کوئین

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
کوئین
Queen 1984 012.jpg
اطلاعات پس‌زمینه
ملیت لندن، بریتانیا
سبک‌(ها) راک، پاپ
سال‌های فعالیت ۱۹۷۳ - تاکنون

کوئین (به انگلیسی: Queen) یک گروه راک بریتانیایی است. آهنگ‌های این گروه هنوز هم مورد علاقهٔ دوستداران موسیقی است و از رادیوهای سراسر جهان شنیده می‌شود. فردی مرکوری اصالتاً از خانواده‌ای پارسی‌تبار و زرتشتی مقیم هندوستان به نام‌های بومی وسارا بولسارا زاده شد. این خوانندهٔ هنرمند و پرطرفدار که بیش از دو دهه در عرصهٔ موسیقی راک درخشید در پنجم سپتامبر سال ۱۹۴۶ میلادی در شهر زنگبار در کشور تانزانیای کنونی (که آن زمان مستعمرهٔ بریتانیا بود) متولد گردید. در ابتدا خانواده‌اش نام او را «فرخ» گذاشتند اما پس از آن و در شروع دوران خوانندگی‌اش به دلیل سختی تلفظ نامش برای طرفداران مجبور به تغییر نام از فرخ به «فردی» شد و نام خانوادگی‌اش را نیز به مرکوری تغییر داد. او در همان دوران کودکی و برای ادامهٔ تحصیل به همراه خانواده‌اش به انگلستان مهاجرت کردند و پس از اتمام تحصیلات در رشتهٔ موسیقی و هنر به‌عنوان خواننده و ترانه‌نویس سبک موسیقی راک پا به این عرصه نهاد. این خوانندهٔ بریتانیایی به شخصیت گوتیگ‌وار و پرزرق‌وبرق و صدای قدرتمندش بر روی صحنه مشهور بود. گروه کوئین در سال ۱۹۷۱ در شهر لندن شکل گرفت. فردی مرکوری خوانندهٔ اصلی و پیانیست، برایان می گیتاریست، جان دیکن گیتاربیس و راجر تیلر به‌عنوان جازیست اعضای گروه را تشکیل می‌دادند. راجر و برایان قبل از پیوستن به گروه کوئین با گروه اسمایل (به انگلیسی: Smile) همکاری می‌کردند.

تاریخچه[ویرایش]

روزهای اولیه (۱۹۶۸–۱۹۷۴)[ویرایش]

در سال ۱۹۶۸، برایان می (گیتاریست) که دانشجوی کالج سلطنتی لندن بود به‌همراه تیم استافل (بیسیست) تصمیم به تشکیل گروهی گرفتند. می یک آگهی دست‌نویس را روی تابلوی اعلانات دانشکده برای جذب یک درامر نوشت. راجر تیلور جوان که دانشجوی دندانپزشکی بود این آگهی را مشاهده و پیشنهاد آن را قبول می‌کند. بدین ترتیب آن‌ها گروهی تشکیل داده و آن را اسمایل نامیدند.[۱]

تیم استافل دوستی با نام فرخ بُلسارا (کسی که نام انگلیسی‌اش فردی بود) را پس از مدتی به گروه معرفی کرد. فردی در ابتدا کمک‌هایی را به گروه می‌رساند اما بعدها تبدیل به یکی از اعضای ماندگار اسمایل شد. در سال ۱۹۷۰ تیم استافل به گروهی به نام «هامپی بانگ» پیوست و اعضای باقی‌ماندهٔ اسمایل به‌همراه فرخ بلسارا گروهی با نام کوئین تشکیل دادند.[۲] زمانی که از بلسارا دربارهٔ نام گروه پرسیدند او در پاسخ گفت: «خیلی سال پیش من این اسم را انتخاب کردم. این فقط یک نام است. همین! ولی خیلی باشکوه و عالی به نظر می‌رسد، یک اسم شناخته شده و جهانیست و در عین حال عامه‌پسند. هر جور تعبیر و تفسیری از آن ممکنه. یک اسم چندبعدی. البته قطعاً نشاط و سرزندگی و صلابت اسم مد نظرم بوده ولی این تنها یک جنبهٔ قضیه به حساب می‌آید.""[۲]

گروه در ابتدای فعالیتش، چند نوازندهٔ گیتار بیس را اخراج کرد. جای خالی یک بیسیست در گروه به قدری حس می‌شد که گروه را از ادامهٔ فعالیت بسیار سست کرده بود. تا این که آنها با جان دیکن آشنا شدند و در سال ۱۹۷۱ او را برای ضبط اولین آلبوم خود استخدام کردند. آن‌ها چهارتا از آهنگ‌های خود با نام «کذاب»، «اعتماد به نفست را حفظ کن»، «شب فرا می‌رسد» و «مسیح» را ضبط کردند و حال که دموی نوارها آماده شده بود، آن‌ها دنبال یک کمپانی برای ضبط آثارشان بودند.[۲] در این زمان بود که فردی نام خانوادگی خود را به مرکوری تغییر داد. ۲ ژوئیه ۱۹۷۱، کوئین نخستین نمایش خود ترکیب اصلی را در یک دانشگاه سوری خارج از لندن پشت سر گذاشت.[۳]

لوگوی سنتی کوئین

مدت کوتاهی قبل از انتشار نخستین آلبوم گروه، مرکوری با استفاده از دانش گرافیکی خود لوگوی گروه کوئین را طراحی کرد که تاج کوئین نام گرفت.[۴] لوگو با ترکیبی از نشانه‌های منطقةالبروج برای هر چهار عضو گروه طراحی شده بود؛ دو شیر برای برج اسد (دیکن و تیلور)، یک خرچنگ برای برج سرطان (می) و دو پری برای برج سنبله (مرکوری).[۴] دو شیر در سمت راست و چپ لوگو در حال به آغوش کشیدن حرف Q هستند و خرچنگ بالای حرف Q در حالی که شعله‌های آتش بر فرازش شعله‌ور هستند قرار دارد. دو پری هم در قسمت پایین این لوگو و زیر سایهٔ دو شیر قرار گرفته‌اند.[۴] همچنین یک تاج بالای حرف Q قرار گرفته و یک ققنوس بر فرازش سایه افکنده است. نکتهٔ مهم اینجاست که این نماد بسیار شبیه به آرم سلطنتی بریتانیا می‌باشد.[۴]

در سال ۱۹۷۳، بعد از وقفه‌هایی در کار گروه، کوئین اولین آلبوم خود را با تأثیر از هوی متال و پراگرسیو راک آن روزها منتشر کرد.[۵] آلبوم نقدهای خوبی را دریافت کرد؛ گوردون فلچر از رولینگ استون در خصوص آلبوم نوشت: «آلبوم ابتدایی آن‌ها بسیار خوب است.»[۶] و روزنامه دیلی هرالد شیکاگو هم این آلبوم را "آغازی بالاتر از حد میانی" توصیف کرد.[۷] آهنگ «اعتماد به نفست را حفظ کن» ساختهٔ برایان می که آهنگ آغازین این آلبوم بود، به‌عنوان یکی از برجسته‌ترین کارهای این آلبوم شناخته شد و در سال ۲۰۰۸، رولینگ استون رتبهٔ ۳۱ را در فهرست «۱۰۰ آهنگ برتر گیتار در تمام زمان‌ها» به این ترانه بخشید.[۸] این آلبوم موفق به دریافت گواهی‌نامه طلا در ایالات متحده و بریتانیا شد.[۹][۱۰]

دومین ال‌پی گروه، کوئین ۲، در سال ۱۹۷۴، با طرح «عکاس موسیقی راک» مایک راک برای طرح جلد روی این آلبوم منتشر شد. این عکس تبدیل به یکی از طرح‌های نمادین گروه شد و در موزیک ویدئوی ۱۹۷۵ گروه یعنی «راپسودی بوهمی» هم مورد استفاده قرار گرفت. آلبوم به رتبهٔ پنجم در چارت بریتانیا دست یافت. تک‌آهنگ پایانی این آلبوم که توسط فردی مرکوری نوشته شده بود، در جایگاه دهم بریتانیا قرار گرفت و اولین موفقیت گروه را رقم زد. این آلبوم نقدهای مطلوب بسیاری را بیش از موفقیت آلبوم قبلی گروه دریافت کرد. همچنین این اولین آلبوم از سه آلبوم کوئین است که در کتاب ۱۰۰۱ آلبوم که شما باید پیش از مردن گوش کنید ثبت شد.

حملهٔ قلبی محض و شبی در اپرا (۱۹۷۴–۱۹۷۶)[ویرایش]

پس از شش روز اقامت گروه در نیویورک در ماه مهٔ ۱۹۷۴، مشخص شد که برایان می دچار بیماری هپاتیت بوده است (او توسط یک سوزن آلوده در واکسیناسیون قبل از تور استرالیا به این بیماری مبتلا شده بود). بعد از عمل جراحی، زمانی که او در دوران نقاهت به سر می‌برد، تور بعدی گروه لغو شد. می از این شرایط بسیار ناراحت شد و از اعضای گروه می‌خواهد که شخص دیگری را جایگزینش کنند اما هیچ‌کدام از اعضای گروه همچنین چیزی را نمی‌خواستند. بعد از این جریانات می به گروه بازگشت و به ضبط با گروه ادامه داد. آلبوم بعدی گروه در سال ۱۹۷۴ منتشر شد. حملهٔ قلبی محض در جایگاه دوم بریتانیا قرار گرفت، به خوبی در اروپا به فروش رسید و به گواهی‌نامهٔ طلا در ایالات متحده دست یافت. این تجربهٔ واقعی از نخستین موفقیت جهانی گروه بود، و موفقیتی که در دو سوی اقیانوس اطلس رقم خورد. گروه با این آلبوم علاوه بر سبک اصلی خود، بختش را با استفاده از چند سبک دیگر امتحان کرد. سبک‌هایی نظیر موسیقی سالن بریتانیا، هوی متال، تصنیف، رگتایم و موسیقی کارائیبی.

تک‌آهنگ «ملکه قاتل» از حملهٔ قلبی محض به رتبهٔ دوم در چارت بریتانیا دست یافت و نخستین موفقیت در ایالات متحده را با دستیابی به جایگاه ۱۲ در ۱۰۰ آهنگ داغ بیلبورد رقم زد. آهنگ، ترکیبی از موسیقی کمپ، وودویل و سالن بریتانیا با ذوق و هنر می در نواختن گیتار محسوب می‌شد. دومین تک‌آهنگ آلبوم، «حالا من اینجا هستم»، که بیشتر با آهنگسازی سنتی هارد راک همراه بود، در بریتانیا یازدهم شد. حال‌آنکه آهنگ پرسرعت راک «سنگ سرد دیوانه» که با ریف‌های دارای تمپوی بالای می همراه بود، پیشرو در سبک اسپید متال شد. طی سال‌های اخیر، آلبوم تحسین بسیاری از انتشارات معتبر جهان را برانگیخته است: در سال ۲۰۰۶، کلاسیک راک جایگاه ۲۸ را در «۱۰۰ آلبوم برتر بریتانیا در تمام دوران» و در سال ۲۰۰۷، موجو رتبهٔ ۸۸ را در «۱۰۰ ضبط‌شده‌ای که جهان را تغییر داد» به این آلبوم اختصاص دادند. همچنین این دومین آلبوم کوئین است که در کتاب ۱۰۰۱ آلبوم که شما باید پیش از مردن گوش کنید ثبت می‌شود.

در ۱۹۷۵، کوئین یک تور جهانی را آغاز کرد. سرخط اجراهای آن‌ها در ایالات متحده بود و نخستین اجرایشان را در کانادا پشت سر گذاشتند. در سپتامبر همان سال، گروه از مذاکره با ترایدنت استودیوز خارج شد و در صدد بستن قرارداد با مدیر دیگری برآمد. یکی از این انتخاب‌ها پیشنهادی از مدیر لد زپلین، پیتر گرانت بود. گرانت به امضای قرارداد آن‌ها با شرکت تهیه‌کنندگی لد زپلین، سوان سانگ رکوردز احتیاج داشت. در پایان گروه با مدیر التون جان، یعنی جان رید به توافق رسید. وی‌درابتدا چندان‌مطمئن‌نبود که‌بتواند در آن‌واحد از پس‌مدیریت‌دو گروه‌برآید، امّا وقتی‌شنید آن‌گروه‌دیگر، «کوئین» است‌به‌سرعت‌تغییر عقیده‌داد وسازماندهی‌امور کوئین‌را به‌عهده‌گرفت. او پیت‌براون‌را به‌سمت‌مدیر ناظر روزانةکوئین‌منصوب‌کرد و مهمانی‌بزرگی‌را به‌خاطر همکاریش‌با کوئین‌ترتیب‌داد. وی‌همچنین‌با انتشاراتEMI هماهنگ‌کرد که‌پیشاپیش۰۰۰/۱۰۰ پوند به‌اعضای‌کوئین‌بپردازد تا بتوانند به‌طور کامل‌با ترایدنت‌تسویه‌حساب‌کنند. در این‌هنگام، کوئین‌تکاهنگ‌به‌یاد ماندنی‌خود Bohemian Rhapsody «حماسه کولی» را ساخت. جان‌رید با اینکه‌جداً از آن‌خوشش آمد امّاسرسختانه معتقد بود که‌یک تکاهنگ‌شش‌دقیقه‌ای‌را نمی‌توان‌منتشر کرد. در آن‌زمان‌متوسط‌زمان‌یک‌تکاهنگ، حداکثر سه‌دقیقه‌بود. اعضای‌گروه‌نیز به‌همان‌اندازه‌در عقیده‌خود مصرّ بودند و درنهایت‌وی‌را متقاعد ساختند که‌تکاهنگ‌مزبور ارزش‌ریسک‌کردن‌دارد. در ۳۱ اکتبر انتشار تکاهنگBohemian Rhapsody در بریتانیا، طوفانی‌به‌پا کرد و ۹ هفتةتمام‌در جایگاه‌نخست‌جدول‌آهنگ‌های‌روز جا خوش‌کرد. خیلی‌زود، اولین‌نماهنگ (کلیپ‌ویدیویی) کوئین‌نیز براساس‌آن‌ساخته‌شد. ساخت‌این‌نماهنگ‌تنها ۴۵۰۰ پوند خرج‌برداشت، اما در روند موسیقی‌غرب‌انقلابی‌به‌پا کرد. با وجود مشکلاتی‌که‌برای‌پخش‌این‌آهنگ‌طولانی‌در رادیو وجود داشت‌هیچ‌کدام‌از ایستگاه‌های‌رادیویی‌از پخش‌کامل‌آن‌سر باز نزدند. فردی‌یک‌نسخه‌از این‌تکاهنگ‌را برای‌یکی‌از دوستانش «کنی‌ایوِرت»، که‌صفحه‌چی‌رادیو بود، فرستاد و به‌او خاطرنشان‌کرد که‌این‌صفحه‌را شخصاًبرای‌او فرستاده‌و نباید آن‌را از رادیو پخش‌کند. بدین‌ترتیب‌تکاهنگ‌مزبور در عرض‌دو روز، چهارده‌بار از رادیو پخش‌شد!! در ماه‌دسامبر این‌سال، آلبوم «شبی‌در اپرا» A Night At The Opera منتشر شد. عنوان‌آلبوم‌از یکی‌از فیلم‌های‌برادران‌مارکس‌گرفته‌شده‌بود. این‌آلبوم‌به‌یکی‌از گران‌ترین‌و پرهزینه‌ترین‌آلبوم‌های‌موسیقی‌آن‌زمان‌تبدیل‌شد زیرا برای‌ضبط‌آن‌از شش‌استودیوی‌مختلف‌استفاده‌شده‌بود. گاه‌حتّی‌سه‌استودیوبه‌طور همزمان‌مشغول‌ضبط‌بودند. یکی‌از آهنگ‌های‌این‌آلبوم‌به‌نامDeath On Two Legs «ویرانگر دوپا!» مشکلاتی‌برای‌کوئین‌به‌بار آورد. این‌ترانه‌با جملاتی‌نیش‌دار و بعضاً نامؤدبانه، خطاب‌به‌شخص‌مجهولی‌بود امّا مدیر سابق‌کوئین، «نورمن‌شفیلد» همةاین‌ناسزاها را به‌خود گرفت‌و کوئین‌را تهدید به‌شکایت‌کرد. البتهEMI خیلی‌سریع‌قضیه‌را پیش‌از رسیدن‌به‌دادگاه‌و بالا گرفتن‌کار، فیصله‌داد.

یک روز در اسب‌دوانی و لایو کیلرز (۱۹۷۶–۱۹۷۹)[ویرایش]

در سال 1976 EMI یک‌میلیون نسخه‌از آلبوم‌بعدی کوئین را پیش‌فروش‌کرد. آلبومی‌به‌نام A Day At The Races «یک‌روز در اسب‌دوانی» که‌بار دیگر ازعنوان‌فیلم‌برادران‌مارکس‌گرفته‌شده‌بود. در آن‌زمان‌مقالات‌زیادی‌راجع‌به‌سبک‌و مفاهیم‌فیلم‌های‌برادران‌مارکس‌در مطبوعات‌به‌چاپ‌رسیده‌بود. راجراین‌مقالات‌را خواند و متوجه‌شباهت‌های‌بسیاری‌میان‌برادران‌مارکس‌و کوئین‌شد. گروچو مارکس‌نیز متوجه‌ارتباط‌مفاهیم‌موسیقی‌آهنگ‌های‌کوئین‌با فیلم‌هایش شد از این‌رو تلگرافی برای‌آن‌ها فرستاد و ضمن‌آن‌برای‌اعضای‌گروه‌آرزوی‌موفقیت‌کرد. احتمالاً آرزوی‌خیر او به‌نتیجه‌رسید چرا که‌این‌آلبوم‌مقام‌اول‌را در جدول‌بهترین‌های‌موسیقی‌بدست‌آورد. سال۱۹۷۶ در شرایطی به‌پایان‌رسید که‌کوئین‌سرگرم‌اجرای‌چند برنامه‌برای‌تلویزیون‌بود و البته‌مقدّمات‌آلبوم‌جدیدی‌را مهیا می‌کرد.[[۱]]

بازی و کارها (۱۹۸۰–۱۹۸۴)[ویرایش]

لیو آید و سال‌های پایانی (۱۹۸۵–۱۹۹۰)[ویرایش]

مرکوری: بیماری، مرگ و احترام‌گذاری (۱۹۸۸–۱۹۹۲)[ویرایش]

ساخته شده در بهشت و کنسرت ۴۶۶۶۴ (۱۹۹۵–۲۰۰۳)[ویرایش]

کوئین + پاول راجرز (۲۰۰۴–۲۰۰۹)[ویرایش]

(۲۰۰۹ تاکنون)[ویرایش]

اعضای گروه[ویرایش]

اعضای فعلی

  • برایان می - نوازندهٔ گیتار الکتریک - کیبورد - خواننده (۱۹۷۰ - امروز)
  • راجر تیلور - درامر - پرکاشنیست - خواننده (۱۹۷۰ - امروز)

اعضای قبلی

  • فردی مرکوری - خوانندهٔ اصلی - نوازندهٔ پیانو - ریتم گیتار (۱۹۷۰ - ۱۹۹۱)
  • جان دیکن - نوازندهٔ گیتار بیس (۱۹۷۱ - ۱۹۹۷)

اعضای اولیه

نمودار زمانی[ویرایش]

Queen Timeline Persian Maham Samanpajouh.png

آلبوم‌ها[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. “Pre-Queen – Smile!”. Web.archive.org. Archived from the original on 30 May 2004. Retrieved 20 December 2010. 
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ ۲٫۲ “Queen Biography 1970”. Queen Zone. 
  3. "Queen: The Ultimate Illustrated History of the Crown Kings of Rock". p.26. Voyageur Press, 2009
  4. ۴٫۰ ۴٫۱ ۴٫۲ ۴٫۳ “Queen Logo”. Famouslogos.us. Retrieved 28 January 2011. 
  5. Buckley, Peter (2003) The rough guide to rock p.422. Rough Guides, 2003
  6. Fletcher, Gordon. “Queen”. Rolling Stone. Archived from the original on 17 February 2009. 
  7. “Queen”. Daily Herald (Chicago, IL), 7 December 1973. 
  8. “100 Greatest Guitar Songs of All Time”. Rolling Stone, June 2008. 
  9. Roberts, David (2006).. “British Hit Singles & Albums”. London: Guinness World Records Limited.. 
  10. “RIAA – Gold and Platinum”. Recording Industry Association of America. Retrieved 22 January 2011. 

جستارهای وابسته[ویرایش]