بر سنت تیم مردان آلمان، سوئیس به عنوان اولین حریف این تیم انتخاب شد.[۱۳] دوریس کرس آیمن اولین گل این تیم را در ۲۵ دقیقه ابتدایی بازی به ثمر رساند. در نیمهٔ دوم زیلویا ناید ۱۸ ساله دو گل از پنج گل پیروزی ۱–۵ را به ثمر رساند. ناید در سال ۱۹۹۶ به عنوان کمک مربی این تیم رسید و در سال ۲۰۰۵ نیز سمت سرمربیگری این تیم را بر عهده گرفت.[۷]

آلمان غربی با پنج تساوی و یک باخت از راه‌یابی به افتتاحیه مسابقات فوتبال زنان ۱۹۸۴ بازماند و در گروه خود سوم شد.[۱۴] هدف اولیهٔ بیسانز کم کردن شکاف این تیم با کشورهای اسکاندیناوی و ایتالیا و هدف درازمدت وی تبدیل شدن به قوی‌ترین تیم در اروپا بود. تأکید او بر مهارت‌های پایه‌ای و احتیاج به یک برنامه مؤثر برای جوانان بود.[۱۵]از سال ۱۹۸۵ بیسانز به طور فزاینده‌ای به دعوت بازیکنان جوان پرداخت اما در ابتدا با عدم موفقیت دوبارهٔ آلمان غربی برای حضور در فینال مسابقات فوتبال زنان اروپا ۱۹۸۷ با موفقیت اندکی در جهت این اهداف روبرو شد.[۱۶]

تیم ملی آلمان بدون شکست و بدون گل خورده جواز حضور در رقابت‌های اروپایی فوتبال زنان ۱۹۸۹ را برای اولین بار بدست آورد.[۱۷] این مسابقات در خانه و در خاک آلمان غربی انجام شد.[۱۸] نیمه‌نهایی در مقابل ایتالیا اولین مسابقهٔ بین‌المللی فوتبال زنان بود که از تلویزیون آلمان به طور زنده پخش شد.[۱۹] نتیجه این مسابقه با ضربات پنالتی مشخص شد. دروازه‌بان ماریون ایزبرت سه پنالتی را مهار کرد و گل پیروزی را نیز خود از روی نقطهٔ پنالتی به ثمر رساند. آلمان غربی در ۲ ژوئیه ۱۹۸۹ در اسنابروک به مصاف نروژ در فینال رفت. در مقابل چشمان ۲۲٬۰۰۰ تماشگر تیم محبوب نروژ را با نتیجهٔ ۱–۴ و با گلهای اورزولا لون، هایدی مور و آنگلیکا فرمن شکست داد. این پیروزی اولین عنوان بین‌المللی این تیم را رقم زد.[۲۰]

پس از اتحاد آلمان فدراسیون فوتبال آلمان شرقی به دی‌اف‌بی (فدراسیون آلمان غربی) پیوست. تیم فوتبال زنان آلمان شرقی تنها یک مسابقهٔ بین‌المللی رسمی انجام داد که در یک دیدار دوستانه و با تیم زنان چکسلواکی در تاریخ ۹ مه ۱۹۹۰ و در مقابل ۸۰۰ نفر تماشاگر در شهر پوتسدام انجام داد که این بازی را با نتیجهٔ ۳–۰ باخت.[۲۱] تیم متحد شدهٔ دو آلمان از عنوان قهرمانی آن‌ها در مسابقات فوتبال زنان اروپا ۱۹۹۱ دفاع کرد.[۲۲] آلمان پس از برد تمامی بازی‌های گروهی دور انتخابی بار دیگر در نیمه‌نهایی روبه‌روی ایتالیا قرار گرفت و این بار ۰–۳ پیروز شد.[۲۳] در ۱۴ ژوئیه ۱۹۹۱ تیم آلمان یکبار دیگر در فینال در مقابل تیم نروژ قرار گرفت. این دیدار به وقت‌های اضافه کشید که هایدی مور و زیلویا ناید گل‌های تیم آلمان را به ثمر رساندند و یک بار دیگر این تیم را با نتیجه ۱–۳ پیروز کردند.[۲۴]

در نوامبر سال ۱۹۹۱ تیم آلمان در اولین جام جهانی زنان که در چین برگزار می‌شد شرکت کرد. این تیم با بدست آوردن سه پیروزی مقابل نیجریه، تایوان و ایتالیا بدون دریافت حتی یک گل به یک‌چهارم نهایی راه یافت.[۲۵][۲۶][۲۷] زیلویا ناید اولین گل تیم آلمان را در جام جهانی در تاریخ ۱۷ نوامبر ۱۹۹۱ مقابل تیم نیجریه به ثمر رساند. آلمان موفق شد پس از وقت‌های اضافه با نتیجهٔ ۱–۲ تیم دانمارک را شکست دهد.[۲۸] اما در نیمه‌نهایی ۵–۲ نتیجه را به آمریکا واگذار کرد. تیم آمریکا در نهایت قهرمان این مسابقات شد.[۲۹][۳۰] تیم آلمان پس از باخت ۴–۰ مقابل سوئد در دیدار رده‌بندی به عنوان چهارمی رسید.[۳۱]

تیم ملی فوتبال آلمان در دفاع از عنوان قهرمانی خود در مسابقات فوتبال زنان اروپا ۱۹۹۳ ناکام بود و پس از باخت به ایتالیا در ضربات پنالتی[۳۲] و باخت ۳–۱ به دانمارک در دیدار رده‌بندی چهارم شد.[۳۳] علی‌رغم نتایج ناامیدکننده استعدادهای تازه‌ای همچون اشتفی جونز، مرن ماینارت و زیلک روتنبرگ اولین حضور خود را در این مسابقات به ثبت رساندند و بعدها بازیکنان کلیدی تیم آلمان شدند.[۳۴]

۱۹۹۵–۲۰۰۲: ناکامی در المپیک و جام جهانی[ویرایش]

بیرگیت پرینتس برای اولین بار در یک تورنومنت معتبر در سال ۱۹۹۵ موفق به گلزنی شد. در سال ۱۹۹۵ آلمان سومین قهرمانی خود را در مسابقات فوتبال زنان اروپا بدست آورد. پس از برد تمامی بازی‌های مرحلهٔ انتخابی و زدن ۵۵ گل[۳۵] این تیم با نتیجهٔ ۲–۶ (نتیجه مجموع رفت و برگشت) تیم انگلستان را در نیمه‌نهایی شکست داد.[۳۶] آلمان در فینال مقابل تیم سوئد قرار گرفت. این بازی در ورزشگاه فریتز والتر شهر کایزرسلاوترن آلمان و در ۲۶ مارس ۱۹۹۵ انجام پذیرفت. تیم سوئد موفق به گلزنی در دقایق ابتدایی بازی شد. اما تیم آلمان موفق شد با گلزنی مرن ماینرت، بیرگیت پرینتس و بتینا ویگمن به بازی برگردد و این بازی را با نتیجهٔ ۲–۳ با پیروزی به پایان برساند.[۳۷]

در جام جهانی فوتبال زنان ۱۹۹۵ در سوئد تیم آلمان در مقابل میزبانان اسکاندیناویایی خود شکست خورد.[۳۸] با این وجود در گروه خود با شکست دادن ژاپن و برزیل موفق عمل کرد.[۳۹] تیم آلمان در یک‌چهارم نهایی با نتیجهٔ ۰–۳ از سد انگلستان گذشت[۴۰] و در نیمه‌نهایی چین را با گل دیرهنگام بتینا ویگمن با نتیجهٔ ۰–۱ شکست داد.[۴۱] در ۱۸ ژوئن ۱۹۹۵ در استکهلم تیم زنان برای اولین بار در فینال جام جهانی حضور پیدا کردند و در این بازی در مقابل نروژ با نتیجهٔ ۲–۰ شکست خوردند و به مقام نایب‌قهرمانی رسیدند که این نتیجه بهترین نتیجهٔ جام جهانی آن‌ها تا آن موقع بود.[۴۲]

فوتبال زنان اولین بار در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۹۶ به عنوان یکی از ورزش‌های المپیک شناخته شد.[۴۳]بتینا ویگمن اولین گل آلمان را در بازی‌های المپیک و در اولین بازی در مقابل ژاپن به ثمر رساند که این بازی را آلمان با نتیجهٔ ۲–۳ برد. پس از باخت ۳–۲ در مقابل نروژ در دومین بازی گروهی خود و تساوی ۱–۱ در مقابل برزیل، آلمان تنها با کسب ۴ امتیاز و قرار گرفتن در ردهٔ سوم از این رقابت‌ها حذف شد.[۴۴][۴۵] گرو بیزانتس سرمربی این تیم پس از پایان این رقابت‌ها استعفا داد و دستیار وی تینا توینه سرمربیگری این تیم را بر عهده گرفت؛ زیلویا ناید نیز که در اواخر دوران بازیگری خود بود به عنوان دستیار جدید این تیم منصوب شد.[۴۶]

مسابقات فوتبال زنان اروپا ۱۹۹۷ اولین محک برای مربی جدید تینا توینه بود. آلمان با باخت مقابل نروژ و تنها با شکست دادن ایسلند به عنوان تیم دوم از گروه خود صعود کرد.[۴۷] تیم آلمان پس از تساوی مقابل تیم‌های ایتالیا و نروژ و یک پیروزی در مقابل دانمارک در آخرین بازی گروه خود موفق به صعود به مرحلهٔ حذفی این رقابت‌ها شد. آن‌ها تیم سوئد را در تاریخ ۱۲ ژوئیه ۱۹۹۷ در دیدار نیمه‌نهایی با نتیجهٔ ۰–۱ شکست دادند و با برد ۰–۲ مقابل ایتالیا و با گل‌های بیرگیت پرینتس، ساندرا مینرت و بتینا ویگمن مدعی چهارمین قهرمانی خود شدند.[۴۸]

تیم آلمان نتوانست به طور مستقیم به جام جهانی فوتبال زنان ۱۹۹۹ آمریکا راه پیدا کند؛ اما در پلی‌آف با شکست دادن اوکراین به جام جهانی صعود کرد.[۴۹] آلمان بازی‌های جام جهانی خود را با تساوی در مقابل ایتالیا و برد مکزیک با نتیجهٔ ۰–۶ آغاز کرد. تیم ملی زنان آلمان در آخرین بازی گروهی خود مقابل برزیل با دریافت گل تساوی در آخرین دقایق بازی، این دیدار را با نتیجهٔ ۳–۳ به اتمام رساند و موفق نشد به عنوان تیم اول صعود کند و به همین علت می‌بایست با تیم میزبان در یک‌چهارم نهایی روبرو شود.[۵۰] تیم آلمان در حضور ۵۴٬۶۴۲ نفر تماشاگر در ورزشگاه فدکس‌فیلد که در میان آن‌ها بیل کلینتون نیز حضور داشت به زمین رفت که این میزان جمعیت بیشترین تعداد تماشاچی بود که این تیم تا به حال در مقابل آن‌ها بازی کرده بود. با وجود اینکه آن‌ها در بازی دو بار از حریف خود پیش افتادند اما این دیدار را با نتیجهٔ ۳–۲ به قهرمان نهایی این دوره واگذار کردند.[۵۱][۵۲][۵۳]

تیم فوتبال زنان آلمان در المپیک ۲۰۰۰ حضور داشت و هر سه بازی خود را در مقابل استرالیا، برزیل و سوئد پیروز شد.[۵۴] آلمان در دیدار نیمه‌نهایی مقابل نروژ پرقدرت ظاهر شد اما با گل‌به‌خودی تینا ووندرلیش در دقیقه هشتاد نتیجه را ۱–۰ واگذار کرد.[۵۵] آن‌ها در دیدار رده‌بندی برزیل را با گل‌های رناته لینگور و بیرگیت پرینتس ۰–۲ شکست دادند و به مدال برنز دست یافتند.[۵۶] این اولین مدال المپیک برای فوتبال آلمان پس از سال ۱۹۸۸ بود که تیم مردان در آن زمان به مدال برنز دست یافته بودند.[۵۷]

در سال ۲۰۰۱، آلمان مسابقات فوتبال زنان اروپا را میزبانی می‌کرد.[۵۸] این تیم با برد مقابل سوئد، روسیه و انگلیس در مرحلهٔ گروهی[۵۹][۶۰][۶۱] و همچنین شکست ۰–۱ نروژ با یک ضربهٔ سر شیرجه‌ای زاندرا اسمیزک در دیدار نیمه‌نهایی موفق شد به فینال راه یابد.[۶۲] تیم آلمان در ۷ ژوئیه ۲۰۰۱ در اولم به مصاف سوئد رفت که این بازی در هوای بارانی، پس از نود دقیقه بدون گل پایان یافت و به وقت‌های اضافه کشیده شد. کلاودیا مولر گل طلایی این بازی را برای آلمان به ثمر رساند و و از چهارمین عنوان قهرمانی این تیم دفاع کرد.[۵۸]

۲۰۰۳ تاکنون: دو قهرمانی پیاپی در جام جهانی و اولین قهرمانی در المپیک[ویرایش]

تیم آلمان در حال بازی با تیم ملی فوتبال زنان سوئد در فینال جام جهانی فوتبال زنان ۲۰۰۳ .

تیم ملی فوتبال زنان آلمان در جام جهانی فوتبال زنان ۲۰۰۳ در ایالات متحده با کانادا، ژاپن و آرژانتین هم‌گروه شد و پس از پیروزی در هر سه بازی گروهی خود[۶۳][۶۴][۶۵] تیم روسیه را در یک‌چهارم نهایی با نتیجهٔ ۱–۷ شکست داد[۶۶] آلمان بار دیگر رو در روی تیم ملی آمریکا قرار گرفت. کرستین گرفریکس پس از گذشت ۱۵ دقیقه گل زد و دروازه‌بان آلمان زیلک روتنبرگ چندین موقعیت گلزنی را از حریف گرفت. در وقت‌های تلف‌شدهٔ نیمه‌نهایی مرن ماینارت و بیرگیت پرینتس پیروزی ۰–۳ آلمان را رقم زدند.[۶۷] آلمان در فینال جام جهانی در ۱۲ اکتبر ۲۰۰۳ در لس آنجلس مقابل تیم سوئد قرار گرفت. سوئدی‌ها در ابتدای بازی از حریف خود پیش افتادند اما پس از مدت کوتاهی از شروع نیمهٔ دوم، مرن ماینارت نتیجه را مساوی کرد و بازی به وقت اضافه کشیده شد که نیا کانزر با یک ضربهٔ سر گل طلایی و پیروزی‌بخش آلمان را در دقیقهٔ ۹۸ به ثمر رساند و تیم زنان آلمان را برای اولین بار به عنوان قهرمانی جهان رساند.[۶۸][۶۹] بیرگیت پرینتس به عنوان بهترین بازیکن و بهترین گلزن این رقابت‌ها شناخته شد.[۷۰]

تیم آلمان در المپیک ۲۰۰۴ با برد مقابل چین و مکزیک، کار خود را در مرحله گروهی به عنوان سرگروه به پایان رساند. آن‌ها نیجریه را در یک‌چهارم نهایی با نتیجهٔ ۱–۲ شکست دادند اما در نیمه‌نهایی مقابل آمریکا نتیجه را پس از گذشت وقت‌های تلف‌شده ۲–۱ واگذار کردند. در دیدار رده‌بندی آلمان موفق شد با گل رناته لینگور دومین مدال برنز المپیک را به‌دست آورد و کار خود را به عنوان تیم سوم به پایان برساند.[۷۱]

در مسابقات فوتبال زنان اروپا ۲۰۰۵ که در کشور انگلستان برگزار می‌شد، آلمان توانست با پیروزی مقابل تیم‌های نروژ، ایتالیا و فرانسه در دور اول، به نیمه‌نهایی صعود کند[۷۲][۷۳][۷۴] و فنلاند را با نتیجهٔ ۱–۴ شکست دهد.[۷۵] در ۱۹ ژوئن ۲۰۰۵ آلمان برای بار سوم در فینال مسابقات فوتبال زنان ارپا مقابل تیم نروژ قرار گرفت و موفق شد با گلزنی اینکا گرینگز، رناته لینگور و بیرگیت پرینتس با نتیجهٔ ۱–۳ پیروز این بازی شود و ششمین عنوان اروپایی خود را بدست آورد.[۷۶][۷۷] پس از این تورنومنت تینا توینه سرمربی این تیم کنار رفت و دستیار او زیلویا ناید سرمربیگری این تیم را بر عهده گرفت.[۷۸] در سال ۲۰۰۶ آلمان توانست برای اولین بار قهرمان بازی‌های سالانهٔ جام آلگاروه شود.[۷۹][۸۰]

نادین آنگرر یک پنالتی را در فینال جام جهانی فوتبال زنان ۲۰۰۷ مهار کرد. (تصویر مربوط به مهار پنالتی)

آلمان با در دست داشتن عنوان قهرمانی جهان، بازی افتتاحیهٔ جام جهانی فوتبال زنان ۲۰۰۷ چین را در دیداری مقابل آرژانتین انجام داد که با برتری ۰–۱۱ آلمان به پایان رسید.[۸۱] پس از تساوی بدون گل مقابل انگلیس و برد ۰–۲ مقابل ژاپن، تیم آلمان کره شمالی را در یک‌چهارم نهایی با نتیجهٔ ۰–۳ شکست داد و با نتیجه‌ای مشابه مقابل نروژ در دیدار نیمه‌نهایی به پیروزی رسید که گل‌های این بازی را کرستین اشتیگمان، مارتینا مولر و یک گل به خودی از بازیکنان نروژ به ثمر رساندند. در ۳۰ سپتامبر ۲۰۰۷ در شهر شانگهای، آلمان به مصاف تیم برزیل رفت. پس از نیمهٔ اول بیرگیت پرینتس تیم آلمان را از حریف خود پیش انداخت[۸۲] و دروازه‌بان نادین آنگرر پنالتی مارتای برزیلی را مهار کرد.[۸۳] سیمونه لاودر پس از دقیقهٔ ۸۶ برای آلمان گلزنی کرد که موجب پیروزی ۰–۲ آلمان شد. تیم ملی زنان آلمان اولین تیم (در هر دو ردهٔ زنان و مران) بود که بدون هیچ گل دریافتی قهرمان جام جهانی شد و همچنین اولین تیم فوتبال زنان بود که از عنوان قهرمانی خود دفاع کرد. بیرگیت پرینتس با ۱۴ گل زده برترین گلزن این تورنومنت شناخته شد.[۸۴]

در بازی افتتاحیهٔ المپیک ۲۰۰۸ به مانند فینال جام جهانی ۲۰۰۷ آلمان مقابل برزیل قرار گرفت و به تساوی ۰–۰ رضایت داد.[۸۵] پس از آن آلمان با تیم‌های نیجریه و کره شمالی بازی کرد که موفق شد به یک چهارم نهایی صعود کند[۸۶][۸۷] و سوئد را در آن دیدار با نتیجهٔ ۰–۲ پس از وقت‌های اضافه شکست دهد.[۸۸] در نیمه‌نهایی تیم زنان آلمان بار دیگر مقابل برزیل قرار گرفت. بیرگیت پرینتس در دقیقهٔ دهم این بازی موفق به گلزنی شد اما تیم آلمان این بازی را پس از سه ضد حمله از برزیل در نیمهٔ دوم با نتیجهٔ ۴–۱ به برزیل واگذار کرد. آلمان در دیدار رده‌بندی ژاپن را با نتیجهٔ ۰–۲ شکست داد تا به مدال برنز دست یابد. هر دو گل این بازی را فاتمیر بایرامای به ثمر رساند.[۸۹] سومین شکست پیاپی آلمان در نیمه‌نهایی از دیدگاه بازیکنان و رسانه‌های آلمان ناامیدکننده بود[۹۰]و عملکرد این تیم و سرمربی آن زیلویا ناید در رسانه‌ها شدیداً مورد انتقاد قرار گرفت.[۹۱]

آلمان برای مسابقات فوتبال زنان اروپا ۲۰۰۹ فنلاند انتخاب شد و تمامی بازی‌های خود را با پیروزی و ۳۸ گل زده به پایان رساند. آن‌ها در مرحلهٔ گروهی تیم‌های نروژ، فرانسه و ایسلند را شکست دادند و به یک‌چهارم نهایی صعود کردند. در دیدار یک چهارم نهایی ایتالیا را ۰–۲ مغلوب کردند و در دیدار نیمه‌نهایی نروژ را با نتیجهٔ ۱–۳ شکست دادند. در ۱۰ سپتامبر ۲۰۰۹ آلمان تیم انگلستان را ۲–۶ شکست داد تا به هفتمین عنوان قهرمانی اروپایی خود دست یابند. بیرگیت پرینتس و اینکا گرینگز هر یک دو گل زدند و ملانی بیرینگر و کیم کولیگ نیز هر یک موفق به زدن یک گل شدند.[۹۲] گرینگز موفق شد عنوان برترین گلزن را از سال ۲۰۰۵ حفظ و آن را تکرار کند.[۹۳] این در حالی بود که تیم آلمان نوار بردهای خود در مسابقات فوتبال زنان اروپا را به ۱۹ مسابقه از سال ۱۹۹۷ رساند.[۹۴]

فارا ویلیامز با زدن یک ضربه پنالتیِ خلاف جهت، آرام و دور از دستان نادین آنگرر در جام جهانی فوتبال زنان ۲۰۱۵ باعث شد آلمان برای اولین بار از انگلیس ببازد.[۹۵]

در سال ۲۰۱۱ آلمان میزبان جام جهانی بود. تیم ملی فوتبال آلمان ۳ بازی خود را در مرحلهٔ گروهی در مقابل تیم‌های کانادا، فرانسه و نیجریه با پیروزی پشت سر گذاشت. در یک‌چهارم نهایی ژاپن با گل کارینا مارویاما تیم آلمان را شکست داد که بدین ترتیب نوار شانزده بازی بدون باخت در جام جهانی آن‌ها پاره شد.[۹۶] در نتیجه آلمان در جمع دو تیم برتر یوفا قرار نگرفت و از راه یافتن به المپیک ۲۰۱۲ بازماند.[۹۷]

در مسابقات فوتبال زنان اروپا ۲۰۱۳ در سوئد، آلمان‌ها با پیروزی ۰–۱ مقابل نروژ ششمین عنوان قاره‌ای خود را بدست آوردند. دروازه‌بان نادین آنگرر که موفق به مهار دو پنالتی در فینال شده بود به عنوان بهترین بازیکن این مسابقات شناخته شد.[۹۸][۹۹]

در جام جهانی فوتبال زنان ۲۰۱۵ آلمان دوباره در میان چهار تیم برتر قرار گرفت. آن‌ها در دیدار نیمه‌نهایی در مقابل آمریکا قرار گرفتند و زیلیا ششیچ که بهترین بازیکن این رقابت‌ها نیز شد، ضربهٔ پنالتی را از دست داد. پس از آن کارلی لوید و کلی اوهارا گلزنی کردند تا آمریکا این بازی را پیروز شود.[۱۰۰] در دیدار رده‌بندی آلمان‌ها برای اولین بار و پس از ۲۱ مسابقه به تیم انگلستان باختند. فارا ویلیامز گل پیروزی انگلیس را در وقت اضافه و از روی نقطهٔ پنالتی به ثمر رساند.[۱۰۱]

تیم زنان آلمان در المپیک ۲۰۱۶ برزیل و در اولین بازی خود در مرحلهٔ گروهی در مقابل تیم زیمبابوه قرار گرفت که موفق شد این بازی را با پیروزی ۱–۶ پشت سر بگذارد.[۱۰۲] آنها در دومین بازی خود در مرحلهٔ گروهی با تیم زنان استرالیا بازی کردند که این دیدار با تساوی ۲–۲ به پایان رسید.[۱۰۳]بازی بعدی آنها در مقابل تیم کانادا بود که این دیدار را با نتیجهٔ ۲–۱ به این تیم واگذار کردند[۱۰۴] تا تیم آلمان با مجموع چهار امتیاز و تفاضل گل ۴+ به عنوان تیم دوم گروه خود به مرحلهٔ بعدی برود.[۱۰۵] تیم آلمان در تاریخ ۱۲ اوت ۲۰۱۶ در مرحلهٔ حذفی و در بازی یک چهارم نهایی مقابل چین قرار گرفت و موفق شد این تیم را با تک گل ملانی بیرینگر در دقیقهٔ ۷۶ بازی با نتیجهٔ ۰–۱ شکست دهد و بدین ترتیب به نیمه‌نهایی این مسابقات رفت.[۱۰۶]

بازیکنان آلمان در فینال المپیک ۲۰۱۶ با پرچم آلمان.

آلمان در دیدار نیمه‌نهایی بار دیگر در برابر تیم کانادا قرار گرفت و موفق شد این تیم را با گل‌های ملانی بیرینگر در دقیقهٔ ۲۱ و زارا دیپختز در دقیقهٔ ۶۰ با نتیجهٔ ۰–۲ شکست دهد و به فینال این رقابت‌ها راه یابد.[۱۰۷] در دیدار نهایی که در تاریخ ۱۹ اوت ۲۰۱۶ انجام شد تیم زنان آلمان با سوئد بازی کرد. در ابتدا آلمان موفق شد اولین گل دیدار را توسط جنیفر ماروشسان در دقیقهٔ ۴۸ به ثمر برساند. پس از آن دومین گل آلمان توسط بازیکن خودی تیم سوئد لیندا سمبرنت و در دقیقهٔ ۶۲ به ثمر رسید. استینا بلکستنیوس تنها گل تیم سوئد را در دقیقهٔ ۶۷ وارد دروازهٔ آلمان کرد تا تیم آلمان این دیدار را با نتیجهٔ ۱–۲ به پایان برساند و قهرمان المپیک ۲۰۱۶ شود.[۱۰۸] این اولین قهرمانی تیم فوتبال زنان آلمان در رقابت‌های المپیک بود.[۱۰۹]

پیشینهٔ مسابقات و رده‌بندی جهانی[ویرایش]

جام جهانی[ویرایش]

تیم ملی فوتبال زنان آلمان یکی از موفق‌ترین تیم‌های ملی در جام جهانی فوتبال زنان است که دو بار عنوان قهرمانی این رقابت‌ها را به‌دست آورده و یک بار نیز نایب قهرمان این رقابت‌ها شده است.[۱۱۰] تیم آلمان قهرمانی‌های خود را در سال‌های ۲۰۰۳ و ۲۰۰۷ به‌دست آورده است.[۶۹][۱۱۱] این تیم در اولین حضور خود در جام جهانی ۱۹۹۱ موفق به کسب ردهٔ چهارم این مسابقات شد.[۱۱۲] در سال ۱۹۹۵ آن‌ها به فینال جام جهانی راه پیدا کردند اما مقابل نروژ مغلوب شدند.[۱۱۳] بدترین نتیجهٔ آن‌ها در جام جهانی در سال‌های ۱۹۹۹ مقابل تیم آمریکا[۱۱۴] و ۲۰۱۱ مقابل ژاپن[۹۶] بوده است که هر دو باعث حذف آلمان در یک چهارم نهایی شده‌اند. در مجموع تیم آلمان تا به حال سه بار موفق به حضور در فینال و پنج بار حضور در نیمه‌نهایی جام جهانی زنان شده است. آن‌ها در تمامی دوره‌های جام جهانی زنان حضور داشته‌اند و دارای رکورد ۲۶–۵–۸ (برد-مساوی-باخت) هستند.[۸۴]

سال نتیجه بازی برد تساوی* باخت گل زده گل خورده
چین ۱۹۹۱ مقام چهارم ۶ ۴ ۰ ۲ ۱۳ ۱۰
سوئد ۱۹۹۵ نایب قهرمان ۶ ۴ ۰ ۲ ۱۳ ۶
ایالات متحده آمریکا ۱۹۹۹ یک چهارم نهایی ۴ ۱ ۲ ۱ ۱۲ ۷
ایالات متحده آمریکا ۲۰۰۳ قهرمان ۶ ۶ ۰ ۰ ۲۵ ۴
چین ۲۰۰۷ قهرمان ۶ ۵ ۱ ۰ ۲۱ ۰
آلمان ۲۰۱۱ مقام چهارم ۴ ۳ ۰ ۱ ۷ ۴
کانادا ۲۰۱۵ مقام چهارم ۷ ۳ ۲ ۲ ۲۰ ۶
مجموع ۷/۷ ۳۹ ۲۶ ۵* ۸ ۱۱۱ ۳۷
*تساوی‌ها با احتساب ضربات پنالتی است.
** پس‌زمینهٔ طلایی نشانگر قهرمانی در تورنومنت است.
***حاشیهٔ قرمز اشاره به برگزاری میزبانی در خانه است.

بازی‌های المپیک[ویرایش]

تیم ملی فوتبال زنان آلمان پیش از بازی با تیم زیمبابوه در المپیک ۲۰۱۶.

قهرمانی المپیک تنها عنوان بین‌المللی بود که تیم ملی فوتبال زنان آلمان تا سال ۲۰۱۶ نتوانسته بود به آن دست پیدا کند. فوتبال زنان برای اولین بار در سال ۱۹۹۶ در بازی‌های المپیک آغاز به کار کرد و بتینا ویگمن اولین گل المپیکی تیم زنان آلمان را در اولین بازی آنها در این تورنومنت‌ها در مقابل تیم ژاپن در دقیقهٔ ۵ این دیدار به ثمر رساند؛[۱۱۵] با وجود این، تیم آلمان از صعود به مرحلهٔ حذفی بازماند و در مرحلهٔ گروهی از دور رقابت‌ها کنار رفت.[۱۱۶] چهار سال پس از آن تیم آلمان موفق شد مدال برنز فوتبال بازی‌های المپیک ۲۰۰۰ را بدست آورد.[۱۱۷] آن‌ها این عنوان را در المپیک‌های ۲۰۰۴ و ۲۰۰۸ نیز تکرار کردند.[۷۱][۱۱۸]

تیم فوتبال زنان آلمان تا سال ۲۰۰۸ موفق به حضور در تمامی دوره‌های المپیک شده بود. اما آن‌ها به خاطر استفادهٔ یوفا از نتایج جام جهانی ۲۰۱۱ برای صعود و باتوجه به اینکه آلمان در آن مسابقات پایین‌تر از تیم‌های فرانسه و سوئد قرار گرفت از حضور در المپیک ۲۰۱۲ بازماندند.[۱۱۹] تیم ملی فوتبال زنان آلمان تیم سوئد را در فینال المپیک ریو ۲۰۱۶ شکست داد تا اولین مدال طلای تاریخ خود را در رقابت‌های المپیک بدست آورد.[۱۲۰]

سال نتیجه بازی برد تساوی باخت گل زده گل خورده
ایالات متحده آمریکا ۱۹۹۶ دور اول ۳ ۱ ۱ ۱ ۶ ۷
استرالیا ۲۰۰۰ مقام سوم ۵ ۴ ۰ ۱ ۸ ۲
یونان ۲۰۰۴ مقام سوم ۵ ۴ ۰ ۱ ۱۴ ۳
چین ۲۰۰۸ مقام سوم ۶ ۴ ۱ ۱ ۷ ۴
بریتانیای کبیر ۲۰۱۲ انتخاب نشد
برزیل ۲۰۱۶ قهرمان ۶ ۴ ۱ ۱ ۱۴ ۶
مجموع ۵/۶ ۲۵ ۱۷ ۳ ۵ ۴۹ ۲۱

جام آلگاروه[ویرایش]

تیم ملی زنان آلمان پیش از بازی با تیم چین در آلگاروه ۲۰۱۵
نوشتار اصلی: جام آلگاروه

تیم ملی فوتبال زنان آلمان در ۱۱ دورهٔ جام معتبر آلگاروه که هر ساله ماه مارس در ساحل جنوبی کشور پرتغال انجام می‌شود شرکت کرده است. سال ۲۰۰۲ اولین دوره‌ای بود که زنان آلمان در جام آلگاروه حضور پیدا کرد. این تیم در سال ۲۰۰۶ اولین عنوان قهرمانی خود را در این جام بدست آورد.[۸۰][۱۲۱] در سال ۲۰۰۸ و در بازی افتتاحیه نتیجه را ۱–۰ به تیم دانمارک واگذار کرد.[۱۲۲][۱۲۳] این اولین باخت آلمان پس از نوار ۱۵ بازی بدون شکست و اولین گل خورده پس از ۹ کلین شیت بود. آلمان در بازی‌های دوم و سوم خود موفق شد تیم فنلاند را ۰–۳ و تیم سوئد را ۰–۲ شکست دهد و در مسابقهٔ رده‌بندی مقابل تیم نروژ قرار بگیرد ونتیجه را ۲–۰ به این تیم واگذار کرد که این نتیجه باعث شد ۱۰۲۲ دقیقه بسته بودن دروازهٔ نادین آنگرر دروازه‌بان آلمان پایان یابد.[۱۲۴] در اولین بازی نادین آنگرر درون دروازه نبود. در سال ۲۰۰۹ تیم فوتبال زنان آلمان با بدست آوردن ۲ برد مقابل فنلاند و چین و دو باخت در مقابل سوئد و دانمارک در ردهٔ چهارم قرار گرفت. در سال ۲۰۱۰ یکبار دیگر با سه برد بدون گل خورده در مقابل دانمارک، فنلاند و چین در مرحله گروهی به فینال رسید. در مسابقهٔ فینال تیم آلمان ۳–۲ به تیم آمریکا باخت.[۱۲۵] اینکا گرینگز اولین گلزن آلمانی برتر این تورنومنت شد.[۱۲۶] در سال ۲۰۱۱ از آنجایی که بوندس لیگا تا ۱۳ مارس ۲۰۱۱ در حال برگزاری بود و پس از آن نیاز به آماده کردن تیم برای جام جهانی بود، فدراسیون فوتبال آلمان تصمیم گرفت که در جام آلگاروه ۲۰۱۱ شرکت نکند. در سال ۲۰۱۲ زنان آلمان دومین عنوان قهرمانی خود را در جام آلگاروه به دست آوردند. آن‌ها در فینال ژاپن را با نتیجهٔ ۳–۴ شکست دادند.[۱۲۷] زیلیا ششیچ که در مرحلهٔ گروهی یک گل به سوئد زده بود، در این بازی نیز به تنهایی سه گل را برای تیم آلمان به ثمر رساند.[۱۲۸] او با شش گلی که در این تورنومنت به ثمر رساند گلزن برتر این مسابقات شد. در سال ۲۰۱۳ آلمان یکبار دیگر به فینال این رقابت‌ها رسید اما با نتیجهٔ ۲–۰ به آمریکا باخت. این نتیجه منجر به قطع زنجیرهٔ شکست‌ناپذیری آلمان (۲۲ بازی) شد. در سال ۲۰۱۴ فدراسیون فوتبال آلمان دعوت برای حضور در تورنومنت را قبول کرد. با گرفتن امتیاز در مرحلهٔ گروهی با اولین بازی‌های خود در مقابل ایسلند و چین به پیروزی رسید.[۱۲۹][۱۳۰] و پس از آن با بازی در مقابل نروژ و پیروزی ۱–۳ به فینال راه یافت[۱۳۱] و ژاپن را با نتیجهٔ ۰–۳ شکست داد تا برای سومین بار قهرمان این رقابت‌ها شود.[۱۳۲][۱۳۳] در سال ۲۰۱۵ تیم آلمان اولین بازی خود را مقابل سوئد آغاز کرد. آلمان‌ها پس از خوردن ۲ گل در ۳ دقیقهٔ ابتدایی بازی، نظم تیمی خود را از دست دادند تا بازی با نتیجه ۴–۲ به نفع سوئد پایان یابد.[۱۳۴] پس از آن آلمان بازی‌های خود را مقابل چین و برزیل با پیروزی پشت سر گذاشت و به دیدار رده‌بندی رسید و بار دیگر مقابل تیم سوئد قرار گرفت تا با پیروزی ۱–۲ مقابل زنان سوئد عنوان سومی این رقابت‌ها را از آن خود کند.[۱۳۵][۱۳۶] در سال ۲۰۱۶ تیم آلمان همچون تیم‌های دیگری نظیر آمریکا، انگلیس و فرانسه در جام آلگاروه ۲۰۱۶ شرکت نکرد[۱۳۷] و به جای آن از ابتدای ماه مارس در جام شیبیلیوز که یک تورنومنت دعوتی چهارجانبه است شرکت کرد و نایب قهرمان شد.[۱۳۸]

جام ملت‌های اروپا[ویرایش]

آلمان موفق به حضور در دو دورهٔ ابتدایی مسابقات زنان جام یوفا در سالهای ۱۹۸۴ و ۱۹۸۷ نشده است.[۱۳۹] از سال ۱۹۸۹ تیم آلمان در تمامی دوره‌های این تورنومنت حضور داشته و رکورد ۸ قهرمانی در این مسابقات را بدست آورده است.[۱۳۹] تیم زنان آلمان ۶ دورهٔ اخیر این رقابت‌ها را به طور پیاپی با عنوان قهرمانی و کسب نتایج ۳۲–۵–۲ (برد–تساوی–باخت) پشت سر گذاشته است. بدترین نتیجه‌ای که این تیم تا به حال در جام ملت‌های اروپا بدست آورده مقام چهارمی در سال ۱۹۹۳ بوده است.[۱۴۰][۱۳۹]

سال نتیجه بازی برد تساوی* باخت گل زده گل خورده
****۱۹۸۴ صعود نکرد
نروژ ۱۹۸۷ صعود نکرد
آلمان ۱۹۸۹ قهرمان ۳ ۲ ۱ ۰ ۸ ۳
دانمارک ۱۹۹۱ قهرمان ۳ ۳ ۰ ۰ ۱۲ ۲
ایتالیا ۱۹۹۳ مقام چهارم ۳ ۱ ۱ ۱ ۹ ۴
انگلستان آلمان نروژ سوئد ۱۹۹۵ قهرمان ۳ ۳ ۰ ۰ ۱۴ ۴
نروژ ۱۹۹۷ قهرمان ۵ ۳ ۲ ۰ ۶ ۱
آلمان ۲۰۰۱ قهرمان ۵ ۵ ۰ ۰ ۱۳ ۱
انگلستان ۲۰۰۵ قهرمان ۵ ۵ ۰ ۰ ۱۵ ۲
فنلاند ۲۰۰۹ قهرمان ۶ ۶ ۰ ۰ ۲۱ ۵
سوئد ۲۰۱۳ قهرمان ۶ ۴ ۱ ۱ ۶ ۱
هلند ۲۰۱۷ صعود کرد
مجموع ۱۰/۱۲ ۳۹ ۳۲ ۲ ۱۰۴ ۲۳
*تساوی‌ها با احتساب ضربات پنالتی است.
**پس‌زمینهٔ طلایی نشانگر قهرمانی در تورنومنت است.
***حاشیهٔ قرمز اشاره به برگزاری میزبانی در خانه است.
****نبود پرچم اشاره به نبود کشور میزبان دارد؛ مسابقات به صورت رفت و برگشتی حذفی بوده است (به استثنای فینال ۱۹۹۵).

مسابقات چهار کشور[ویرایش]

تیم فوتبال زنان آلمان تا کنون چهار بار در مسابقات چهار کشور که معمولاً در اوایل ژانویه و در کشور چین برگزار می‌شود شرکت داشته است. در سال ۲۰۰۲ آن‌ها نایب‌قهرمان این مسابقات شدند. در سال‌های ۲۰۰۳ و ۲۰۰۵ و ۲۰۰۷ این تیم جایگاه سوم را از آن خود کرد. پس از سال ۲۰۰۷ آلمان در این مسابقات شرکت نکرده است.[۱۴۱]

رده‌بندی جهانی فیفا زنان[ویرایش]

تیم ملی زنان آلمان همواره از سال ۲۰۰۳ تا سال ۲۰۱۶ بین رده‌های ۱ تا ۳ جدول فیفا در نوسان بوده است.[۱۴۲]

منحنی تغییر و تحول تیم ملی فوتبال زنان آلمان در رده‌بندی جهانی فیفا
  • نمودار بالا بر مبنای داده‌های فصلی فیفا است که آخرین داده‌ها مربوط به تاریخ ۲۶ اوت ۲۰۱۶ می‌باشد.[۱۴۳]

مربیان[ویرایش]

زیلویا ناید، بازیکن و سرمربی پیشین تیم ملی فوتبال زنان آلمان،[۱۴۴] به عنوان بازیکن دارای رکورد ۱۱۱ مرتبه حضور در تیم ملی و برد همراه این تیم و ۴۸ گل زده است.[۱۴۵] او دارای مدرک رسمی مربیگری دی‌اف‌بی است[۱۴۴][۱۴۶] و توسط فدراسیون فوتبال آلمان به عنوان سرمربی تیم ملی منصوب شده است.[۱۴۴]

زیلویا ناید سرمربی پیشین تیم ملی فوتبال زنان آلمان
اشتفی جونز سرمربی کنونی تیم ملی فوتبال زنان آلمان
  • گرو بیزانتس اولین مربی تیم ملی فوتبال زنان آلمان بود. وی اولین تیم خود را در سپتامبر ۱۹۸۲ انتخاب کرد.[۱۴۷] هم‌زمان وی به عنوان مربی ارشد برای مربیان دی‌اف‌بی از سال‌های ۱۹۷۱ تا ۲۰۰۰ به آموزش مربیان پرداخت. بیسانز تیم آلمان را به عنوان قهرمانی یوفا در سال‌های ۱۹۹۱، ۱۹۸۹ و ۱۹۹۵ رساند.[۱۴۷] تحت رهبری بیسانز آن‌ها موفق به کسب عنوان نایب‌قهرمانی جام جهانی فوتبال زنان ۱۹۹۵ شدند. وی پس از حذف آلمان در دور اول مسابقات المپیک ۱۹۹۶ از سمت خود استعفا داد.[۱۴۸] وی همراه با دستیار خود تینا توینه از سال ۱۹۸۳ یک سیستم کاوش تشکیل داده و مسئول طرح‌های جدید فدراسیون آلمان برای جوانان بود.[۱۳۹]
  • تینا توینه کار خود را پس از بازی‌های المپیک ۱۹۹۶ به عنوان سرمربی جدید تیم زنان آلمان آغاز کرد. او اولین زنی بود که موفق به کسب بالاترین مدرک مربیگری در آلمان شد.[۷۸] او به عنوان مربی، تیم آلمان را سه بار به عنوان قهرمانی اروپا در سال‌های ۲۰۰۱، ۱۹۹۷ و ۲۰۰۵ رسانده است.[۱۴۹] در سال‌های حضور وی به عنوان سرمربی، آلمان به مدال برنز المپیک ۲۰۰۰[۱۵۰] و ۲۰۰۴ دست یافت.[۱۵۱][۱۵۲] بزرگ‌ترین موفقیت او کسب عنوان قهرمانی در جام جهانی ۲۰۰۳ با این تیم است.[۶۹] از تاینه به عنوان موفق‌ترین مربی ملی یاد می‌شود.[۷۸] او از برنامهٔ مؤثر جوانان و متحد کردن چندین بازیکن زیر ۱۹ سال در تیم ملی سود برد. وی پس از قهرمانی اروپا در سال ۲۰۰۵ استعفا داد.[۷۸]
  • زیلویا ناید کمک مربی تیم آلمان و سرمربی تیم زیر ۱۹ سال آلمان از سال ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۵ بود که موفق به کسب قهرمانی با این تیم در جام جهانی فوتبال زنان زیر ۲۰ سال در سال ۲۰۰۴ شده بود[۱۵۳][۱۵۴][۱۵۵] در ژوئیه سال ۲۰۰۵ او به عنوان سرمربی تیم ملی زنان آلمان منصوب شد و جام آلگاروه ۲۰۰۶ به عنوان اولین موفقیت وی در یک مسابقهٔ بین‌المللی رقم خورد. با قهرمانی در جام جهانی فوتبال زنان ۲۰۰۷ ناید به عنوان اولین سرمربی آلمان (در هر دو ردهٔ مردان و زنان) شد که در اولین حضور خود به عنوان مربی موفق به کسب عنوان قهرمانی جهان شده است.[۱۱۱] آلمان در اولین حضور او به عنوان سرمربی در رقابت‌های المپیک در سال ۲۰۰۸ برای سومین بار به مدال نقرهٔ این رقابت‌ها دست پیدا کرد. ناید این تیم را به هفتمین عنوان قهرمانی خود در جام ملت‌های اروپا سال ۲۰۰۹ رساند. وی تا سال ۲۰۱۶ همراه تیم آلمان بود[۱۵۶]و دستیار او اویلریک بایویگ بود.[۱۵۷]
  • اشتفی جونز در ۳۰ مارس ۲۰۱۵ اعلام شد که اشتفی جونز سرمربی جدید تیم ملی فوتبال زنان آلمان در سال ۲۰۱۶ خواهد بود.[۱۵۸] وی از سپتامبر ۲۰۱۶ سرمربی تیم زنان آلمان است. او در اوت ۲۰۱۵ دستیار زیلویا ناید بود؛ که به اتفاق یکدیگر قهرمان المپیک ۲۰۱۶ شدند. اولین مأموریت اشتفی جونز مسابقات فوتبال زنان اروپا ۲۰۱۷ در هلند خواهد بود که پیشتر به آن رقابت‌ها صعود کرده بودند.[۱۵۹] مارکوس هوگنر و ورنا هاگدورن دستیاران او خواهند بود.[۱۶۰][۱۶۱]

خلاصهٔ آماری[ویرایش]

نام مربیگری تیم آلمان بازی برد تساوی باخت % دستاوردها
آلمان بیزانتس, گروگرو بیزانتس ۱۹۸۲–۱۹۹۶ ۱۲۷ ۸۳ ۱۷ ۲۷ ۶۵٫۷۶ مسابقات زنان جام یوفا ۱۹۸۴ – صعود نکرد
مسابقات فوتبال زنان اروپا ۱۹۸۷ – صعود نکرد
مسابقات فوتبال زنان اروپا ۱۹۸۹قهرمان
مسابقات فوتبال زنان اروپا ۱۹۹۱قهرمان
مسابقات فوتبال زنان اروپا ۱۹۹۳ – مقام چهارم
مسابقات فوتبال زنان اروپا ۱۹۹۵قهرمان
جام جهانی فوتبال زنان ۱۹۹۵ – نایب قهرمان
المپیک ۱۹۹۶ – مرحلهٔ گروهی
آلمان توینه, تیناتینا توینه ۱۹۹۶–۲۰۰۵ ۱۳۵ ۹۳ ۱۸ ۲۴ ۶۸٫۸۹ مسابقات فوتبال زنان اروپا ۱۹۹۷قهرمان
جام جهانی فوتبال زنان ۱۹۹۹ – یک چهارم نهایی
المپیک ۲۰۰۰ – مدال برنز
مسابقات فوتبال زنان اروپا ۲۰۰۱قهرمان
جام جهانی فوتبال زنان ۲۰۰۳قهرمان
المپیک ۲۰۰۴ – مدال برنز
مسابقات فوتبال زنان اروپا ۲۰۰۵قهرمان
آلمان ناید, زیلویازیلویا ناید ۲۰۰۵–۲۰۱۶ ۱۶۹ ۱۲۵ ۲۲ ۲۲ ۷۳٫۹۶ جام جهانی فوتبال زنان ۲۰۰۷قهرمان
المپیک ۲۰۰۸ – مدال برنز
مسابقات فوتبال زنان اروپا ۲۰۰۹قهرمان
جام جهانی فوتبال زنان ۲۰۱۱ – یک چهارم نهایی
المپیک ۲۰۱۲ – صعود نکرد
مسابقات فوتبال زنان اروپا ۲۰۱۳قهرمان
جام جهانی فوتبال زنان ۲۰۱۵ – مقام چهارم
فوتبال در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۱۶ - قهرمان
آلمان جونز, اشتفیاشتفی جونز تاکنون–۲۰۱۶ ۲ ۲ ۰ ۰ ۱۰۰٫۰۰۰
مجموع ۴۳۳ ۳۰۳ ۵۷ ۷۳ ۶۹٫۹۸
*بازی‌های انجام شده، تعداد تساوی‌ها؛ بازی‌های باخته، تعداد بردها و %–درصد بردها. آمار تا ۲۰ سپتامبر ۲۰۱۶.[۱۶۲][۱۶۳]

ورزشگاه‌ها[ویرایش]

شهرهایی که بیشترین بازی‌های خانگی این تیم در آن‌ها انجام شده است.
شهر بازی دوره
اسنابروک ۶ ۱۹۸۹–۲۰۱۱
اولم ۵ ۲۰۰۱–۲۰۰۵
بوخوم ۳ ۱۹۹۰–۲۰۰۹
کایزرسلاوترن ۳ ۱۹۸۸–۱۹۹۵
کوبلنتس ۳ ۱۹۸۲–۲۰۰۷
لودن‌شاید ۳ ۱۹۸۴–۲۰۰۲
راین ۳ ۱۹۹۰–۱۹۹۸
زیگن ۳ ۱۹۸۳–۲۰۰۵
وایل آن در راین ۳ ۱۹۹۱–۱۹۹۹

تیم ملی زنان آلمان ورزشگاه ملی ندارد و همانند تیم مردان این کشور بازی‌های خانگی خود را در ورزشگاه‌های گوناگون در نقاط مختلف کشور انجام می‌دهد. تا ژوئن ۲۰۱۱ آن‌ها در ۸۷ شهر مختلف آلمان بازی کرده‌اند. بیشتر بازی‌های خانگی آن‌ها در شهر اسنابروک بوده که ۶ بازی در آن انجام شده است و پس از آن شهر اولم با ۵ بازی و شهرهای بوخوم، کایزرسلاوترن، کوبلنتس، لودن‌شاید، راین، زیگن و وایل آن در راین هر یک با سه بازی انجام‌شده قرار دارند.[۱۶۲] اولین بازی خانگی در آلمان شرقی سابق نیز در شهر آئو در تاریخ مهٔ ۱۹۹۱ برگزار شد.[۱۶۴]

بازی تیم ملی فوتبال زنان آلمان مقابل برزیل در برابر چشمان ۴۴٬۸۲۵ تماشاگر در شهر فرانکفورت آلمان.

در سال‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ بازی‌های خانگی این تیم معمولاً در شهرهای کوچک برگزار می‌شد که فاقد باشگاه‌های حرفه‌ای فوتبال بودند. با موفقیت‌های بیشتر این تیم به خصوص قهرمانی در جام جهانی ۲۰۰۳ تعداد طرفداران این تیم نیز افزایش یافت. امروزه این تیم بازی‌های خود را در ورزشگاه‌های ۱۰٬۰۰۰ تا ۲۵٬۰۰۰ نفره انجام می‌دهد. ۵ شهر بزرگ آلمان تنها پنج بار میزبان بازی‌های این تیم بوده‌اند. این تیم دوبار در فرانکفورت و برلین و یک‌بار در هامبورگ بازی کرده است. برمن، دورتموند، دوسلدورف، اسن، کلن، مونیخ و اشتوتگارت هیچگاه میزبان تیم ملی فوتبال زنان آلمان در یک بازی بین‌المللی نبوده‌اند.[۱۶۲]

در خارج از آلمان، آن‌ها بیش‌ترین بازی خود را در فارو، پرتغال (۱۰ بازی) و گوانگ‌ژو، چین (۶ بازی) انجام داده‌اند. آن‌ها به همین ترتیب در شهرهای میزبان جام آلگاروه و مسابقات چهار کشور بازی انجام داده‌اند. آن‌ها همچنین پنج بازی را در آلبوفیرا، پرتغال (که آن هم یکی از میزبانان جام آلگاروه است) و چهار مرتبه در مینیاپولیس آمریکا انجام داده‌اند.[۱۶۲] رکورد بیشترین تعداد تماشاگر این تیم با ۷۳٬۶۸۰ مربوط به بازی افتتاحیهٔ جام جهانی فوتبال زنان ۲۰۱۱ است که مقابل تیم کانادا در ورزشگاه المپیک برلین انجام شد.[۱۶۵] این بازی همچنین رکورد بیشترین تماشگر بازی فوتبال زنان در اروپا را نیز داراست.[۱۶۶] رکورد بیش‌ترین تماشاگر خارج از خانهٔ این تیم ۵۴٬۶۴۲ نفر در یک‌چهارم نهایی جام جهانی فوتبال زنان ۱۹۹۹ مقابل تیم آمریکا در استادیوم جک کنت کوک شهر لاندوور بوده است.[۱۶۷]

رنگ‌ها، طرح لباس و حامی مالی[ویرایش]

نشان تیم برای بازی‌های المپیک

لباس‌های تیم ملی زنان آلمان نیز همانند تیم مردان این کشور پیراهن‌های سفید و شرت‌های سیاه و جوراب‌های سفید (رنگ‌های پروسیا) است.[۱۶۸] در حال حاضر لباس‌های دوم آن‌ها پیراهن‌های قرمز و شلوارهای سیاه و جوراب‌های قرمز است.[۱۶۹] در گذشته تیم آلمان از پیراهن‌های سبزرنگ و شرت‌های سفید و جوراب‌های سبز به عنوان لباس‌های خارج از خانهٔ خود استفاده می‌کرد.[۱۷۰]

تیم ملی زنان آلمان در اصل با نشان تیم مردان این کشور که تغییراتی در لوگوی فدراسیون فوتبال آلمان که نشان فدرال آلمان (به آلمانی:Bundeswappen Deutschlands) است و سه ستاره در بالای آن برای قهرمانی تیم مردان در سه جام جهانی ۱۹۵۴، ۱۹۷۴ و ۱۹۹۰ داشت به میدان می‌رفت. اما پس از کسب اولین عنوان قهرمانی جام جهانی در سال ۲۰۰۳ این تیم عناوین خود را بر روی پیراهنش درج کرد که در ابتدا در سال ۲۰۰۷ دو ستاره بر بالای نشان وجود داشت. پس از کسب عنوان قهرمانی در چندین دورهٔ جام جهانی، این تیم نشان جدید نشان قهرمانی زنان فیفا را نیز از سال ۲۰۰۹ تا سال ۲۰۱۱ بر روی پیراهن‌هایش به نمایش گذارد. این عنوان در سال ۲۰۱۱ به ژاپن تعلق گرفت.[۱۷۱]

یک بیت از شعر سرود ملی آلمان بر روی یقه پیراهن‌های این تیم.

برای تطابق با قوانین کمیته بین‌المللی المپیک تیم آلمان از پیراهن‌های رسمی خود که حاوی لوگوی فدراسیون فوتبال آلمان بود در بازی‌های المپیک استفاده نکرد، بلکه بجای آن از نشان ملی آلمان استفاده کرد. تیم زنان آلمان همانند تمامی اعضای فدراسیون فوتبال آلمان از اجناس عرضه شده توسط آدیداس که به طور اختصاصی طراحی لباس‌های ورزشی زنان را از سال ۱۹۹۹ انجام می‌دهد استفاده می‌کند.[۱۷۲] حامی این تیم شرکت بیمهٔ آلمانی آلیانتس است.[۱۷۳][۱۷۴]

مقبولیت و محبوبیت[ویرایش]

فوتبال زنان در قرن ۲۰ در بیشتر سال‌ها ورزشی با مخاطب خاص و غیرمقبول بود. زمانی که فدراسیون فوتبال آلمان گرو بیزانتس را به عنوان سرمربی تیم ملی تازه‌تأسیس زنان این کشور منصوب کرد، او نسبت به این سمت بسیار بی‌میل بود و از آن می‌ترسید که اعتبار و شهرتش خراب شود.[۱۷۵] کسب قهرمانی در رقابت‌های اروپایی فوتبال زنان ۱۹۸۹ اولین موفقیت این تیم بود اما تأثیر کمی در جهت افزایش محبوبیت این تیم داشت. در ازای این قهرمانی هر یک از بازیکنان این تیم یک سرویس چای خوری دریافت کردند[۱۷۶][۱۷۷] که معمولاً از آن به عنوان مثالی از شوونیسم مردان و نبود علاقهٔ عمومی نسبت به تیم ملی زنان این کشور در آن زمان یاد می‌شود. این گونه رفتارها در فدراسیون فوتبال آلمان در دو دههٔ اخیر و به خصوص در زمان ریاست تئو زوانزیگر تغییر کرده و حمایت‌های زیادی از فوتبال زنان شده است.[۱۷۸] هر یک از اعضای تیم آلمان در زمان جام جهانی فوتبال زنان ۲۰۰۳ پانزده هزار یورو پاداش گرفتند. مبلغ پاداش از قبل مشخص شده بود و در صورت قهرمانی به اعضای تیم اهدا می‌شد. چهار سال پس از آن هر یک از بازیکنان پاداش ۵۰٬۰۰۰ یورویی به خاطر دفاع از عنوان قهرمانی خود دریافت کردند.[۱۷۶] کسب عنوان قهرمانی جام جهانی زنان در سال ۲۰۰۳ یک پیشرفت غیرمنتظره را برای تیم ملی فوتبال زنان آلمان رقم زد. ۱۰٫۴۸ میلیون نفر فینال این رقابت‌ها را از تلویزیون آلمان دیدند (مشارکت ۳۳٫۲ درصدی بازار) و دست کم ۱۰٬۰۰۰ نفر در ساختمان تالار شهر فرانکفورت از تیم استقبال کردند.[۱۷۹] یک سال پس از آن این تیم به عنوان تیم سال آلمان در سال ۲۰۰۳ لقب گرفت.[۱۸۰] گل طلایی نیا کانزر در جام جهانی نیز با دریافت بیشترین رأی به عنوان گل سال آلمان شناخته شد، اولین باری که این جایزه به یک زن داده می‌شد.[۱۸۱] از سال ۲۰۰۵ تقریباً تمامی بازی‌های تیم ملی فوتبال زنان آلمان به صورت زنده از تلویزیون این کشور پخش شده‌اند.[۱۸۲] این تیم در سال ۲۰۰۹ نیز یک‌بار دیگر به عنوان تیم سال آلمان شناخته شد.[۱۸۳] تا سال ۲۰۰۹ یک میلیون از ۶٫۵ میلیون اعضای فدراسیون فوتبال آلمان را زنان تشکیل می‌دادند.[۱۸۴]

ورود به فرانکفورت پس از قهرمانی در جام جهانی فوتبال زنان ۲۰۰۷.

فینال جام جهانی فوتبال زنان ۲۰۰۷ را ۹٫۰۵ میلیون بینندهٔ تلویزیونی دیدند (مشارکت ۵۰٫۵ درصدی بازار).[۱۸۵][۱۷۶] آن‌ها پس از بازگشت تیم به آلمان همراه با ۲۰٬۰۰۰ نفر دیگر در فرانکفورت به جشن و پایکوبی پرداختند.[۱۷۵] در دسامبر سال ۲۰۰۷ تمامی بازیکنان جام جهانی این تیم جایزهٔ برگ بوی نقره‌ای (به آلمانی:Silbernes Lorbeerblatt) را دریافت کردند. این جایزه بالاترین عنوان در آلمان برای ورزشکاران است. سرمربی این تیم زیلویا ناید نیز نشان افتخار شایستگی جمهوری فدرال آلمان (به آلمانی:Bundesverdienstkreuz) را توسط هورست کوهلر رئیس‌جمهور آلمان دریافت نمود.[۱۸۶][۱۸۷][۱۸۸][۱۸۹]

در سال ۲۰۰۹ شش بازی خانگی این تیم متوسط تماشاگر ۲۲٬۷۵۳ نفر در هر بازی را داشت.[۱۹۰] در یک نظرسنجی از طرفداران تیم فوتبال آلمان ۶۵ درصد مردان و ۶۲ درصد از زنان پاسخ‌دهنده گفته‌اند که به تیم فوتبال زنان علاقه‌مند هستند.[۱۹۱] این علاقه‌مندی عمدتاً محدود به بازی‌های بین‌المللی است، هرچند که تماشاگران بوندس‌لیگای زنان از سال ۲۰۰۳ دوبرابر شده است.[۱۹۲] متوسط تماشاچی در بازی‌های بوندس‌لیگای زنان در فصل ۲۰۰۸–۲۰۰۷ (۸۸۷)[۱۹۳] همچنان کمتر از سه درصد بوندس‌لیگای مردان (۳۸٬۶۱۲) است.[۱۹۴] امروزه فوتبال زنان در آلمان در میان جامعهٔ آلمان امری قابل قبول است.[۱۹۵] هر چند که همچنان یکی از اصلی‌ترین موارد انتقاد که ادعای نبود کیفیت در مقایسه با بازی‌های فوتبال مردان است همچنان پابرجاست. تیم ملی فوتبال زنان آلمان چندین مسابقهٔ دوستانه در مقابل تیم مردان انجام داده است که یکی از شاخص‌ترین این بازی‌ها دوستانه بازی با تیم زیر ۱۸ سال تیم اشتوتگارت و باخت ۳–۰ مقابل این تیم در راستای آمادگی تیم آلمان برای حضور در جام جهانی ۲۰۰۳ زنان اشاره کرد.[۱۹۶] بیشتر بازیکنان تیم آلمان این مقایسهٔ فوتبال بین مردان و زنان را رد می‌کنند. رناته لینگور می‌گوید اینها دو ورزش کاملاً متفاوت هستند بازیکنانی مانند سیمونه لاودر، آریان هینگست و ملانی بیرینگر عنوان کرده‌اند که فوتبال مردان با سرعتی به مراتب بیشتر انجام می‌شود اما با این حال وقفه‌های بیشتر و تکل‌های خشن‌تری از فوتبال زنان دارد. لیندا برزونیک نیز گفته است که ترجیح می‌دهد فوتبال مردان را تماشا کند.[۱۹۶]

نتایج و بازی‌های تعیین‌شده[ویرایش]

جدول مربوط به بازی‌های مرحلهٔ گروهی جام ملت‌های اروپا ۲۰۱۷[ویرایش]

رده تیم تعداد بازی انجام‌داده برد تساوی باخت تعداد گل زده گل خورده تفاضل گل امتیازات طریقه صعود آلمان روسیه مجارستان کرواسی ترکیه
۱ آلمان ۸ ۸ ۰ ۰ ۳۵ ۰ ۳۵+ ۲۴ تورنومنت نهایی - ۰–۲ ۱۲–۰ ۰–۲ ۷–۰
۲ روسیه ۸ ۴ ۲ ۲ ۱۴ ۹ ۵+ ۱۴ تورنمنت نهایی ۰–۴ - ۳–۳ ۵–۰([۱۹۷]) ۲–۰
۳ مجارستان ۸ ۲ ۲ ۴ ۸ ۲۰ ۱۲- ۸ ۰–۱([۱۹۸]) ۰–۱ - ۲–۰ ۱–۰
۴ کرواسی ۸ ۲ ۱ ۵ ۸ ۱۵ ۷- ۷ ۰–۱ ۰–۳ ۱–۱ - ۰–۳
۵ ترکیه ۸ ۱ ۱ ۶ ۳ ۲۴ ۲۱- ۴ ۰–۶ ۰–۰ ۲–۱ ۱–۴ -

به روز شده مسابقات انجام شده در ۱۶ سپتامبر ۲۰۱۶ منبع سایت رسمی یوفا:[۱۹۹]

نتایج بازی‌های دوستانه، انتخابی جام ملت‌های اروپا ۲۰۱۷ و جام شیبیلیوز ۲۰۱۶[ویرایش]

نتایج مربوط به سال‌های ۲۰۱۵ و ۲۰۱۴[ویرایش]

اعضای تیم کنونی[ویرایش]

لیست زیر شامل بازیکنانی می‌شود که برای بازیهای دوستانه مقابل تیم‌های اتریش و هلند که در تاریخ ۲۲ و ۲۵ اکتبر ۲۰۱۶ انجام شد به تیم ملی فراخوانده شده بودند.[۲۰۰]

تعداد بازی و گل به روز شده تا ۲۵ اکتبر ۲۰۱۶.[۲۰۱]

سرمربی: اشتفی جونز

ش. پست بازیکن ت‌ت (سن) بازی گل باشگاه
۱ دروازه‌بان الموت شولت ۹ فوریهٔ ۱۹۹۱(1991-02-09) ‏(۲۵ سال) ۳۷ ۰ آلمان وی اف ال وولفسبورگ
۲ مدافع یوزفینا هنینگ ۸ سپتامبر ۱۹۸۹(1989-09-08) ‏(۲۷ سال) ۳۵ ۰ انگلستان آرسنال
۳ مدافع کاترین هندریش ۶ آوریل ۱۹۹۲(1992-04-06) ‏(۲۴ سال) ۱۳ ۱ آلمان فرانکفورت
۴ مدافع لیونی مایر ۲۹ سپتامبر ۱۹۹۲(1992-09-29) ‏(۲۴ سال) ۴۹ ۷ آلمان بایرن مونیخ
۵ مدافع بابت پیتر ۱۲ مهٔ ۱۹۸۸(1988-05-12) ‏(۲۸ سال) ۱۰۱ ۵ آلمان وی اف ال وولفسبورگ
۷ مهاجم پاولین بریمر ۱۰ آوریل ۱۹۹۶(1996-04-10) ‏(۲۰ سال) ۱۰ ۳ فرانسه المپیک لیون
۹ مهاجم الکساندرا پاپ ۶ آوریل ۱۹۹۱(1991-04-06) ‏(۲۵ سال) ۷۶ ۳۵ آلمان وولفسبورگ
۱۰ هافبک جنیفر ماروشسان (C) ۱۸ آوریل ۱۹۹۲(1992-04-18) ‏(۲۴ سال) ۶۸ ۳۰ فرانسه المپیک لیون
۱۱ مهاجم آنیا میتاگ ۱۶ مهٔ ۱۹۸۵(1985-05-16) ‏(۳۱ سال) ۱۴۸ ۴۹ آلمان وی اف ال وولفسبورگ
۱۲ دروازه‌بان لاورا بنکارت ۱۴ اکتبر ۱۹۹۲(1992-10-14) ‏(۲۴ سال) ۳ ۰ آلمان اس سی فرایبورگ
۱۳ هافبک زارا دیپختز ۱۵ فوریهٔ ۱۹۹۵(1995-02-15) ‏(۲۱ سال) ۳۸ ۸ آلمان بایرن مونیخ
۱۴ هافبک آنا بلس ۲۷ فوریهٔ ۱۹۸۷(1987-02-27) ‏(۲۹ سال) ۱۳ ۰ آلمان وی اف ال وولفسبورگ
۱۵ مهاجم مندی ایسلاکر ۸ اوت ۱۹۸۸(1988-08-08) ‏(۲۸ سال) ۱۲ ۵ آلمان فرانکفورت
۱۷ هافبک ایزابل کرووسکی ۲۲ ژانویهٔ ۱۹۸۸(1988-01-22) ‏(۲۸ سال) ۱۴ ۳ آلمان وی اف ال وولفسبورگ
۱۹ هافبک سوونیا هوت ۲۵ ژانویهٔ ۱۹۹۱(1991-01-25) ‏(۲۵ سال) ۲۵ ۰ آلمان پوتسدام
۲۰ مهاجم لینا مگئول ۱۵ اوت ۱۹۹۴(1994-08-15) ‏(۲۲ سال) ۷ ۲ آلمان اس سی فرایبورگ
۲۱ دروازه‌بان لیزا وایس ۲۹ اکتبر ۱۹۸۷(1987-10-29) ‏(۲۹ سال) ۳ ۰ آلمان اس‌جی‌اس اسن
۲۲ هافبک تابی کمه ۱۴ دسامبر ۱۹۹۱(1991-12-14) ‏(۲۴ سال) ۳۸ ۲ آلمان پوتسدام
۲۳ هافبک ورنا فایست ۲۲ مهٔ ۱۹۸۹(1989-05-22) ‏(۲۷ سال) ۳۰ ۳ آلمان بایرن مونیخ
۲۴ مدافع کریستین دیمان ۷ آوریل ۱۹۹۳(1993-04-07) ‏(۲۳ سال) ۶ ۰ آلمان هافنهایم
۲۷ هافبک سارا دورسون ۱۷ نوامبر ۱۹۹۱(1991-11-17) ‏(۲۵ سال) ۳ ۰ آلمان اس‌جی‌اسن
۲۸ هافبک یولیا زیمتس ۱۴ مهٔ ۱۹۸۹(1989-05-14) ‏(۲۷ سال) ۲ ۰ آلمان وی اف ال وولفسبورگ


رکوردها[ویرایش]

کرستین اشتیگمان دومین بازیکنی که دارای بیشترین بازی ملی است.

بیرگیت پرینتس کاپیتان که پس از جام جهانی ۲۰۱۱ بازنشسته شد[۲۰۲] دارای رکورد بیشترین بازی با ۲۱۴ بازی انجام داده از سال ۱۹۹۴ تا ۲۰۱۱ برای تیم ملی آلمان است. او یکی ۱۶ بازیکنی است که موفق به انجام ۱۰۰ بازی برای آلمان شده‌اند.[۲۰۳] کرستین اشتیگمان (با ۱۹۱ بازی) دومین نفر و بتینا ویگمن کاپیتان تیم زنان آلمان در جام جهانی فوتبال زنان ۲۰۰۳ نیز با ۱۵۴ بازی در ردهٔ چهارم این لیست قرار دارد.[۲۰۳] پرینتس رکورد ویگمن را به عنوان بازیکن دارای بیشترین بازی ملی در نوامبر ۲۰۰۶ شکست. ویگمن تنها کاپیتان افتخاری تیم فوتبال زنان آلمان است.[۲۰۴]

عنوان برترین گلزن آلمان نیز در دست بیرگیت پرینتس است. وی اولین گل ملی خود را در مقابل کانادا در ژوئیه ۱۹۹۴ به ثمر رساند و دوران بازیکنی خود را با زدن ۱۲۸ گل (متوسط ۰٫۶۰ گل در هر بازی) به پایان رساند.[۱۴۵] هایدی مور با زدن ۸۳ گل در ۱۰۴ بازی (متوسط ۰٫۸۰ گل در هر بازی) در ردهٔ دوم برترین گلزن قرار دارد.[۱۴۵] رکورد بیشترین گل زده در یک بازی بطور مشترک در اختیار دو نفر است: کنی پولرز با زدن پنج گل در اکتبر ۲۰۰۱ مقابل تیم پرتغال و اینکا گرینگز با پنج گل زده باز هم مقابل تیم پرتغال در فوریهٔ ۲۰۰۴. زیلویا ناید با زدن ۴۸ گل در ۱۱۱ بازی در ردهٔ ششم برترین گلزنان تاریخ این تیم قرار دارد.[۲۰۵][۱۴۵]

بزرگترین پیروزی تیم ملی فوتبال زنان آلمان در مقابل تیم ملی فوتبال زنان قزاقستان و با نتیجهٔ ۰–۱۷ در انتخابی مسابقات زنان جام یوفا در ۱۹ نوامبر ۲۰۱۱ بود.[۲۰۶] سنگین‌ترین باخت تیم آلمان نیز مربوط به بازی دوستانه مقابل آمریکا در مارس ۱۹۹۶ است که این بازی را با نتیجهٔ ۶–۰ به آمریکا واگذار کردند.[۲۰۷] زیلک روتنبرگ به عنوان دروازه‌بان با انجام ۱۲۶ بازی و ۶۷ کلین‌شیت دارای بیشترین حضور در تیم ملی است. دروازه‌بان فعلی این تیم نادین آنگرر با انجام ۱۲۴ بازی (۸۰ بازی بدون دریافت گل) از این لحاظ در ردهٔ دوم قرار می‌گیرد. بتینا ویگمن رکورد ۱۴ گل از روی نقطهٔ پنالتی را دارد و پس از او رناته لینگور با ۸ گل زده قرار دارد. در بازی با نروژ با وجود آنکه تیم آلمان بازی را در اختیار داشت در دقیقه هشتاد بازی تینا ووندرلیش تنها گل‌به‌خودی این تیم را در نیمه‌نهایی المپیک ۲۰۰۰ در مقابل نروژ به ثمر رساند که تنها گل آن بازی نیز به شمار می‌آید.[۲۰۸][۲۰۹]

تیم ملی فوتبال زنان آلمان دارای چندین رکورد بین‌المللی است. در سال ۲۰۰۷ آن‌ها اولین تیم ملی فوتبال زنان بودند که توانستند دو بار پیاپی عنوان قهرمانی جام جهانی فوتبال زنان را به‌دست آورند. آن‌ها همچنین بزرگترین پیروزی در تاریخ مسابقات را در مقابل آرژانتین با نتیجهٔ ۰–۱۱ رقم زدند.[۲۱۰] تیم ملی فوتبال زنان آلمان تنها تیمی است، چه در ردهٔ مردان و چه در ردهٔ زنان، که بدون دریافت حتی یک گل موفق به کسب عنوان قهرمانی در جام جهانی شده است. آلمان تنها کشوری در جهان است که در هر دو ردهٔ مردان و زنان عنوان قهرمانی جهان را به‌دست آورده است. پرینتس با چهاره گل زده برترین گلزن جام جهانی فوتبال زنان در سال ۲۰۰۷ شده است.[۲۱۱][۲۱۲] او و مارتای برزیلی تنها بازیکنان زنی هستند که حداقل سه بار موفق به دریافت بازیکن سال فیفا شده‌اند.[۲۱۱][۲۱۳]

بیشترین بازی ملی[ویرایش]

# نام سال‌های حضور تعداد بازی ملی
۱ پرینتس, بیرگیتبیرگیت پرینتس ۱۹۹۴–۲۰۱۱ ۲۱۴
۲ اشتیگمان, کرستینکرستین اشتیگمان ۱۹۹۵–۲۰۰۹ ۱۹۱
۳ هینگست, آریانآریان هینگست ۱۹۹۶–۲۰۱۱ ۱۷۴
۴ ویگمن, بتینابتینا ویگمن ۱۹۸۹–۲۰۰۳ ۱۵۴
۵ لینگور, رناتهرناته لینگور ۱۹۹۵–۲۰۰۸ ۱۴۹
۶ میتاگ, آنیاآنیا میتاگ ۲۰۰۴– ۱۴۸
۷ مینرت, زاندرازاندرا مینرت ۱۹۹۲–۲۰۰۷ ۱۴۷
۸ آنگرر, نادیننادین آنگرر ۱۹۹۶–۲۰۱۵ ۱۴۶
۹ فیتشن, دوریسدوریس فیتشن ۱۹۸۶–۲۰۰۱ ۱۴۴
۱۰ کران, آنیکآنیک کران ۲۰۰۷–۲۰۱۶ ۱۳۷
  • بازیکنان فعال با حروف ضخیم، آمار تا ۲۰ سپتامبر ۲۰۱۶.[۱۴۵][۲۰۳]

برترین گلزنان[ویرایش]

# بازیکن سال‌های حضور گل‌ها تعداد بازی ملی گل در هر بازی
۱ پرینتس, بیرگیتبیرگیت پرینتس ۱۹۹۴–۲۰۱۱ ۱۲۸ ۲۱۴ ۰٫۶۰
۲ مور, هایدیهایدی مور ۱۹۸۶–۱۹۹۶ ۸۳ ۱۰۴ ۰٫۸۰
۳ گرینگز, اینکااینکا گرینگز ۱۹۹۶–۲۰۱۲ ۶۴ ۹۶ ۰٫۶۷
۳ ششیچ, زیلیازیلیا ششیچ ۲۰۰۵–۲۰۱۵ ۶۳ ۱۱۱ ۰٫۵۷
۴ ویگمن, بتینابتینا ویگمن ۱۹۸۹–۲۰۰۳ ۵۱ ۱۵۴ ۰٫۳۳
۶ ناید, زیلویازیلویا ناید ۱۹۸۲–۱۹۹۶ ۴۸ ۱۱۱ ۰٫۴۳
۷ میتاگ, آنیاآنیا میتاگ -۲۰۰۴ ۴۶ ۱۴۶ ۰٫۳۱
۸ گرفریکس, کرستینکرستین گرفریکس ۲۰۰۱–۲۰۱۱ ۴۳ ۱۳۰ ۰٫۳۳
۹ مولر, مارتینامارتینا مولر ۲۰۰۱–۲۰۱۴ ۳۷ ۱۰۱ ۰٫۳۷
۱۰ لینگور, رناتهرناته لینگور ۱۹۹۵–۲۰۰۸ ۳۵ ۱۴۹ ۰٫۲۴
پاپ, الکساندراالکساندرا پاپ ۲۰۱۰–۰۰۰۰ ۳۵ ۷۶ ۰٫۴۶

عناوین[ویرایش]

دستاوردها
پیشین:
۱۹۹۹ ایالات متحده آمریکا 
جام جهانی فوتبال زنان
۲۰۰۳ (اولین عنوان)
۲۰۰۷ (دومین عنوان)
پسین:
۲۰۱۱ ژاپن 
پیشین:
۲۰۱۲ ایالات متحده آمریکا 
المپیک
المپیک ۲۰۱۶ (اولین عنوان)
پسین:
مشخص خواهد شد.
پیشین:
۱۹۸۷ نروژ 
جام ملتهای اروپا
۱۹۸۹ (اولین عنوان)
۱۹۹۱ (دومین عنوان)
پسین:
۱۹۹۳ نروژ 
پیشین:
۱۹۹۳ نروژ 
جام ملتهای اروپا
۱۹۹۵ (سومین عنوان)
۱۹۹۷ (چهارمین عنوان)
۲۰۰۱ (چهارمین عنوان)
۲۰۰۵ (ششمین عنوان)
۲۰۰۹ (هفتمین عنوان)
۲۰۱۳ (هشتمین عنوان)
پسین:
مشخص خواهد شد

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ “Germany: FIFA/Coca-Cola World Ranking”. Germany: FIFA/Coca-Cola World Ranking. Archived on 19 Nov 2016. Retrieved 20 Aug 2008. 
  2. Steininger, Michael. “Women's World Cup kicks off in Germany”. Christian Science Monitor, 26 Jun 2011. Archived on 19 Nov 2016. Retrieved 28 Oct 2016. 
  3. Rowley, Christopher. The Shared Origins of Football, Rugby, and Soccer. Rowman & Littlefield Publishers, 2015. 
  4. Evans, Stephen. “Women's World Cup likely to boost female football”. BBC, 28 Jun 2011. Archived on 19 Nov 2016. Retrieved 28 Oct 2016. 
  5. Glass, Nicole. “The Week in Germany”. Germany.info, 26 Jun 2015. Archived on 19 Nov 2016. Retrieved 5 Nov 2016. 
  6. “Once banned for 15 years, women's game alive, kicking in Germany”. USA TODAY, 23 Jun 2011. Archived on 19 Nov 2016. 
  7. ۷٫۰ ۷٫۱ ۷٫۲ Kittmann, Matthias. „Aus einer Peinlichkeit wurden Weltmeisterinnen“. Die Welt, 22 Aug 2007. Archiviert am 19 Nov 2016. 
  8. „Frauenfußball in Deutschland“. bpd, 24 Apr 2006. Archiviert am 19 Nov 2016. 
  9. Hoffmann, Eduard und Jürgen Nendza. „Geschichte des Frauenfußballs“. bpd, 1 May 2006. Archiviert am 19 Nov 2016. 
  10. Hoffmann, Eduard und Jürgen Nendza. Verlacht, verboten und gefeiert – Zur Geschichte des Frauenfußballs in Deutschland. Landpresse, 2005. 48. 
  11. „Gero Bisanz ist tot“. taz.de, 18 Oct 2014. Archiviert am 19 Nov 2016. 
  12. Barnhofer, Niels. FIFA Women's World Cup Germany 2011 – News 2011. FIFA, 2011. 10–11. Archived on 19 Nov 2016. Retrieved 19 Nov 2016. 
  13. “Prehistoric Women’s Soccer In Photos”. Pitch Invasion, 21 Dec 2011. Archived on 19 Nov 2016. 
  14. “1982-84 UEFA Women's EURO”. UEFA, 15 May 2013. Archived on 21 Nov 2016. 
  15. „Tore, Titel, Träume“. DFB. Archiviert am 19 Nov 2016. 
  16. “1984-87 UEFA Women's EURO”. UEFA, 26 Jul 2013. Archived on 19 Nov 2016. 
  17. “1987-89 UEFA Women's EURO”. UEFA, 10 Dec 2014. Archived on 19 Nov 2016. 
  18. Lumka, Yoliswa and David Kappel. “Women's Football Competition and Player Development: A comparison of South Africa and Germany”. CIES, 3 Jun 2013. Archived on 19 Nov 2016. 
  19. „Tore, Titel, Träume“. DFB. Archiviert am 19 Nov 2016. 
  20. Saffer, Paul. “1989: Germany arrive in style”. UEFA, 2 Jul 1989. Archived on 19 Nov 2016. 
  21. Hong, Fan and J.A. Mangan. Soccer, Women, Sexual Liberation: Kicking Off a New Era. Routledge, 2004. 148. ISBN ‎9781135770587. 
  22. Jung, Chris. “Germany's Silvia Neid looks to sign off with gold”. UEFA, 19 Aug 2016. Archived on 19 Nov 2016. 
  23. “UEFA Women's EURO – Semi-finals”. UEFA, 10 Dec 2014. Archived on 19 Nov 2016. 
  24. “1989-91 UEFA Women's EURO – Final”. UEFA, 10 Dec 2014. Archived on 19 Nov 2016. 
  25. “FIFA Women's World Cup China PR 1991: Germany–Nigeria”. FIFA. Archived on 19 Nov 2016. 
  26. “FIFA Women's World Cup China PR 1991: Chinese Taipei–Germany”. FIFA. Archived on 19 Nov 2016. 
  27. “FIFA Women's World Cup China PR 1991: Italy–Germany”. FIFA. Archived on 19 Nov 2016. 
  28. “FIFA Women's World Cup China PR 1991: Denmark–Germany”. FIFA. Archived on 19 Nov 2016. 
  29. “FIFA Women's World Cup China PR 1991: Germany–USA”. FIFA. Archived on 19 Nov 2016. 
  30. “FIFA Women's World Cup China PR 1991: Norway–USA”. FIFA. Archived on 19 Nov 2016. 
  31. “FIFA Women's World Cup China PR 1991”. FIFA. Archived on 19 Nov 2016. Retrieved 21 Jun 2015. 
  32. “1991-93 UEFA Women's EURO – Semi-finals”. UEFA, 10 Dec 2014. Archived on 19 Nov 2016. 
  33. “1991-93 UEFA Women's EURO – Third place”. UEFA, 10 Dec 2014. Archived on 19 Nov 2016. 
  34. Kosmann, Marianne und Harald Rüßler. Fußball und der die das Andere: Ergebnisse aus einem Lehrforschungsprojekt. Centaurus Verlag & Media, 2016. ISBN ‎9783862269495. 
  35. “1993-95 UEFA Women's EURO – Qualifying group stage”. UEFA, 10 Dec 2014. Archived on 19 Nov 2016. 
  36. “1993-95 UEFA Women's EURO – Semi-finals”. UEFA, 10 Dec 2014. Archived on 19 Nov 2016. 
  37. Saffer, Paul. “1995: Germany establish upper hand”. UEFA, 26 Mar 1995. Archived on 19 Nov 2016. 
  38. “FIFA Women's World Cup Sweden 1995”. FIFA. Archived on 19 Nov 2016. 
  39. Shannon, David. “Women's World Cup 1995 (Sweden)”. RSSSF, 25 Jun 2015. Archived on 19 Nov 2016. 
  40. “FIFA Women's World Cup Sweden 1995”. FIFA. Archived on 19 Nov 2016. 
  41. “FIFA Women's World Cup Sweden 1995”. FIFA. Archived on 19 Nov 2016. 
  42. “FIFA Women's World Cup Sweden 1995”. FIFA. Archived on 19 Nov 2016. Retrieved 21 Jun 2015. 
  43. “USA's Olympic History in Women's Football”. IOC. Archived on 19 Nov 2016. Retrieved 19 Nov 2016. 
  44. Stokkermans, Karel. “Games of the XXVI. Olympiad – Women Football Tournament”. RSSSF, 9 May 2004. Archived on 19 Nov 2016. 
  45. “Women's Olympic Football Tournament Atlanta 1996”. FIFA, 21 Jun 2015. Archived on 21 Nov 2016. 
  46. „Ära Theune-Meyer geht mit EM zu Ende“. Fussball24, 23 Jan 2005. Archiviert am 19 Nov 2016. 
  47. Timmermann, Bernd. “European Women Championship 1995-97”. RSSSF, 28 Jan 2004. Archived on 19 Nov 2016. 
  48. Garin, Erik. “European Women Championship 1993-95”. RSSSF, 12 Nov 2015. Archived on 19 Nov 2016. 
  49. Stokkermans, Karel. “European Qualifying for Women's World Cup 1999”. RSSSF, 8 Dec 2003. Archived on 19 Nov 2016. 
  50. Shannon, David. “Women's World Cup 1999 (USA)”. RSSSF, 25 Jun 2015. Archived on 19 Nov 2016. 
  51. “FIFA Women's World Cup USA 1999: USA–Germany”. FIFA. Archived on 19 Nov 2016. 
  52. “FIFA Women's World Cup USA 1999: USA–China PR”. FIFA, 21 Jun 2015. Archived on 19 Nov 2016. 
  53. “Lilly's Legendary Moments”. U.S.Soccer, 5 Jan 2011. Archived on 19 Nov 2016. 
  54. Stokkermans, Karel. “Games of the XXVIII. Olympiad”. RSSSF, 9 May 2004. Archived on 19 Nov 2016. 
  55. „Eigentor verhindert Traum-Finale gegen USA“. Spiegel, 24 Sep 2000. Archiviert am 19 Nov 2016. 
  56. “Norwegian Gold”. FIFA. Archived on 19 Nov 2016. Retrieved 21 Jun 2015. 
  57. “Seoul, 1988”. FIFA, 21 Jun 2015. Archived on 19 Nov 2016. 
  58. ۵۸٫۰ ۵۸٫۱ “2001: Müller magic seals success”. UEFA, 7 Jul 2001. Archived on 19 Nov 2016. 
  59. “Germany sweep through to last four”. UEFA, 27 Jun 2001. Archived on 19 Nov 2016. 
  60. “Germany continue their supremacy over old rivals England”. UEFA, 30 Jun 2001. Archived on 19 Nov 2016. 
  61. “Germany come from behind to win curtain-raiser”. UEFA, 23 Jun 2001. Archived on 19 Nov 2016. 
  62. “Smisek heads Germany into the final”. UEFA, 4 Jul 2001. Archived on 19 Nov 2016. 
  63. “Germany - Canada”. FIFA. Archived on 19 Nov 2016. 
  64. “Germany - Japan”. FIFA. Archived on 19 Nov 2016. 
  65. “Argentina - Germany”. FIFA. Archived on 19 Nov 2016. 
  66. “Germany - Russia”. FIFA. Archived on 19 Nov 2016. 
  67. “United States - Germany”. FIFA. Archived on 19 Nov 2016. 
  68. “Germany - Sweden”. FIFA. Archived on 19 Nov 2016. 
  69. ۶۹٫۰ ۶۹٫۱ ۶۹٫۲ “FIFA Women's World Cup USA 2003”. FIFA. Archived on 19 Nov 2016. 
  70. “FIFA Women's World Cup USA 2003 – Awards”. FIFA. Archived on 19 Nov 2016. 
  71. ۷۱٫۰ ۷۱٫۱ “US vets hold youth at bay one last time”. FIFA. Archived on 19 Nov 2016. 
  72. “Pohlers gets Germany going”. UEFA, 7 Jun 2005. Archived on 19 Nov 2016. 
  73. “Prinz leads Germany procession”. UEFA, 10 Jun 2005. Archived on 19 Nov 2016. 
  74. “German goals end French dreams”. UEFA, 12 Jun 2005. Archived on 19 Nov 2016. 
  75. “Grings sparks German joy”. UEFA, 16 Jun 2005. Archived on 19 Nov 2016. 
  76. “Germany's Women Crowned Euro Champs”. DW, 19 Jun 2005. Archived on 19 Nov 2016. 
  77. “Germany continue to reign supreme”. UEFA, 20 Jun 2005. Archived on 19 Nov 2016. 
  78. ۷۸٫۰ ۷۸٫۱ ۷۸٫۲ ۷۸٫۳ „Ära Theune-Meyer geht mit EM zu Ende“. Fussball24, 23 Jan 2005. Archiviert am 19 Nov 2016. 
  79. Cooper, Jen. “A Look Back: The Algarve Cup Final”. Keeper Notes, 9 Mar 2016. Archived on 19 Nov 2016. 
  80. ۸۰٫۰ ۸۰٫۱ “Women: German team clinch Algarve Cup win”. DFB, 15 Mar 2006. Archived on 21 Nov 2016. 
  81. “Soccer: Germany 11, Argentina 0, at women's World Cup”. New York Times, 10 Sep 2007. Archived on 19 Nov 2016. 
  82. Molinaro, John F. “Star bio: Germany's Birgit Prinz”. CBS, 15 Jun 2011. Archived on 19 Nov 2016. 
  83. “Nadine Angerer: The pressure was on Marta”. FIFA, 5 Jun 2015. Archived on 19 Nov 2016. 
  84. ۸۴٫۰ ۸۴٫۱ “FIFA Women's World Cup”. FIFA. Archived on 19 Nov 2016. 
  85. “Olympic Football Tournaments Beijing 2008 - Women – Germany 0:0 Brazil”. FIFA, 6 Aug 2008. Archived on 19 Nov 2016. 
  86. “Olympic Football Tournaments Beijing 2008 - Women – Korea DPR 0:1 (0:0) Germany”. FIFA, 12 Aug 2008. Archived on 19 Nov 2016. 
  87. “Olympic Football Tournaments Beijing 2008 - Women – Nigeria 0:1 (0:0) Germany”. FIFA, 9 Aug 2008. Archived on 19 Nov 2016. 
  88. “Olympic Football Tournaments Beijing 2008 - Women – Nigeria 0:2 a.e.t. Germany”. FIFA, 15 Aug 2008. Archived on 19 Nov 2016. 
  89. “Bajramaj double as Germany edges Japan 2-0 to win Olympic women's soccer bronze”. Xinhua, 21 Aug 2008. Archived on 19 Nov 2016. 
  90. Morbach, Andreas. „Deutsche Fußballerinnen: "Bei uns war der Knoten drin"“. Spiegel, 21 Aug 2008. Archiviert am 19 Nov 2016. 
  91. „Neid? Bundestrainerin schlechte Verliererin“. Bild, 19 Aug 2008. Archiviert am 19 Nov 2016. 
  92. “Six-goal Germany reign supreme”. UEFA, 11 Sep 2009. Archived on 19 Nov 2016. 
  93. Saffer, Paul. “2009: Inka Grings”. UEFA, 31 Jan 2010. Archived on 19 Nov 2016. 
  94. “UEFA Women's EURO 2017 finals: Netherlands”. UEFA. Archived on 19 Nov 2016. 
  95. “FIFA Women's World Cup: England takes bronze over Germany”. The Canadian Press, 4 Jul 2005. Archived on 19 Nov 2016. 
  96. ۹۶٫۰ ۹۶٫۱ “Germany stunned by tenacious Japan”. FIFA. Archived on 21 Nov 2016. 
  97. Gold, David. “German women's football squad eliminated from London 2012 Games after shock defeat”. insidethegames, 11 Jul 2011. Archived on 21 Nov 2016. 
  98. Raish, Dave. “Germany win sixth-straight women's European Championship”. DW, 28 Jul 2013. Archived on 19 Nov 2016. 
  99. Saffer, Paul. “2013: Nadine Angerer”. UEFA, 1 Aug 2013. Archived on 19 Nov 2016. 
  100. “The USA will play in their fourth Women's World Cup final after beating two-time winners Germany at the Olympic Stadium in Montreal.”. BBC. Archived on 19 Nov 2016. 
  101. Magowan, Alistair. “Fara Williams's extra-time penalty ensured England beat Germany for the first time in 31 years to finish third at the Women's World Cup.”. BBC, 1 Jul 2015. Archived on 19 Nov 2016. 
  102. “ZIM - GER”. Rio2016, 4 Aug 2016. Archived on 21 Nov 2016. 
  103. “GER - AUS”. Rio2016, 7 Aug 2016. Archived on 21 Nov 2016. 
  104. “GER - CAN”. Rio2016, 9 Aug 2016. Archived on 21 Nov 2016. 
  105. “Women - Standings”. Rio2016. Archived on 21 Nov 2016. 
  106. “CHN - GER”. Rio2016, 12 Aug 2016. Archived on 21 Nov 2016. 
  107. “Women's Semifinal: CAN - GER”. Rio2016, 16 Aug 2016. Archived on 21 Nov 2016. 
  108. “Women's Gold Medal Match: SWE - GER”. Rio2016, 20 Aug 2016. Archived on 21 Nov 2016. 
  109. “Germany holds on, defeats Sweden for first Olympics women's soccer gold medal”. Sports Illustrated, 19 Aug 2016. Archived on 21 Nov 2016. 
  110. “FIFA Tournaments – Awards”. FIFA. Archived on 21 Nov 2016. Retrieved 18 Sep 2016. 
  111. ۱۱۱٫۰ ۱۱۱٫۱ “FIFA Women's World Cup China 2007”. FIFA. Archived on 21 Nov 2016. 
  112. “FIFA Women's World Cup China PR 1991”. FIFA. Archived on 21 Nov 2016. 
  113. “FIFA Women's World Cup Sweden 1995”. FIFA. Archived on 21 Nov 2016. 
  114. “FIFA Women's World Cup USA 1999”. FIFA. Archived on 21 Nov 2016. 
  115. “Olympic Football Tournaments Atlanta 1996 - Women – Germany 3:2 (2:2) Japan”. FIFA. Archived on 21 Nov 2016. Retrieved 19 Nov 2016. 
  116. “Women's Olympic Football Tournament Atlanta 1996”. FIFA. Archived on 21 Nov 2016. 
  117. “Norwegian Gold”. FIFA. Archived on 21 Nov 2016. 
  118. “US golden girls do it again”. FIFA. Archived on 21 Nov 2016. 
  119. Jones, Grahame. “Women's World Cup semifinal losers get consolation prizes”. Los Angeles Times, 14 Jul 2011. Archived on 21 Nov 2016. 
  120. “Germany beat Sweden in Olympic final to win their first women's football gold”. 20 Aug 2016. Archived on 21 Nov 2016. 
  121. “Algarve Cup”. SportsTG, 16 Mar 2006. Archived on 21 Nov 2016. 
  122. “U.S. Women Defeat China, 4-0, To Open 2008 Algarve Cup”. U.S. Soccer, 5 Mar 2008. Archived on 21 Nov 2016. 
  123. “Germany W - Denmark W”. BetExplorer, 11 Mar 2009. Archived on 21 Nov 2016. 
  124. “German women finish fourth after defeat against Norway”. DFB, 12 Mar 2008. Archived on 21 Nov 2016. 
  125. “Two goals by Inka Grings are not enough”. DFB, 3 Mar 2010. Archived on 21 Nov 2016. 
  126. “U.S. Women Ready to Face Germany in 2010 Algarve Cup Final”. U.S. Soccer, 2 Mar 2010. Archived on 21 Nov 2016. 
  127. Di Maggio, Roberto. “19th Algarve Cup 2012 (Women's Tournament)”. RSSSF, 17 Oct 2013. Archived on 21 Nov 2016. 
  128. „Frauen-Nationalmannschaft – Spiele & Termine“. DFB, 31 Jul 2016. Archiviert am 21 Nov 2016. 
  129. “アルガルベカップ 2014 GroupA”. Japan Football Association. Archived on 21 Nov 2016. 
  130. “アルガルベカップ 2014 GroupA”. Japan Football Association. Archived on 21 Nov 2016. 
  131. “アルガルベカップ 2014 GroupA”. Japan Football Association. Archived on 21 Nov 2016. 
  132. Brett, Dan. “Algarve Cup 2014: Analysing Final Results and Scores for Women's Soccer”. Bleacher Report, 12 Mar 2014. Archived on 21 Nov 2016. 
  133. “Match summary, women’s”. Japan Football Association, 13 Mar 2014. Archived on 21 Nov 2016. 
  134. Di Maggio, Roberto. “22nd Algarve Cup 2015 (Women's Tournament)”. RSSSF, 9 Jun 2016. Archived on 21 Nov 2016. 
  135. Leslie, André. “Germany's women finish third at Algarve Cup”. DW, 12 Mar 2005. Archived on 21 Nov 2016. 
  136. “Germany 2-1 Sweden (Algarve Cup 2015)”. FIFA, 11 Mar 2015. Archived on 21 Nov 2016. 
  137. Kassouf, Jeff. “USWNT skipping Algarve Cup for first time since 1997”. The Equalizer, 3 Dec 2015. Archived on 21 Nov 2016. 
  138. „Vier-Nationen-Turnier: DFB-Frauen gegen USA, Frankreich und England“. DFB, 3 Nov 2016. Archiviert am 21 Nov 2016. 
  139. ۱۳۹٫۰ ۱۳۹٫۱ ۱۳۹٫۲ ۱۳۹٫۳ “Germany – Women's EURO”. UEFA, 1 Oct 2012. Archived on 21 Nov 2016. 
  140. Garin, Erik. “European Women Championship 1991-93”. RSSSF, 4 Sep 2008. Archived on 21 Nov 2016. 
  141. “Four Nations Tournament (China, Women Tournament)”. RSSSF, 30 May 2013. Archived on 21 Nov 2016. Retrieved 18 Sep 2016. 
  142. “FIFA/Coca-Cola World Ranking”. FIFA. Archived on 21 Nov 2016. 
  143. “Women's Ranking – 26 August 2016”. FIFA. Archived on 21 Nov 2016. 
  144. ۱۴۴٫۰ ۱۴۴٫۱ ۱۴۴٫۲ “Women's National Team – Coaches”. DFB, 16 Oct 2007. Archived on 21 Nov 2016. 
  145. ۱۴۵٫۰ ۱۴۵٫۱ ۱۴۵٫۲ ۱۴۵٫۳ ۱۴۵٫۴ „Frauen-Nationalmannschaft“. DFB, 26 Oct 2016. Archiviert am 21 Nov 2016. 
  146. “Women's National Team”. DFB, 11 Nov 2014. Archived on 21 Nov 2016. 
  147. ۱۴۷٫۰ ۱۴۷٫۱ “European football mourns Gero Bisanz”. 20 Oct 2014. Archived on 21 Nov 2016. 
  148. „Gero Bisanz: «Vater» des Frauenfußballs wird 70“. Fussball24, 3 Nov 2005. Archiviert am 21 Nov 2016. 
  149. “Theune: You never forget the little things”. FIFA, 4 Nov 2013. Archived on 21 Nov 2016. 
  150. “2000 Olympic Games: Historic success in Sydney”. DFB, 30 Jul 2016. Archived on 21 Nov 2016. 
  151. Amies, Nick. “Germany's Women Look to Bounce Back”. DW, 23 Sep 2004. Archived on 21 Nov 2016. 
  152. “Olympic Football Tournament Women Final”. FIFA. Archived on 21 Nov 2016. 
  153. “FIFA U-19 Women's World Championship Thailand 2004 – Germany Players”. FIFA. Archived on 21 Nov 2016. 
  154. “FIFA U-19 Women's World Championship Thailand 2004”. FIFA. Archived on 21 Nov 2016. 
  155. „Zeitungsarchiv“. Abendblatt. Archiviert am 21 Nov 2016. 
  156. “Germany reward coach Neid with new contract”. UEFA, 21 Jun 2011. Archived on 21 Nov 2016. 
  157. “Jones named as Neid's assistant”. DFB, 24 Aug 2015. Archived on 21 Nov 2016. 
  158. Uersfeld, Stephan. “Germany women's coach Silvia Neid to retire in 2016, Steffi Jones to take over”. ESPN, 31 Mar 2015. Archived on 21 Nov 2016. 
  159. “UEFA Women's EURO 2017 – Qualifying group stage – Group 5”. UEFA. Archived on 21 Nov 2016. 
  160. „Trainerstab nach Olympia: Jones plant mit Högner und Hagedorn“. DFB, 3 Nov 2016. Archiviert am 21 Nov 2016. 
  161. „Jones wird 2016 Nachfolgerin von Neid“. DFB, 30 Mar 2015. Archiviert am 21 Nov 2016. 
  162. ۱۶۲٫۰ ۱۶۲٫۱ ۱۶۲٫۲ ۱۶۲٫۳ “All matches of Frauen-Nationalmannschaft of the year 2011”. DFB. Archived on 21 Nov 2016. 
  163. “Statistics – International game results”. DFB. Archived on 21 Nov 2016. 
  164. “Germany - Poland 2:1 (1:0)”. DFB. Archived on 21 Nov 2016. 
  165. “Women's World Cup 2011: Germany thrill home crowd with win over Canada”. The Guardian, 26 Jun 2011. Archived on 21 Nov 2016. 
  166. “FIFA Women's World Cup Opening Match to Break European Attendance Record”. World Football Insider, 17 Dec 2010. Archived on 21 Nov 2016. 
  167. “Germany - USA 2:3 (2:1)”. DFB. Archived on 21 Nov 2016. 
  168. “Historical Flags (Prussia, Germany)”. FOTW, 5 Sep 2012. Archived on 21 Nov 2016. 
  169. “Germany 2016 Olympics Women's Kits Revealed”. Footyheadlines, 4 Aug 2016. Archived on 21 Nov 2016. 
  170. „11 Meilensteine“. DFB. Archiviert am 21 Nov 2016. 
  171. “German women honoured by FIFA”. FIFA, 17 Apr 2009. Archived on 21 Nov 2016. 
  172. “adidas and German Football Association extend partnership until 2022”. adidas, 20 Jun 2016. Archived on 21 Nov 2016. 
  173. “Allianz Ends Partnerships With German National Teams To Focus On Women's Bundesliga”. SBD, 5 Apr 2016. Archived on 21 Nov 2016. 
  174. Rehm, Holger. „Allianz beendet DFB-Engagements“. Sponsors, 1 Apr 2016. Archiviert am 21 Nov 2016. 
  175. ۱۷۵٫۰ ۱۷۵٫۱ “Germany Women's National Football Team - Acceptance and Popularity”. Liquisearch. Archived on 21 Nov 2016. 
  176. ۱۷۶٫۰ ۱۷۶٫۱ ۱۷۶٫۲ Collins, Jennifer. “Are You Watching The Women's World Cup?”. NPR, 6 Jul 2011. Archived on 21 Nov 2016. 
  177. Lord, Miriam. “Miriam Lord’s Week”. The Irish Times, 13 Jul 2013. Archived on 21 Nov 2016. 
  178. “Women’s football is booming in Germany”. Germany.info. Archived on 21 Nov 2016. 
  179. “Peerless track record for German women”. FIFA. Archived on 21 Nov 2016. 
  180. „Weltmeisterinnen die "Mannschaft des Jahres 2003"“. DFB, 21 Dec 2003. Archiviert am 21 Nov 2016. 
  181. „Nia Künzer schießt „Tor des Jahres““. Frankfurter Allgemeine Zeitung, 11 Jan 2004. Archiviert am 21 Nov 2016. 
  182. „Die Antwort des DFB“. FanSoccer. Archiviert am 21 Nov 2016. 
  183. „DFB-Frauen sind Mannschaft des Jahres 2009“. DFB, 20 Dec 2009. Archiviert am 21 Nov 2016. 
  184. “DFB Census 2008: More than one million women and girls”. DFB, 9 Apr 2008. Archived on 21 Nov 2016. 
  185. „50,5 Prozent Marktanteil beim WM-Finale“. Welt, 1 Oct 2007. Archiviert am 21 Nov 2016. 
  186. “German Women's Soccer Team Awarded Top Honor”. DW, 5 Dec 2007. Archived on 21 Nov 2016. 
  187. Jung, Chris. “Germany's Silvia Neid looks to sign off with gold”. UEFA, 19 Aug 2016. Archived on 19 November 2016. 
  188. Knight, Ben. “Being honored by the Fatherland: Germany's Federal Cross of Merit”. DW, 7 Aug 2010. Archived on 21 Nov 2016. 
  189. Ruppert, Axel. “Surprised Neid aims to justify FIFA coach prize”. UEFA, 11 Jan 2011. Archived on 21 Nov 2016. 
  190. “All matches of Frauen-Nationalmannschaft of the year 2009”. DFB. Archived on 21 Nov 2016. 
  191. Juchem, Markus. „Studie untermauert wachsendes Interesse am Frauenfußball“. WomenSoccer, 18 Apr 2008. Archiviert am 21 Nov 2016. 
  192. „Zuschauerzahlen Frauen-Bundesliga“. FanSoccer. Archiviert am 21 Nov 2016. 
  193. „Frauen Bundesliga 2007/2008“. WeltFussball. Archiviert am 21 Nov 2016. 
  194. “EVS Annual Review 2010”. EVS. Archived on 21 Nov 2016. 
  195. Behle, Peter. “In Forward Gear – Women’s Soccer in Germany”. Goethe-Institut. Archived on 21 Nov 2016. 
  196. ۱۹۶٫۰ ۱۹۶٫۱ Völker, Markus. „Sie können unsere Gedanken lesen.“. taz.de, 8 Sep 2007. Archiviert am 21 Nov 2016. 
  197. “UEFA Women's EURO 2017 – Matches”. UEFA, 11 Nov 2016. Archived on 21 Nov 2016. 
  198. “UEFA Women's EURO 2017 – Hungary–Germany players”. UEFA, 21 Sep 2016. 
  199. “UEFA Women's EURO 2017 – Qualifying group stage”. UEFA, 21 Sep 2016. Archived on 21 Nov 2016. 
  200. „Jones mit 26 Spielerinnen gegen Österreich und die Niederlande“. DFB, 11 Oct 2016. Archiviert am 21 Nov 2016. 
  201. „Frauen-Nationalmannschaft“. DFB. Archiviert am 21 Nov 2016. 
  202. “Former Germany captain Birgit Prinz retires”. AP, 12 Aug 2011. Archived on 21 Nov 2016. 
  203. ۲۰۳٫۰ ۲۰۳٫۱ ۲۰۳٫۲ „Frauen-Nationalmannschaft“. DFB, 26 Oct 2016. Archiviert am 21 Nov 2016. 
  204. „Bettina Wiegmann: 154 Mal im DFB-Trikot“. DFB. Archiviert am 21 Nov 2016. 
  205. “Silvia Neid goes out with gold as Germany defeats Sweden 2-1”. The Denver Post, 19 Aug 2016. Archived on 21 Nov 2016. 
  206. “2013 Women's EURO – Qualifying group stage: Germany-Kazakhstan”. UEFA, 19 Nov 2011. Archived on 21 Nov 2016. 
  207. “U.S. women top Germany 2-0 in soccer”. UPI, 16 Mar 1996. 
  208. “Germany claims Olympic bronze over Brazil 2-0”. SoccerTimes, 28 Sep 2000. Archived on 21 Nov 2016. 
  209. “Norway Slips Into Final on a Fluke Goal”. The Washington Post, 25 Sep 2000. Archived on 21 Nov 2016. 
  210. “FIFA Women's World Cup China 2007”. FIFA. Archived on 21 Nov 2016. 
  211. ۲۱۱٫۰ ۲۱۱٫۱ Rolin, Jack. “Birgit Prinz”. Encyclopædia Britannica, 23 Nov 2015. Archived on 21 Nov 2016. 
  212. Cooper, Jen. “Daily WWC trivia: All-Time Top Goalscorers”. Keeper Notes, 10 Jun 2015. Archived on 21 Nov 2016. 
  213. “FIFA World Player of the Year - Female”. Topend Sports. Archived on 21 Nov 2016. 

پیوند به بیرون[ویرایش]