جام ملت‌های اروپا ۱۹۸۸

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
جام ملت‌های اروپا ۱۹۸۸
UEFA Fußball-Europameisterschaft
Bundesrepublik Deutschland 1988
UEFA Euro 1988 logo.svg
لوگوی رسمی جام ملت‌های اروپا ۱۹۸۸
جزئیات تورنمنت
کشور میزبان Flag of Germany.svg آلمان غربی
تاریخ برگزاری ۱۰ ژوئن – ۲۵ ژوئن
تعداد تیم‌ها ۸
تعداد میزبان‌ها ۸ (در ۸ شهر)
رده‌بندی نهایی
قهرمان‌ Gold medal blank.svg  هلند
نایب‌قهرمان Silver medal blank.svg  اتحاد جماهیر شوروی
آمار تورنمنت
تعداد بازی‌های برگزار شده ۱۵
تعداد گل‌های زده شده ۳۴
تعداد تماشاگران ۸۸۸٬۶۴۵
بهترین گلزن پرچم هلند مارکو فان باستن (۵ گل)

جام ملت‌های اروپا ۱۹۸۸ در آلمان غربی برگزار شد، آنها در رای گیری برای میزبانی این دوره از مسابقات با ۵ رای میزبان شدند، آلمان برای برگزاری این رقابت‌ها ورزشگاه المپیک مونیخ، ورزشگاه اشتادیون گلزن کرشن، ورزشگاه فولکس پارک هامبورگ، ورزشگاه والد اشتادیون فرانکفورت، ورزشگاه راین دوسلدورف، ورزشگاه نکار اشتوتگارت و ورزشگاه مونگراشدورفر کلن را در نظر گرفت.

تیم‌های شرکت کننده[ویرایش]

دوره نهایی مسابقه‌های جام ملت‌های اروپا۱۹۸۸.

تیم‌هایی که در دوره نهایی این جام شرکت داشتند:

بازی‌های دور نهایی[ویرایش]

در این دوره از مسابقات درگیری‌های خونین هواداران تیم‌های انگلیس، آلمان و هلند سر و صدای فراوانی به پا کرد، هفت کشور باید صعود می‌کردند و آلمان غربی هم به عنوان میزبان صعود کرده بود. تیم‌ها باید در مرحله مقدماتی صدرنشین گروه می‌شدند. انگلیس یکی از تیم‌های صعودکننده بود. حضور انگلیس با اعتراضاتی همراه شد چون باشگاه‌های انگلیسی به دلیل نقش طرفداران انگلیس در فاجعه هیسل از سال ۱۹۸۵ تا سال ۱۹۹۰ از حضور در رقابت‌های اروپایی محروم شده بودند. در این دوره از رقابت‌ها هیچ بازیکنی اخراج نشد، هیچ دیداری به وقت اضافی و پنالتی کشیده نشد و تمامی دیدارها گل داشتند. از شگفتی‌های دیگر این دوره باخت‌های تیم انگلیس بود که هر سه بازی گروه B را باخت: یک بر صفر مقابل ایرلند با مربی‌گری جکی چارلتون (که با انگلیس فاتح جام جهانی شده بود!)، و دو باخت سه بر یک مقابل شوروی و هلند که مارکو فان‌باستن در بازی آخر هت‌تریک کرد. هلندی‌ها ایرلند را یک بر صفر بردند ولی پس از شوروی صعود کردند. شوروی با ایرلند یک بر یک کرد و هلند را یک بر صفر برد.

بازیها[ویرایش]

مونیخ گلزن کرشن هامبورگ فرانکفورت
استادیوم المپیک مونیخ استادیوم پارک استادیوم فولکس وال استادیوم
ظرفیت: ۶۹٬۰۰۰ ظرفیت: ۶۲٬۰۰۰ ظرفیت: ۶۱٬۲۰۰ ظرفیت: ۶۱٬۰۰۰
Olympiastadion Muenchen.jpg Parkstadion 1998-09-12.jpg AOL Arena.jpg
دوسلدورف هانوفر اشتوتگارت کلن
رین اشتاین نیدراشتاین نکراشتاین مونگراستورفر
ظرفیت: ۵۵٬۸۵۰ ظرفیت: ۵۰٬۴۲۳ ظرفیت: ۵۰٬۰۰۰ ظرفیت: ۴۷٬۰۰۰
Altes Rheinstadion.jpg Gottlieb-Daimler-Stadion Stuttgart innen.JPG RheinEnergieStadion Köln 001.jpg

داوران[ویرایش]

دیدارهای نیمه نهایی[ویرایش]

دیدار نیمه‌نهایی در هامبورگ را آلمان غربی در مقابل هلند انجام داد. فرصتی برای هلند برای جبران شکست فینال جام جهانی ۱۹۷۴ در خاک آلمان. ابتدا لوتار ماتئوس در دقیقه ۵۵ از روی نقطه پنالتی گل زد، اما هلند ۱۹ دقیقه بعدتر با پنالتی رونالد کومان بازی را به تساوی کشاند. سپس فان‌باستن در دقیقه ۸۸ با ضربه‌ای دیدنی آیکه ایمل را مغلوب کرد. در دیگر دیدار نیمه‌نهایی، شوروی مقابل ایتالیا در اشتوتگارت بازی کرد و گل‌های گنادی لیتوفچنکو و اولگ پروتاسوف برای برد شوروی و رسیدن آنها به چهارمین فینالشان کافی بود.

فینال مسابقات[ویرایش]

گل‌های دیدنی رود گولیت و مارکو فان‌باستن، و مهار پنالتی از سوی فان‌بروکلن باعث قهرمانی هلند شد. هلندی‌ها سال‌های زیادی بود که شایسته قهرمانی در تورنمنت‌های بزرگ بودند و آن را به دست آوردند. در ورزشگاهی که یوهان کرویف و هم‌تیمی‌هایش یک فینال جام جهانی را باختند. ولی تیم رینوس میشل که برپایه استعدادهای بی‌نظیر گولیت، فرانک ریکارد و فان‌باستن ساخته شده بود سرانجام خاطره آن فینال جام جهانی ۱۹۷۴ را پاک کرد. فان‌باستن روی کرنری در دقیقه ۳۲ سانتر اروین کومان را به گولیت داد تا او رینات داسایف را با ضربه سری استادانه مغلوب کند. سپس هشت دقیقه به پایان دیدار مانده بود که پاس آرنولد مورن با شوتی خیره‌کننده از فان‌باستن همراه شد. شوت فان‌باستن از بسته‌ترین زاویه ممکن وارد دروازه داسایف شد که از این ضربه گیج شده بود. شوروی بلافاصله دست به حمله زد و سه دقیقه بعد ضربه ایگور بلانوف به تیر دروازه برخورد کرد و فان بروکلن با آشفتگی یک پنالتی به حریف داد. اما خود او ضربه بلانوف را گرفت. هلند اولین قهرمانی بزرگ خود را به دست می‌آورد.

نتایج[ویرایش]

دور اول[ویرایش]

All times local (CEST)

گروه اِی[ویرایش]

Team Pld W D L GF GA GD Pts
 آلمان غربی ۳ ۲ ۱ ۰ ۵ ۱ ۵
 ایتالیا ۳ ۲ ۱ ۰ ۴ ۱ ۵
 اسپانیا ۳ ۱ ۰ ۲ ۳ ۵ −۲ ۲
 دانمارک ۳ ۰ ۰ ۳ ۲ ۷ −۵ ۰
10 June 1988
۲۰:۱۵
آلمان غربی Flag of Germany.svg ۱ – ۱  ایتالیا
Brehme گل '۵۵ Report Mancini گل '۵۲
Rheinstadion, Düsseldorf
تماشاگران: ۶۲٬۵۵۲
داور: کیت هکت (England)

11 June 1988
۱۵:۳۰
دانمارک Flag of Denmark.svg ۲ – ۳  اسپانیا
Laudrup گل '۲۴
Povlsen گل '۸۲
Report Míchel گل 
Butragueño گل '۵۲
Gordillo گل '۶۷
Niedersachsenstadion, هانوفر
تماشاگران: ۶۰٬۳۶۶
داور: Albert Thomas (Netherlands)

14 June 1988
۱۷:۱۵
آلمان غربی Flag of Germany.svg ۲ – ۰  دانمارک
Klinsmann گل '۱۰
Thon گل '۸۵
Report
Parkstadion, گلزنکیرشن
تماشاگران: ۶۴٬۸۱۲
داور: Robert Valentine (Scotland)

14 June 1988
۲۰:۱۵
ایتالیا Flag of Italy.svg ۱ – ۰  اسپانیا
Vialli گل '۷۳ Report
Waldstadion, Frankfurt
تماشاگران: ۵۱٬۷۹۰
داور: Erik Fredriksson (Sweden)

17 June 1988
۲۰:۱۵
آلمان غربی Flag of Germany.svg ۲ – ۰  اسپانیا
Völler گل '۲۹، '۵۱ Report
Olympiastadion, Munich
تماشاگران: ۷۲٬۳۰۸
داور: Michel Vautrot (France)

17 June 1988
۲۰:۱۵
ایتالیا Flag of Italy.svg ۲ – ۰  دانمارک
Altobelli گل '۶۷
De Agostini گل '۸۷
Report
Müngersdorfer Stadion, کلن
تماشاگران: ۵۳٬۹۵۱
داور: Bruno Galler (Switzerland)

گروه بی[ویرایش]

Team Pld W D L GF GA GD Pts
 اتحاد جماهیر شوروی ۳ ۲ ۱ ۰ ۵ ۲ ۵
 هلند ۳ ۲ ۰ ۱ ۴ ۲ ۴
 جمهوری ایرلند ۳ ۱ ۱ ۱ ۲ ۲ ۰ ۳
 انگلیس ۳ ۰ ۰ ۳ ۲ ۷ −۵ ۰
12 June 1988
۱۵:۳۰
انگلیس Flag of England.svg ۰ – ۱  جمهوری ایرلند
Report Houghton گل 
Neckarstadion, اشتوتگارت
تماشاگران: ۵۱٬۵۷۳
داور: Siegfried Kirschen (East Germany)

12 June 1988
۲۰:۱۵
هلند Flag of the Netherlands.svg ۰ – ۱  اتحاد جماهیر شوروی
Report Rats گل '۵۲
Müngersdorfer Stadion, کلن
تماشاگران: ۶۰٬۰۰۰
داور: Dieter Pauly (West Germany)

15 June 1988
۱۷:۱۵
انگلیس Flag of England.svg ۱ – ۳  هلند
Robson گل '۵۳ Report van Basten گل '۴۴، '۷۱، '۷۵
Rheinstadion, Düsseldorf
تماشاگران: ۶۳٬۹۴۰
داور: Paolo Casarin (Italy)

15 June 1988
۲۰:۱۵
جمهوری ایرلند Flag of Ireland.svg ۱ – ۱  اتحاد جماهیر شوروی
Whelan گل '۳۸ Report Protasov گل '۷۴
Niedersachsenstadion, هانوفر
تماشاگران: ۳۸٬۳۰۸
داور: Emilio Soriano Aladren (Spain)

18 June 1988
۱۵:۳۰
انگلیس Flag of England.svg ۱ – ۳  اتحاد جماهیر شوروی
Adams گل '۱۶ Report Aleinikov گل 
Mikhailichenko گل '۲۸
Pasulko گل '۷۳
Waldstadion, Frankfurt
تماشاگران: ۵۳٬۰۰۰
داور: José Rosa dos Santos (Portugal)

18 June 1988
۱۵:۳۰
جمهوری ایرلند Flag of Ireland.svg ۰ – ۱  هلند
Report Kieft گل '۸۲
Parkstadion, گلزنکیرشن
تماشاگران: ۶۰٬۸۰۰
داور: Horst Brummeier (Austria)

نتایج یک چهارم نهایی[ویرایش]

  نیمه‌پایانی پایانی
             
21 June – هامبورگ (ورزشگاه ای‌ام‌تچ آرنا)
  آلمان غربی ۱  
  هلند ۲  
 
25 June – مونیخ (Olympiastadion)
      هلند ۲
    اتحاد جماهیر شوروی ۰
22 June – اشتوتگارت (Neckarstadion)
  ایتالیا ۰
  اتحاد جماهیر شوروی ۲  


نیمه نهایی[ویرایش]

21 June 1988
۲۰:۱۵
آلمان غربی Flag of Germany.svg ۱ – ۲  هلند
Matthäus گل '۵۵ (pen.) Report R. Koeman گل '۷۴ (pen.)
van Basten گل '۸۸
ورزشگاه ای‌ام‌تچ آرنا, Hamburg
تماشاگران: ۶۱٬۳۳۰
داور: Ioan Igna (Romania)
22 June 1988
۲۰:۱۵
اتحاد جماهیر شوروی Flag of the Soviet Union.svg ۲ – ۰  ایتالیا
Lytovchenko گل '۵۸
Protasov گل '۶۲
Report
Neckarstadion, اشتوتگارت
تماشاگران: ۶۱٬۶۰۶
داور: Alexis Ponnet (Belgium)

فینال[ویرایش]

نوشتار اصلی: UEFA Euro 1988 Final
25 June 1988
۱۵:۳۰
اتحاد جماهیر شوروی Flag of the Soviet Union.svg ۰ – ۲  هلند
Report Gullit گل '۳۲
van Basten گل '۵۴
Olympiastadion, Munich
تماشاگران: ۷۲٬۳۰۸
داور: Michel Vautrot (France)

آمار[ویرایش]

بهترین گلزنان جام[ویرایش]

۵ گل
۲ گل
۱ گل

بازیکن برتر[ویرایش]

مارکو فان‌باستن به عنوان ذخیره جانی بوسمن به آلمان رفت، اما به عنوان فوق ستاره‌ای جهانی برگشت چرا که گل‌های فوق‌العاده‌ای زد. فان‌باستن در بازی اول هلند مقابل شوروی در دقیقه ۳۳ به عنوان بازیکن جانشین به میدان رفت و با ضربه سر توپ را به تیر دروازه حریف زد. او با هت‌تریک‌اش انگلیس را نابود کرد و گل دیرهنگام او آلمان غربی را غرق کرد. او سپس در فینال هم آن بازی مشهور را انجام داد.

بازی برتر[ویرایش]

هنگامی که هلند و آلمان با هم بازی می‌کنند همیشه بحث و جدل فراوانی درمی‌گیرد و دیدار نیمه‌نهایی آنها در سال ۱۹۸۸ هم مستثنی نبود. هلندی‌ها این بازی را در آخرین لحظات دو بر یک بردند و اولین برد خود مقابل آلمانی‌ها در ۳۲ سال را به دست آوردند و انتقام فینال جام جهانی در مونیخ که ۱۴ سال قبل‌تر بود را گرفتند.

منابع[ویرایش]

منابع[ویرایش]