پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند

این مقاله دربارهٔ پادشاهی متحد بین ۱۸۰۱ و ۱۹۲۲ است. برای دولت مدرن، بریتانیا را ببینید. برای منطقه جغرافیایی، جزایر بریتانیا را ببینید.

پادشاهی متحده بریتانیای بزرگ و ایرلند
۱۸۰۱–۱۹۲۲
پرچم نشان سلطنتی
سرود: "خدا نگهدار پادشاه/ملکه باد"
موقعیت  بریتانیا  (سبز) در اروپا در سال ۱۹۲۲ میلادی  (سبز و خاکستری)
پایتخت	لندن ۵۱°۳۰′ شمالی ۰°۷′ غربی
زبان(های) رایج	انگلیسی (رسمی)، اسکاتس، ولزی، ایرلندی، گیلیک اسکاتلندی
نام(های) اهلیت	بریتانیایی‌
حکومت	حکومت متمرکز نظام پارلمانی پادشاهی مشروطه
فرمانروا
• ۱۸۰۱–۱۸۲۰	جرج سوم
• ۱۸۲۰–۱۸۳۰	جرج چهارم
• ۱۸۳۰–۱۸۳۷	ویلیام چهارم
• ۱۸۳۷–۱۹۰۱	ویکتوریا
• ۱۹۰۱–۱۹۱۰	ادوارد هفتم
• ۱۹۱۰–۱۹۲۲	جرج پنجم
قوه مقننه	پارلمان
• مجلس اعلا	مجلس اعیان بریتانیا
• مجلس سفلا	مجلس عوام بریتانیا
تاریخ
• مصوبه‌های اتحاد ۱۸۰۰	۱ ژانویه ۱۸۰۱ میلادی ۱۸۰۱
• پیمان انگلیس و ایرلند	۶ دسامبر ۱۹۲۱
• قانون اساسی دولت آزاد ایرلند	۶ دسامبر ۱۹۲۲ ۱۹۲۲
• عناوین اصلاح شد	۱۲ آوریل ۱۹۲۷
مساحت
۱۸۰۱	۳۱۵٬۰۹۳ کیلومتر مربع (۱۲۱٬۶۵۸ مایل مربع)
۱۹۱۱	۳۱۵٬۰۹۳ کیلومتر مربع (۱۲۱٬۶۵۸ مایل مربع)
جمعیت
• ۱۸۰۱	۱۶٬۰۰۰٬۰۰۰
• ۱۹۱۱	۴۵٬۳۷۰٬۵۳۰
واحد پول	پوند استرلینگ
پیشین پسین پادشاهی بریتانیای کبیر پادشاهی ایرلند پادشاهی متحد دولت آزاد ایرلند
امروز بخشی از	جمهوری ایرلند بریتانیا
^ Monarch of Great Britain and Ireland from 1760. ^ Continued as monarch of the United Kingdom and the Irish Free State until 1936.

پرچم پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند ترکیبی از پرچم پادشاهی بریتانیای کبیر و پرچم سنت پاتریک ایرلند بود.

کشورهای تشکیل‌دهندهٔ پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند شمالی در گذر زمان

پادشاهی متحده بریتانیای کبیر و ایرلند (به انگلیسی: United Kingdom of Great Britain and Ireland) یک کشور مستقل در جزایر بریتانیا بود که بین سال‌های ۱۸۰۱ تا ۱۹۲۲ میلادی وجود داشت، زمانی که تمام ایرلند را شامل می‌شد. این توسط مصوبه‌های اتحاد ۱۸۰۰ تأسیس شد که پادشاهی بریتانیا و پادشاهی ایرلند را در یک کشور متحد ادغام کرد. تأسیس دولت آزاد ایرلند در سال ۱۹۲۲ منجر به تغییر نام بقیه آن‌ها به پادشاهی بریتانیای کبیر و ایرلند شمالی شد.

بریتانیا، با تأمین مالی ائتلاف اروپایی که فرانسه را در طول جنگ‌های ناپلئونی شکست داد، نیروی دریایی سلطنتی بزرگی ایجاد کرد که امپراتوری بریتانیا را قادر ساخت تا به بزرگترین قدرت جهانی برای قرن آینده تبدیل شود. برای نزدیک به یک قرن از شکست نهایی ناپلئون پس از نبرد واترلو تا شروع جنگ جهانی اول، بریتانیا تقریباً پیوسته با قدرت‌های بزرگ در صلح بود. قابل توجه‌ترین استثنا جنگ کریمه با امپراتوری روسیه بود که در آن خصومت‌های واقعی نسبتاً محدود بود. با این حال، بریتانیا در عملیات نظامی تهاجمی گسترده در آفریقا و آسیا، مانند جنگ‌های تریاک با سلسله چینگ، برای گسترش مالکیت و نفوذ سرزمینی خود در خارج از کشور شرکت کرد.

با شروع نیمه دوم قرن نوزدهم، دولت امپراتوری سطوح فزاینده‌ای از خودمختاری را به دولت‌های منتخب محلی در مستعمرات اعطا کرد که ساکنان سفیدپوست از نظر جمعیتی و/یا از نظر سیاسی مسلط شده بودند، که این روند در نهایت منجر به این شد که کانادا، استرالیا، نیوزیلند، نیوفاندلند و آفریقای جنوبی به قلمروهای خودگردان تبدیل شوند. اگرچه این قلمروها بخشی از امپراتوری بریتانیا باقی ماندند، اما در عمل به دولت‌های محلی اجازه داده شد تا عمدتاً امور داخلی خود را بدون مداخله لندن، که عمدتاً تنها مسئول سیاست خارجی بود، مدیریت کنند.

نگارخانه

• 
  نشان سلطنتی که در این دوره در اسکاتلند کاربرد داشت.

جستارهای وابسته

• تاریخ پادشاهی متحد

منابع

• مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «United Kingdom of Great Britain and Ireland». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۱۷ نوامبر ۲۰۱۷.