پینک فلوید

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
پینک فلوید
پینک فلوید در ژانویه ۱۹۶۸یکی از تنها تصاویری که هر پنج عضوِ گروه در کنار هم ایستاده‌اندنام اعضا به ساعتگرد:دیوید  گیلمور (نشسته)، نیک میسن، سید برت، راجر واترز ، ریچارد رایت
پینک فلوید در ژانویه ۱۹۶۸
یکی از تنها تصاویری که هر پنج عضوِ گروه در کنار هم ایستاده‌اند
نام اعضا به ساعتگرد:دیوید گیلمور (نشسته)، نیک میسن، سید برت، راجر واترز ، ریچارد رایت
اطلاعات هنرمند
نام مستعار The Tea Set، The Pink Floyd Sound، The Pink Floyd
سبک‌ها پراگرسیو راک،اسپیس راک، سایکدلیک راک[۱]
مدت کار ۱۹۶۵ — ۱۹۹۶[۲][۳]
(همکاری مجدد: ۲۰۰۵)
ناشر(ها) ای‌ام‌آی، هاروست رکوردز، کلمبیا، کپیتال
نقش‌های
مرتبط
سیگما ۶
وب‌گاه pinkfloyd.com
اعضای پیشین
سید برت
نیک میسن
راجر واترز
ریچارد رایت
دیوید گیلمور

پینک فلوید (به انگلیسی: Pink Floyd)‏ یکی از تاثیرگذارترین گروهای‌ِ موسیقی راک انگلیسی که توانست با موسیقی پراگرسیو و روان‌گردان خود به موفقیت‌های چشمگیر بین‌الملی دست یابد. این گروه از سال ۱۹۶۵ به رهبری سید برِت، نوازنده گیتار، شروع به کار کرد و در دهه ۷۰ میلادی به اوج شهرت خود رسید. دیگر اعضای گروه راجر واترز (گیتار بیسریچارد رایت (کیبورد) و نیک میسن (درام) بودند که با پیوستن دیوید گیلمور در سال ۱۹۶۷ پینک فلوید برای مدتی پنج نفره به فعالیتش ادامه داد. سید برت در آوریل سال ۱۹۶۸ به دلیل مشکلات روحی گروه را ترک کرد و پس از او راجر واترز در نوشتن ترانه‌های گروه نقش زیادی ایفا کرد.

پینک فلوید به همراه گیلمور، واترز، رایت و میسن توانست موفقیت‌های زیادی را با آلبوم‌های مفهومی خود؛ مانند نیمه تاریک ماه،کاش اینجا بودی،جانوران و دیوار کسب کند.

ریچارد رایت نوازدهٔ کیبورد در سال ۱۹۷۹ گروه را ترک کرد. در سال ۱۹۸۵ هم راجر واتِرز که پس از سید برت نقش اصلی در آهنگسازی و سرودن اشعار پینک فلوید را بر عهده داشت، به دلیل اختلاف با اعضای گروه از آن‌ها جدا شد و پس از آن پینک فلوید بدون همراهی واترز دو آلبوم لغزش آنی در عقل و زنگ دسته‌بندی را منتشر کردند.

بارزترین ویژگی‌های پینک فلوید استفاده از اشعار فلسفی، تجربیات صوتی و اجراهای زندهٔ پیچیده و بلند و استفاده از اشعار کودکانه اما نافذ.

پینک فلوید در سال ۱۹۹۶ به تالار مشاهیر راک اند رول راه یافت. آثار این گروه بیش از 300 میلیون نسخه در سراسر جهان فروش داشته است و جزو پرفروش ترین هنرمندان موسیقی در دنیا به شمار می‌رود.[۱]

پس از نزدیک به دو دهه اعضای گروه (گیلمور، واترز، رایت و میسن) برای اجرایی خیرخواهانه در اجرای لایو ۸ دوباره گرد هم آمدند. سید برت در سال ۲۰۰۶ و ریچارد رایت در سال ۲۰۰۸ مُردند. در سال ۲۰۱۱ گیلمور و میسن در اُ۲ آرنای لندن، در یکی از نمایش‌های تورٍ دیوار واترز، به واترز پیوستند.

محتویات

تاریخچه گروه [ویرایش]

شکل گیری و سال‌های ابتدایی (۱۹۶۵ تا ۱۹۶۸) [ویرایش]

پینک فلوید از یک گروه راک قدیمی‌تر که در سال ۱۹۶۵ تشکیل شده بود، و در دوره‌های مختلف با نام‌های سیگما۶، مگادثز، آرکیتکچرال ابدبز، اسکریمینگ ابدبز، و به بیان ساده‌تر ابدبز خوانده می‌شدند، به وجود آمد. وقتی گروه از هم پاشیده شد بعضی از اعضای گروه، گیتاریست‌ها باب کلوز و راجر واترز، درامر نیک میسن و نوازندهٔ پیانو و ارگ ریچارد رایت، گروه جدیدی به نام «تی سِت» تشکیل دادند. بعد از یک دوره کوتاه که کریس دنیس خواننده گروه، رهبری گروه را به عهده داشت، سید برت به عنوان خواننده و گیتاریست به گروه پیوست و واترز بیسیست گروه شد.

وقتی اعضای گروه فهمیدند نام گروه دیگری نیز «تی سِت» می‌باشد، سید برت نام «آوای پینک فلوید» را پیشنهاد کرد که از اسم دو موزیسین بلوز پینک اندرسون و فلوید کانسل مشتق شده بود. تا مدتی پس از این، اعضای گروه برای انتخاب اسم بین «تی سِت» و «آوای پینک فلوید» مردد بودند که در نهایت «پینک فلوید» انتخاب شد.

دوران رهبری سید برت (۱۹۶۵ تا ۱۹۶۸) [ویرایش]

در سال ۱۹۶۶ گروه اولین کارهای خود را در کلوب‌های زیرزمینی لندن آغاز کرد. در سال ۱۹۶۷ اولین آهنگ گروه به نام آرنولد لین منتشر شد و جزو بیست آهنگ پرفروش انگلستان قرار گرفت. در ماه مه ۱۹۶۷ آهنگ نواختن امیلی را ببین منتشر شد و برای نخستین‌بار گروه را در مقام ششم جدول بهترین‌های موسیقی انگلستان قرار داد. پس از مدتی سید برت ۲۱ ساله که از سوی هواداران راک با اقبال فراوان مواجه بود به دلیل افراط در مصرف مواد مخدر نتوانست نقش خود را در گروه به خوبی ایفا کند. محبوبیت بیش از حد، سید برت را تحت فشار قرار داد و باعث شد که به تدریج به یک رهبر غیرقابل استفاده بدل شود. در سال ۱۹۶۸ سید برت پذیرفت که از گروه جدا شود و دیوید گیلمور در کنار سه عضو دیگر قرار گرفت.

پس از سید برت (۱۹۶۹ تا ۱۹۹۵) [ویرایش]

پس از کنار گذاشته شدن سید برت از گروه، راجر واترز نقش محوری خود در ساخت آهنگ‌ها و تنظیم اشعار را ایفا کرد. او که نگاهی عمیق، دقیق و با کیفیت به موسیقی داشت جریانی تازه در موسیقی راک انگلستان به وجود آورد.

پینک فلوید در حال اجرای نیمهٔ تاریک ماه در الز کورت (لندن، ۱۹۷۳)

در بین سال‌های ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۷ آلبوم‌های اوماگوما، مادر قلب‌اتمی، تیره و تار در پشت ابر، فضولی و نیمهٔ تاریک ماه منتشر شدند که آلبوم آخر به یکی از پرفروش‌ترین آلبوم‌های موسیقی تبدیل شد. آلبوم ای کاش این‌جا بودی یادآور سید برت شد و به انتقاد از کسب و کار در موسیقی پرداخت و آلبوم جانوران درون مایه‌ای سیاسی اجتماعی داشت. در سال ۱۹۷۹ آلبوم دیوار منتشر شد. این آلبوم موفقیتی بزرگ برای پینک فلوید به وجود آورد و به یکی از پرفروش‌ترین آلبوم‌های موسیقی تبدیل شد که به صورت دابل دیسک منتشر شده است.

دوره رهبری راجر واترز (۱۹۸۱ تا ۱۹۸۴) [ویرایش]

در سال ۱۹۸۳ آلبوم برش نهایی توسط واترز سامان داده شد، واترز این آلبوم را در انتقاد از جنگ فالکلند و براساس آهنگ‌هایی که گروه درنظر داشت تا برای فیلم دیوار استفاده کند سامان داد و با آنکه گیلمور از واترز خواست تا صبر کند و او هم برای آلبوم آهنگسازی کند اما واترز نپذیرفت. آلبوم در مارس ۱۹۸۳ منتشر شد و توانست جایگاه اول را در بریتانیا و ششم رادر آمریکا بدست آورد. بعد آن واترز اعلام کرد که گروه آلبوم دیگری منتشر نخواهد کرد.

راجر واترز در اجرای لایو ۸ (۲۰۰۵) به گروه پیوست. (در سمت راست تصویر دیده می‌شود)

دوره رهبری دیوید گیلمور (۱۹۸۶ تا ۱۹۹۵) [ویرایش]

بین سال‌های ۱۹۸۵ تا ۱۹۸۶ واترز رسماً خروج خود از گروه را اعلام کرد و در ژوئن سال ۱۹۸۷ آلبوم شخصی خود به نام Radio K.A.O.S را منتشر کرد. گروه در این ایام بیشتر درگیر دعواهای حقوقی بود. دیوید گیلمور گروه را به همراه ریک رایت و نیک میسون دوباره تشکیل داد. گروه در سال ۱۹۸۷ آلبوم لغزش آنی در عقل را منتشر کرد که در این آلبوم ریچارد رایت تنها به نوازندگی می‌پردازد و در ساخت آهنگ‌ها نقشی ندارد، چون به دلایل حقوقی عضوی از پینک فلوید بحساب نمی‌آمد. آخرین آلبوم گروه در سال ۱۹۹۴ با نام زنگ دسته‌بندی منتشر شد که ریچارد رایت پس از آلبوم نیمه تاریک ماه دوباره به عنوان خواننده و آهنگساز حضور می‌یابد. این آلبوم توانست به صدر نمودارهای فروش برود و به فروشی بیش از ۱۲ میلیون نسخه دست یابد.

۲۰۰۵ تاکنون [ویرایش]

پس از دو دهه، در سال ۲۰۰۵ گروه به همراه راجر واترز کنار هم جمع شدند تا در کنسرت لایو ۸ شرکت کنند. این کنسرت به منظور مبارزه با فقر و برای تشویق هشت کشور ثروتمند جهان برای کمک به کشورهای فقیر صورت گرفت. با مرگ ریچارد رایت در سال ۲۰۰۸ این آخرین اجرای چهار عضو اصلی گروه در کنار هم به شمار می‌آید.

اعضای پینک فلوید. ساعتگرد (از بالا، چپ) واترز، گیلمور، رایت و میسون

درسال ۲۰۱۱ دیوید گیلمور و نیک میسن به راجرواترز برای اجرای زنده آلبوم دیوار در یکی از تورهای واترز با همین نام ملحق شدند.

اثرات و جوایز [ویرایش]

پینک فلوید یکی از موثرترین و موفق ترین گروه‌های راک در همهٔ زمان‌ها می‌باشد. آنها تاکنون بیش از ۲۵۰ میلیون نسخه فروش داشته‌اند از جمله ۷۴٫۵ میلیون فروش تصدیق شده در آمریکا که ۳۷٫۲ میلیون از فروش تا ۱۹۹۱ بوده است.[۱] مجلهٔ رولینگ استون پینک فلوید را در بین ۱۰۰ هنرمند تاثیر گذار همهٔ دوران‌ها در ردهٔ ۵۱ قرار داده است. آلبوم Dark Side Of The Moon از گروه پینک فلوید به عنوان تاثیر گذارترین آلبوم موسیقی در همه زمان ها شناخته شده است. درسال ۲۰۰۸ میلادی جایزه موسیقی پولار به این گروه راک اعطا گردید. نیک میسون و راجر واترز دراین مراسم حضوریافته وجایزه رااززپادشاه سوئد دریافت کردند.

آلبوم‌ها [ویرایش]

نوشتار اصلی: ترانه‌شناسی پینک فلوید
آلبوم‌های استودیویی
آلبوم‌های گردآوری‌شده و مجموعه‌ای
آلبوم‌های زنده

اعضا [ویرایش]

  • سید برت - آواز خوان رهبر، گیتاریست رهبر (۱۹۶۵ - ۱۹۶۸)
  • دیوید گیلمور - آواز خوان رهبر، گیتاریست رهبر، گیتار بیس، کیبورد، جلوه‌های ویژه (دسامبر ۱۹۶۷ - ۱۹۹۶، ۲۰۰۵)
  • نیک میسن - درام، ساز ضربی، برنامه نویسی (۱۹۶۵ - ۱۹۹۶، ۲۰۰۵)
  • راجر واترز - آواز خوان رهبر، گیتار بیس، ساز ضربی، برنامه نویسی (۱۹۶۵ - ۱۹۸۵، ۲۰۰۵)
  • ریچارد رایت - کیبورد، آواز (هروقت نیاز شود)، ارگ، پیانو، ترکیب کننده، میلوترون (۱۹۶۵-۱۹۷۹، ۱۹۸۷-۱۹۹۶، ۲۰۰۵)
نمودار زمان فعالیت اعضا

جستارهای وابسته [ویرایش]

منابع [ویرایش]

جستجو در ویکی‌انبار در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ پینک فلوید موجود است.
  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ تاریخچهٔ پینک فلوید (انگلیسی)، وب‌گاه آل‌میوزیک. بازدید در ۶ نوامبر ۲۰۱۰.
  2. رایت اعلام کرده‌است که انتظار می‌رود پینک فلوید به زودی آلبومی را ضبط کند (انگلیسی)، ۳ دسامبر ۱۹۹۶. بازدید در ۶ دسامبر ۲۰۱۰.
  3. پینک فلوید در پیاده‌روی مشاهیر راک قرار گرفته‌است (انگلیسی)، ۱۶ ژانویه ۱۹۹۶. بازدید در ۶ دسامبر ۲۰۱۰.