ردیوهد

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
ردیوهد
Radiohead.jpg
اطلاعات پس‌زمینه
ملیت ابینگدن، آکسفوردشایر  انگلستان
سبک‌ها آلترنتیو راک، ایندی/الکترونیک، بریت پاپ، پاپ/راک، اکسپریمنتال راک، آرت راک[۱][۲]
سال‌های فعالیت ۱۹۸۵ تاکنون
ناشرین

(تا ۲۰۰۵) پارلفون، کپیتال رکوردز

(از ۲۰۰۷)ایکس‌ال، تی‌بی‌دی
نقش‌های مرتبط اتمز فور پیس
اعضای کنونی تام یورک
جانی گرینوود
اد اوبراین
فیل سلوی
کالین گرینوود

ردیوهِد(به انگلیسی: Radiohead) نام یک گروه آلترنتیو راک انگلیسی از ابینگدن، آکسفوردشایر است که در سال ۱۹۸۵ پایه‌گذاری شد.[۳] اعضای بنیان‌گذار گروه تام یورک (خواننده، گیتاریست و پیانیست)، جانی گرینوود(گیتار، کیبورد و دیگر سازها)، اد اوبراین(گیتار و صدای پشت)، کالین گرینوود(بیس و سینی‌سایزر) و فیل سلوی (درام و سازهای کوبه‌ای) هستند.

ریدیوهد اولین تک‌آهنگ خود به نام «خزش»[پانویس ۱] را درسال ۱۹۹۲ منتشر کرد. این آهنگ در زمان پخش خود به موفقیت چندانی نرسید اما تنها پس از گذشت چند ماه و انتشار آلبوم پابلو هانی[پانویس ۲] در سال ۱۹۹۳ تبدیل به یک اثر پرفروش در سطح جهان شد. شهرت ریدیوهد در بریتانیا با انتشار دومین آلبومشان به نام بیماری تراکم زدائی[پانویس ۳] در سال ۱۹۹۵ آغاز شد و گروه با انتشار سومین آلبومشان به نام اوکی کامپیوتر[پانویس ۴](۱۹۹۷) به شهرت فراگیر جهانی رسیدند.

کید ای(۲۰۰۰)[پانویس ۵] و فراموشکار(۲۰۰۱)[پانویس ۶] به عنوان تکامل و جهشی در کار موسیقی ریدیوهد شناخته می‌شوند چرا که بعد از این دو آلبوم گروه دست به تجربه‌هایی جدید در موسیقی الکترونیک زد و انواع موسیقی مانند جز، پست-پانک و موسیقی الکترونیک را با هم درآمیخت.زنده باد دزدها(۲۰۰۳)[پانویس ۷] آخرین آلبومی بود که گروه برای کمپانی ای‌ام‌آی ساخت. این آلبوم پر بود از صداهای نامفهوم و موسیقی الکترنیک که ترانه‌های آن بیش از همه تحت تاثیر جنگ بودند. شش آلبوم اول گروه که توسط ای‌ام‌آی منتشر شده بودند تا سال ۲۰۰۷ به فروش بالای ۲۵ میلیون نسخه در جهان رسیدند. ریدیوهد در سال ۲۰۰۷ آلبوم بعدی خود به نام در رنگین‌کمان‌ها[پانویس ۸] را به صورت مستقل منتشر کرد. این آلبوم در اصل به صورت اینترنی منتشر شد و خریداران می‌توانستند به هراندازه که می‌خواستند برای آلبوم پول پرداخت کنند. در انتشار فیزیکی آلبوم بعدها ریدیوهد به موفقیت بالا در فهرست‌ها رسید و منتقدین نیز از آلبوم تمجید کردند. ریدیوهد هشتمین آلبوم خود، پادشاه درختان[پانویس ۹] را در فرمت‌ها مختلفی در سال ۲۰۱۱ منتشر کرد.

ردیوهد تاکنون بیش از سی میلیون نسخه از آلبوم‌های خود فروخته‌است[۴] و تاثیر زیادی چه بر روی شنوندگان عادی و چه بر روی منتقدین داشته‌است.[۵] در سال ۲۰۰۵ ریدیوهد توسط مجله رولینگ استونز به عنوان هفتادوسومین هنرمند تاثیر گذار تمام دوران انتخاب شد. همچنین در سال ۲۰۱۱ گروه از دید مخاطبان BBC در یک نظرسنجی گسترده بعنوان یکی از ۱۰ گروه برتر همه دوران‌ها انتخاب شد.[۶] این درحالی بود که آلبوم‌های قبلی گروه نفوذ بسیاری در موسیقی راک بریتانیا داشتند[۷] و آهنگسازان بسیار زیادی در سبک‌های مختلف از ریدیوهد تاثیر گرفته بودند.[۸]

تاریخچه[ویرایش]

اولین سال‌های شکل‌گیری[ویرایش]

مدرسه ابینگدون که اولین بار ریدیوهد در آن به وجود آمد.

اعضای بنیان‌گذار ریدیوهد تام یورک، کالین گرینوود، جانی گرینوود، اد اوبراین و فیل سلوی بودند. آن‌ها در مدرسهٔ محل تحصیل‌شان، اُبینگدون با هم آشنا شدند.[۹] تام یورک و کالین گرینوود هم‌کلاسی بودند و برادر کالین، جانی، در مقطع دو سال پایین‌تر از آن‌ها درس می‌خواند. در سال ۱۹۸۵ آن‌ها گروه آن اِ فرایدِی[۱۰] را تشکیل دادند. اعضای گروه به‌دلیل این‌که در روزهای جمعه تمرین می‌کردند، این نام را انتخاب کردند. آن‌ها اولین اجرای‌شان را در سال ۱۹۸۶ برگزار کردند.

در سال ۱۹۸۷ همهٔ اعضای گروه به جز جانی گرینوود، برای ادامهٔ تحصیل در دانشگاه، ابینگدون را ترک کردند.[۹] آن‌ها همچنان در روزهای تعطیل گردهم می‌آمدند و به تمرین‌های‌شان ادامه می‌دادند. در سال ۱۹۹۱ و زمانی‌که همگی-به‌جز جانی-از دانشگاه فارغ‌التحصیل شدند، آن اِ فرایدی دوباره شکل گرفت. آن‌ها یک آلبوم دمو به نام Manic Hedgehog ضبط کردند و اجراهایی را در آکسفورد برگزار کردند.

به‌مرور زمان و با افزایش تعداد اجراهای آن اِ فرایدی نظر شرکت‌های پخش و دست‌اندرکاران صنعت موسیقی به آن‌ها جلب شد. کریس هافورد، مالک پیشین استودیو کورت‌یارد آکسفورد که سابقهٔ تهیه‌کنندگی آلبوم‌های گروه پاپ اسلودایو را هم داشت، پس از حضور در یکی از اجراهای زندهٔ آن اِ فرایدی، تحت تاثیر موسیقی آن‌ها قرار گرفت و به آن‌ها پیشنهاد همکاری داد. هافورد به‌همراه شریکش بریس اِج، تهیهٔ دموی بعدی گروه را بر عهده گرفتند و مدیریت آن اِ فرایدی را عهده‌دار شدند.[۹] همکاری‌ای که تا به‌امروز ادامه یافته‌است.

در پی ملاقات و رایزنی کالین گرینوود با کیث رازن‌کرافت-مسئول استعدادیابی ای‌اِم‌آی-در یک فروشگاه آثار موسیقی-که کالینوود آن‌زمان در آن‌جا کار می‌کرد-گروه موفق شدند قراردادی برای ضبط ۶ آلبوم با کمپانی معظم ای‌اِم‌آی امضا کنند.[۹] در همان زمان بود که ای‌اِم‌آی به اعضای گروه پیشنهاد داد نام‌شان را به «ریدیوهد» تغییر دهند، عنوانی که برگرفته از نام یکی از قطعه‌های آلبوم ماجراهای واقعی گروه موج نو آمریکایی تاکینگ هدز بود.[۹]

پابلو هانی، بیماری تراکم زدائی و موفقیت‌های اولیه (۱۹۹۲-۱۹۹۵)[ویرایش]

ردیوهد اولین انتشار خود را که آلبومی چند آهنگه بود به نام دریل با همکاری کریس هافورد و برایس اج در استودیو کورت‌یارد ضبط کرد. دریل در سال ۱۹۹۲ منتشر شد و در چارت‌های فروش عملکرد ناامید کننده‌ای داشت. سپس گروه پل کولدری و شین اسلید__که با گروه‌های ایندی راک آمریکایی مانند پیکسیز نیز فعالیت کرده بودند__ برای تهیه کنندگی آلبوم استخدام کردند. آلبوم جدید خیلی سریع و در استودیویی در شهر آکسفورد در سال ۱۹۹۲ ضبط شد.[۱۱] در اواخر سال آهنگ «خزش»[پانویس ۱۰] نیز از آلبوم منتشر شد. با انتشار این آهنگ ریدیوهد توجه رسانه‌های موسیقی را به خود جلب کرد که عموماً نقدهای مثبتی نسبت به گروه نداشتند.ان‌ام‌ای ریدیوهد را«گروه راک بی دل و جرات»[۱۲] خواند و خزش به دلیل «ناامیدی بیش از حد» در لیست سیاه رادیو بی‌بی‌سی ۱ قرار گرفت. اولین آلبوم گروه به نام «پابلو هانی» در فوریه ۱۹۹۳ منتشر شد. آلبوم درچارت انگستان به رتبه ۲۲ رسید اما هیچ‌کدام از تک‌آهنگ‌های آن، خزش، هر کس می‌تواند گیتار بنوازد[پانویس ۱۱] و نجوا نکن[پانویس ۱۲] نتوانستند وارد چارت‌های آهنگ یا ویدیو تکی شوند. دیگر تک‌آهنگ گروه به نام «پاپ مرده است»[پانویس ۱۳] نیز که در آلبوم نبود در فروش تکی به شکست خورد. بعضی منتقدان سبک اولیه ردیوهد را با موج نوی موسیقی گرانژ در اوایل دهه نود مقایسه می‌کنند[۱۳] در حالی که پابلو هانی در عرضه اولیه هم در فروش هم در نقد شکست خورد و با وجود صدای گیتار پاپیولار آن زمان و صدای فالستوی تام یورک، ردیوهد تنها در دانشگاه‌ها و کلوپ‌های بریتانیا به اجرا پرداخت.[۱۴]

در چند ماه اول سال ۱۹۹۳ ریدیوهد مخاطبانی را در نقاط دیگر جهان از جمله آمریکا و اسرائیل بدست‌آورد. خزش به طور مداوم در ایستگاه رادیویی اسرائیل و توسط دی یواف کوتنر که نفوذ زیادی در رادیو داشت پخش شد و تبدیل به یکی از پرطرفدارترین آهنگ‌های اسرائیل شد. در نهایت در مارچ سال بعد ردیوهد برای اجرای زنده آهنگ راهی تل آویو شد و این اولین اجرای آنها خارج از بریتانیا بود.[۱۶] در همان زمان‌ها ایستگاه رادیویی در سان فرانسیسکو «خزش» را در لیست پخش خود قرارداد. به زودی دیگر ایستگاه‌های رادیویی در آمریکا این کار را انجام دادند. هنگامی که ریدیوهد اولین تور آمریکایی خود در آمریکایی شمالی را در سال ۱۹۹۳ برگزار کرد نماهنگ «خزش» به طور مداوم در ام‌تی‌وی پخش می‌شد. این آهنگ توانست به رتبه دوم در چارت مدرن راک آمریکا برسد همچنین در چارت آهنگ‌های پاپ به رتبه خوبی رسید و در نهایت در انتشار دوباره‌ای که ای‌ام‌آی از آهنگ داشت «خزش» رتبه هفتم را در بریتانیا بدست آورد.

توجه بی‌سابقه به تک‌آهنگ ریدیوهد در آمریکا باعث شد ریدیوهد بیشتر بتواند ایده‌های خود را دنبال کند و در در سال ۱۹۹۳ بیش از ۱۵۰ کنسرت به اجرا بگذارد. ریدیوهد به دلیل فشاری بالایی که پابلو هانی با موفقیت خود به دست‌آورد و اینکه تور کنسرت‌های گروه به دومین سال خود رسیده بودتا آستانه نابودی پیش رفت. اعضا تورهای متوالی ریدیوهد را اینگونه توصیف می‌کنند که "همچنان ترانه‌هایی را می‌نواختیم که دو سال پیش ضبظ شده بودند... مثل این بود که در زمان گیر افتاده بودیم" و این درحالی بود که همگی برای ضبط آهنگ‌های جدید مشتاق بودند.[۱۷]

گروه کار ساخت آلبوم بعدی خود را در سال ۱۹۹۴ و با استخدام کردن جان لکی تهیه کننده استودیو ابی رودز شروع کردند. فشارها بر روی گروه برای اثری به قدرت آلبوم قبلی و خصوصاً ترانه«خزش» بسیار بالا بود.[۱۸]

«شش آهنی من»[پانویس ۱۴] ای‌پی بود که در اواخر سال منتشر شد. شش آهنی من شروع حرکتی بود برای آلبوم دوم گروه که هدف اصلی آنها تلقی می‌شد.[۱۹] براساس گزارش ایستگاه‌های رادیویی فروش ای‌پی بیش از حد انتظار بود و گفته شد که ریدیوهد هوادارن وفاداری دارد که ارزش گروه را بیشتر از تک‌آهنگ موفق آنها (خزش) می‌دانند.[۲۰] با معرفی کردن آهنگ‌های جدید توسط ریدیوهد در طی تورهایی که داشتند سرانجام گروه موفق شد کار ضبط آلبوم را به پایان ببرد و آلبوم «بیماری تراکم زدائی» در مارچ ۱۹۵۵ منتشر شد. آلبوم پر بود از ریف‌های پر حجم و فضایی روحانی که توسط سه گیتاریست گروه بدست آمده بود در ضمن استفاده از کیبورد در این آلبوم بیشتر از آلبوم اول گروه به چشم می‌آمد. ریدیوهد با این آلبوم نقدهای مثبتی، هم برای ترانه‌نویسی و هم اجرا دریافت کرد.

در حالی که بیشتر تمرکز در بریتانیا بر روی موسیقی بریت پاپ بود و رسانه‌ها توجه چندانی به ریدیوهد نمی‌کردند اما در نهایت گروه توانست به موفقیت‌های فراوانی در کشور خود برسد.[۲۱] وجود تک‌آهنگ‌هایی مانند «درخت‌های پلاستیکی دروغین»،[پانویس ۱۵]«بدون کمک»،[پانویس ۱۶]«فقط»[پانویس ۱۷] و«روح خیابان (محو شدن)»[پانویس ۱۸] راه آنها را برای رسیدن به چارت انگلستان هموار کردو برای اولین بار ریدیوهد در بین پنج هنرمند برتر چارت قرار گرفت. در سال ۱۹۹۵ ریدیوهد به همراه گروه آر. ای. ام. یکی از برگترین گروه‌های راک آن دوره و یکی از گروه‌های تاثیر گزار بر روی ریدیوهد به اجرای کنسرت پرداخت.[۱۷]وجود هواداران تاثیر گذاری مانند مایکل استایپ و موزیک ویدیوهای موفق گروه که برای آهنگ‌های «فقط»و«روح خیابان» ساخته شد باعث ایجاد موج جدیدی از هواداری ریدیوهد این بار خارج از بریتانیا گردید.

با این وجود این تعداد هوادار همچنان برای شکستن رکورد موفقیت اقتصادی «خزش» ناکافی می‌آمد.«بدون کمک» به فروش متعادلی در آمریکا رسید اما با آلبوم در چارت آمریکا هشتادوهشتم شد که کمترین رکورد ریدیوهد تا به امروز در آمریکا است.[۲۲] با این وجود ریدیوهد نسبت به برخوردی که با آلبوم شد راضی است. جانی گرینوود می‌گوید:"من فکر می‌کنم که نقطه اوج ما نه یا دوازده ماه بعد از انتشار آلبوم بود که بدست آمد که مردم برای بهترین آلبوم سال رای دادند. این دقیقاً زمانی بود که فهمیدیم بودن ما با هم به عنوان یک گروه موسیقی کار درستی است."[۲۳]

اوکی کامپیوتر، شهرت و نقدهای مثبت(۱۹۹۶-۱۹۹۸)[ویرایش]

جلد آلبوم اوکی کامپیوتر.

در اواخر سال ۱۹۹۵ ریدیوهد یک آهنگ دیگر نیز ضبط کرده بود که می‌توانست بهترین آهنگ آلبوم بعدی آنها باشد.«خوش شانس»[پانویس ۱۹] به عنوان تک آهنگ منتشر شد و نایجل گودریچ، مهندس صدای جوان که در انتشار آلبوم بیماری تراکم زدائی نیز به گروه کمک کرده‌بود در این آهنگ نیز با گروه همکاری کرد.[۲۴] گروه تصمیم گرفت که کار بعدی خود را به کمک گودریچ ضبط کند و آنها کار ضبط آلبوم را در اوایل سال ۱۹۹۶ شروع کردند. تا ماه ژوئیه ریدیوهد شش آهنگ از آلبوم جدید خود را در استودیوی تمرینی خود که بیرون آکسفوردشایر واقع شده بود ضبط کرده بودند.[۲۵]

در آگوست ۱۹۹۶ ریدیوهد به همراه آلانیس موریست به اجرای کنسرت پرداختند. آنها می‌خواستند قبل از تمام کردن ضبط آهنگ‌هایشان کارهایشان را کامل‌تر کنند و بازخورد مخاطبان را ببینند. بعد از آن آنها دوباره به ضبط کارهایشان برگشتند و باز هم این کار را خارج یک استودیو موسیقی معمول که در یک خانه انجام دادند. دوره ضبط آهنگ‌ها برای ریدیوهد بسیار آسان بود. آنها تمام مدت در حال نواختن بودند و این کار را در اتاق‌های مختلف انجام می‌دادند و در عین حال برای الهام گرفتن بیتلز، دی‌جی شادو، انیو موریکونه و مایلز دیویس گوش می‌دادند.[۲۶] ریدیوهد در اواخر سال ۱۹۹۶ آهنگ‌های «مصاحبه میزبان»[پانویس ۲۰] و «آهنگ پایان (برای فیلم)»[پانویس ۲۱] را به عنوان همکاری برای فیلم رومئو+ژولیت به کارگردانی باز لورمن ساختند و در مارچ ۱۹۹۷ کار ضبط به کلی تمام شد.

ریدیوهد سومین آلبوم خود، اوکی کامپیوتر، را در ژوئن ۱۹۹۷ منتشر کرد. آهنگ‌ها نسبت به آلبوم قبلی ملودیک‌تر شده بودند و گروه دست به تجربه‌های جدیدی در ساختار موسیقی خود زده بود. تاثیر سبک‌های امبینت، آوان گارد، الکترونیک و ترکیب آنها بیشتر به چشم می‌آمد و آلبوم تلفیقی از آلترنیتیو راک و دیگر سبک‌های موسیقی بود. ترانه‌ها ملموس‌تر از قبل شده بودند و نسبت به«بیماری تراکم زدائی» کمتر از موضوعات شخصی حرف زده می‌شد. اوکی کامپیوتر همچنین با نقدهای بسیار مثبت منتقدان نیز مواجه شد. یورک دراینباره گفت " از بازخورد آلبوم شگفت‌زده شدم. هیچ‌کدام از ما ایده‌ای درباره خوب یا بد بودن آلبوم نداشتیم. اماچیزی که واقعاً ما را تحت تاثیر قرار داد این حقیقت بود که مردم همه چیز را، همهٔ ترانه‌ها و آهنگ‌ها و اتمسفری را که ما قصد ساختنش را داشتیم فهمیده بودند.


اوکی کامپیوتر اولین آلبوم ریدیوهد بود که توانست به رتبه اول در چارت بریتانیا برسد که باعث موفقیت بالای تجاری ریدیوهد در سراسر جهان نیز شد. با وجود اینکه آلبوم در چارت آمریکا به رتبه‌ای بهتر از بیست‌ویک نرسید اما خیلی سریع به شهرت رسید و اولین جایزه گرمی گروه برای بهترین آلبوم آترنیتیو به ارمغان آورد. ریدیوهد همچنین نامزد دریافت بهترین آلبوم سال نیز شدد."پارانوید اندروید[پانویس ۲۲]"کارما پلیس"[پانویس ۲۳] و "تعجبی نداره"[پانویس ۲۴] نیز به عنوان تک‌آهنگ منتشر شدند که کارما پلیس بیشترین موفقیت جهانی را داشت. همچنین پارانوید اندروید در لیست صد آهنگ برتر تمام دوران از سوی Rock Planet رتبه ۳۴ را داراست.

انتشار اوکی کامپیوتر همراه با تور "علیه اهریمن" گروه بود.گرانت جی، کارگردان موزیک ویدیوی "تعجبی نداره"، فیلم این تور را درسال ۱۹۹۹ تحت عنوان مستندی به نام ملاقات با مردم آسان است منتشر کرد. فیلم نشان می‌دهد که چطور گروه نسبت به کمپانی‌های موسیقی و مطبوعات بی‌علاقه می‌شوند. این فیلم همچنین به این دلیل که نسخه‌های اولیه‌ای از بعضی آهنگ‌های ریدیوهد که هیچ‍گاه منتشر نشدند یا بعدها منتشر شدند مانند"زندگی در خانه شیشه‌ای"،[پانویس ۲۵]"لخت"،[پانویس ۲۶]"چطور به طور کامل ناپدید شد"[پانویس ۲۷] را دارد فیلم مهمی محسوب می‌شود.

کید ای، فراموشکار و تغییر در آوا(۱۹۹۹-۲۰۰۱)[ویرایش]

جانی گرینوود از سازهای مختلفی مانند سنتور در کنسرت‌ها و در زمان ضبط استفاده می‌کرد.

ردیوهد بعد از تور ۱۹۹۷-۱۹۹۸ برای مدتی دست از کار کشید. تنها اجرای عمومی آنها در سال ۱۹۹۸ در کنسرت پاریس برای سازمان عفو بین‌الملل بود. یورک می‌گوید که گروه در این دوره در آستانه فروپاشی قرار گرفته بود. در اوایل سال ۱۹۹۹ ردیوهد کار خود را دوباره شروع کرد. با وجود اینکه هیچ فشار یا ضرب العجلی از طرف کمپانی ضبط بر روی گروه نبود اما آنها تنش زیادی را احساس می‌کردند. اعضا آینده‌های متفاوتی برای گروه پیش‌بینی می‌کردند و یورک دچار بن‌بست فکری شده بود که باعث می‌شد بیشتر به سمت کارهای آبستره و خرده‌آهنگ نویسی گرایش پیدا کند. ردیوهد برای مدتی طولانی به همراه نایجل گودریچ، تهیه کننده گروه، خود را در استودیوهایی در پاریس، کپنهاگن، گلاستر و استودیو تازه تاسیس خود در اکسفورد منزوی کرد تا آلبوم جدید خود را بسازند. در همین زمان تمامی اعضا برای جهت‌گیریی جدید در کار موسیقی خود و تقسیم مسئولیت‌های جدید به توافق رسیدند. بعد از حدود ۱۸ ماه در آوریل سال ۲۰۰۰ کار ضبط به پایان رسید.

در اکتبر ۲۰۰۰ ردیوهد چهارمین آلبوم خود به نام کید ای، که اولین آلبوم از دوره ضبط گروه بود، را منتشر کرد. بر خلاف اوکی کامپیوتر، کید ای ترانه‌هایی مینیمالیستی داشت و قسمت‌های گیتار سولوی آلبوم کمتر شده بود و به جای آن صدای الکترونیک بیشتر از گذشته به گوش می‌آمد ردیوهد همچنین از سازهای جدیدی مثل "اوندس مارتینو"، شیپورهای موسیقی جز و سازهای زهی ناشناخته‌تری استفاده کرد. آلبوم موفق شد در بسیاری از کشورها به رتبه اول پرفروش‌ها برسد و برای اولین بار رتبه اول بیلبورد در آمریکا را بدست آورد که برای گروهی بریتانیایی در آمریکا کمتر اتفاق می‌افتد. هرچند که ردیوهد هیچ تک‌آهنگی را از آلبوم منتشر نکرد اما نمونه‌های قبل از انتشار آلبوم مانند"خوش بینانه"[پانویس ۲۸] و "ایدیوتک"[پانویس ۲۹] بارها در رادیو پخش شدند و ویدیوهای کوتاه ساخته شده از آلبوم در شبکه‌های تلویزیونی پخش شدند که بعدها به صورت رایگان در اینترنت منتشر شد.

کید ای موفق شد جایزه بهترین آلبوم آلترنیتیو گرمی را بدست آورد و برای بهترین آلبوم سال نیز نامزد شد. در حالی که ردیوهد هم نقدهای مثبت و هم اقبال جهانی را با در موسیقی مستقل بدست آورد اما برخی از نشریه‌های بزرگ موسیقی بریتانیا کید ای را به عنوان اثری که در آینده باعث شکست اقتصادی گروه می‌شود و "عامدانه سخت" معرفی کردند و آلبوم را بازگشتی به دوره‌های اولیه گروه خواندند. هوادارن ردیوهد نیز مانند منتقدها به دو دسته تقسیم شدند:گروهی که از استایل جدید ردیوهد دچار سردرگمی شدند و گروهی که کید ای را بهترین آلبوم ردیوهد تا آن زمان می‌دانستند. با این وجود یورک این فرضیه را که گروه می‌خواهد از موفقیت تجاری صرف‌نظر کند رد کرد:"من واقعاً واقعاً تعجب کردم که چقدر بد (کید ای) نقد شد... چون فهمیدن موسیقی کید ای آنقدر هم گفته می‌شود کار سختی نیست. ما سعی نمی‌کنیم که سخت فهمیده شویم... در واقع تمام تلاش ما برای ارتباط برقرار کردن است و تنها به نظر می‌رسد که ما عده زیادی از مردم را ترک کرده‌ایم... کاری که ما می‌کنیم انقدر ساختارشکنانه نیست."

فراموشکار در ژوئن ۲۰۰۱ منتشر شد و شامل آهنگ‌هایی بود که در دوره ضبط کید ای ضبط شده بودند. سبک ردیوهد در فراموشکار نیز مانند آلبوم قبلی تلفیقی از موسیقی راک، الکترونیک و تاثیرات جز بود با این وجود صدای گیتار بیشتر از گذشته به گوش می‌آمد. فراموشکار هم به موفقیت تجاری و هنری بالایی در سطح جهان رسید و در بریتانیا رتبه اول و در آمریکا رتبه دوم پرفروش‌ها را برای خود کرد. آلبوم همچنین برای جایزه گرمی و جایزه مرکوری نیز کاندید شد. بعد از انتشار فراموشکار، ردیوهد به اجرای تور در آمریکای شمالی، اروپا و ژاپن پرداخت. در همین زمان تک‌آهنگ‌های آلبوم، یعنی "ترانه هرم"[پانویس ۳۰] و "چاقوها بیرون"[پانویس ۳۱] با اقبال بالای مخاطب‌ها همراه شد.من ممکنه اشتباه کنم:ضبط زنده در نوامبر ۲۰۰۱ منتشر شد که حاوی اجراهایی از هفت آهنگ آلبوم‌های کید ای و فراموشکار بود.

زنده باد دزدها، وقفه در کار (۲۰۰۲-۲۰۰۴)[ویرایش]

طی ژوئیه و آگوست ۲۰۰۲ ردیوهد به اجرای تور در پرتغال و اسپانیا پرداخت و تعدادی از آهنگ‌های جدیدی را که ضبط کرده بود، اجرا کرد. بعد از آن آنها شروع به ضبط کارهای جدید در لس آنجلس به همراه نایجل گودریچ کردند که دو هفته طول کشید. بعدها گروه تعدادی آهنگ دیگر را در استودیوی خودشان در آکسفورد ضبط کردند. اعضای ردیوهد این دوره ضبط آلبوم را آسان‌تر از دوره ضبط کید ای و فراموشکاری توصیف کرده‌اند. آلبوم ششم گروه به نام زنده باد دزدها در ژوئن ۲۰۰۳ منتشر شد. آلبوم تلفیقی بود از تجربه‌های گذشته ردیوهد به همراه گیتار راک و موسیقی الکترونیک که با ترانه‌های معمول یورک همراه شده بود. با وجود اینکه آلبوم تحسین منتقدان را برانگیخت اما برخی از منتقدان معنقد بودند که ردیوهد به جای ادامه دادن جریان پیشرویی که با اوکی کامپیوتر شروع کرده بود در حال درجا زدن و کارهای تکراری است. با این وجود زنده باد دزدها به موفقیت تجاری خوبی هم رسید و در بریتانیا به رتبه اول و در آمریکا به رتبه سوم پرفروش‌ها دست پیدا کرد. تک آهنگ‌های آلبوم،"آنجا آنجا"،[پانویس ۳۲]"خواب رفتن"[پانویس ۳۳] و"۲+۲=۵"[پانویس ۳۴] به دفعات در رادیو راک مدرن پخش شدند. در سال ۲۰۰۳ ردیوهد باز هم برای بهترین آلبوم آلترنیتیو گرمی کاندید شد و این در حالی بود که نایجل گودریچ موفق شد جایزه گرمی را برای بهترین آلبوم مهندسی شده دریافت کند.

یورک این فرضیه را که نام آلبوم ستیزی برای انتخابات سال ۲۰۰۰ آمریکا، که جورج بوش برنده انتخابات شد، را رد کرد و توضیح داد که این اشتباه را اولین بار از رادیو بی‌بی‌سی و در برنامه‌ای که درباره سیاستمداران قرن نوزدهم آمریکا بوده، شنیده است. یورک گفت که ترانه‌هایش تحت تاثیر جنگ‌هایی که در سال ۲۰۰۰ و ۲۰۰۱ رخ داده، گفته شده‌اند:"این احساس که ما به اثر تعصب و ترس پا می‌گذاریم باعث شد که خودمان را براساس دموکراسی بیان کنیم."اما اون همچنین اضافه کرد که "ردیوهد یک کار سیاسی یا اعتراضی ضبط نکرده‌است. ما آلبومی سیاسی نساخته‌ایم."بعد از انتشار زنده باد دزدها ردیوهد به اجرای تور پرداخت و همچنین در جشنواره گلاستونبری کنسرت اجرا کرد. در هنگام تور، گروه ای‌پی "کام لگ"[پانویس ۳۵] را ضبط کرد که بیشتر شامل بی‌سایدهای آلبوم‌های قبلی بود. بعد از تور ردیوهد شروع به نوشتن آثار جدید در استودیو خود در آکسفورد کرد ولی خیلی زود این کار را رها کرد. قرارداد ردیوهد با شرکت‌های ضبط و پخش موسیقی به پایان رسیده بود و ردیوهد سال ۲۰۰۴ را به استراحت با خانواده‌هایشان و کار بر روی پروژه‌های تکی خود پرداختند.

در رنگین‌کمان‌ها (۲۰۰۵-۲۰۰۸)[ویرایش]

تام یورک در حال نواختن پیانو، ژوئن ۲۰۰۸

ردیوهد کار بر روی آلبوم هفتم خود را در فوریه ۲۰۰۵ شروع کرد. در سپتامبر همان سال گروه آهنگ "من هیچ کدام از اینها را نمی‌خواهم" را برای خیریه کودکان جنگ و آلبوم خیریه کمک:یک روز از زندگی ضبط کرد که به صورت اینترنتی فروش رفت و با. ج. د اینکه آهنگ "من هیچ کدام از اینها را نمی‌خواهم"بیشترین تعداد دانلود را نسبت به بقیه آهنگ‌های آلبوم داشت اما هیچ‌گاه به صورت تک منتشر نشد. بعد از آن ردیوهد کار ضبط آلبوم جدید خود را با تهیه کنندگی مارک استنت آغاز کردند. با این وجود در اواخر سال ۲۰۰۶ بعد از تورهای آمریکا و اروپا و اجرای ۱۳ آهنگ جدید گروه کار خود با نایجل گودریچ تهیه کننده سابق خود در لندن، آکسفورد و دیگر مکان‌های روستایی در سامرست انگلستان را از سر گرفتند. کار در ژوئن ۲۰۰۷ به پایان رسید و کار ضبط و چینش آهنگ‌ها یک ماه بعد انجام شد.

آلبوم هفتم ردیوهد در رنگین‌کمان‌ها[پانویس ۳۶] در سایت رسمی گروه و در اکتبر ۲۰۰۷ برای دانلود دیجیتال منتشر شد. هر خریداری می‌توانست به هر اندازه که می‌خواست برای آلبوم بپردازد و امکان دانلود رایگان نیز وجود داشت. تنها تبلیغی که درسایت وجود داشت می‌گفت"به خود شما بستگی دارد."

کار مستقل و پادشاه شاخه‌ها (۲۰۰۹-تاکنون)[ویرایش]

در می ۲۰۰۹ گروه دوره ضبط جدیدی به همراه نایجل گودریچ را شروع کرد. در آگوست همان سال گروه دو تک آهنگ که در این دوره ضبط شده بودند را در وب سایت خود منتشر کردند. اولی "(یادبود) هری پچ"[پانویس ۳۷] که در بزرگداشت هری پچ، آخرین سرباز بریتانیایی که در جنگ جهانی اول جنگیده بود و به تازگی مرده بود، ساخته شده بود. آهنگ بیش از یک میلیون یورو فروش رفت که سود آن به ارتش بریتانیا اهدا شد."(یادبود) هری پچ" شامل ترانه‌هایی از تام یورک و براساس تجربه‌های جنگ خود هری پچ بود که با ارکستر سازهای زهی که توسط جانی گرینوود رهبری می‌شد، همراه بود. یک ماه بعد آهنگ " این‌ها حرف‌های پیچاننده من است"[پانویس ۳۸] برای دانلود رایگان در اینترنت قرار گرفت. گرینوود توضیح می‌دهد که این آهنگ یکی از ضبط‌های اولیه گروه در این دوره جدید کار بوده است.

آلبوم هشتم ردیوهد پادشاه شاخه‌ها[پانویس ۳۹] در فوریه ۲۰۱۱ به صورت دیجیتالی برای دانلود منتشر شد. این آلبوم همچنین در مارچ ۲۰۱۱ به صورت سی‌دی و وینیل نیز منتشر شد. چند وقت بعد در ماه می روزنامه‌ای همراه آلبوم منتشر شد که شامل بسیاری چیزهای اضافی دیگر بود.

سبک و ترانه‌نویسی[ویرایش]

ردیوهد در ابتدا از گروه‌هایی مانند کوئین و الویس کاستلو و گروه‌های پست-پانکی مانند جوی دیویژن و مگزین و گروه‌های آلترنیتیو راک دهه هشتاد مانند آر. ای. ام.، پیکسیز، اسمیتز و سانیک یوث تاثیر می‌گرفت. از اواسط دهه نود ردیوهد به موسیقی الکترونیک گرایش بیشتری پیدا کرد و آن طور که گروه ذکر کرده است دی‌جی شادو بر روی قسمتی از آلبوم اوکی کامپیوتر تاثیر مستقیم داشته است.مایلز دیویس و انیو موریکونه در کنار گروه‌های راک دهه شصت مانند بیتلز و بیچ بویز نیز بر روی این آلبوم تاثیرگذار بوده‌اند. استایل الکترونیک کید ای و امنسیا حاصل توجه تام یورک به سبک‌های گلیچ، امبینت تکنو و آی‌دی‌ام بوده است.

جوایز و افتخارات[ویرایش]

آنها تا به‌حال ۳ بار برای آلبوم‌های اوکی کامپیوتر، Kid A و در رنگین‌کمان‌ها برنده جایزه گرمی شده‌اند.

در سال ۲۰۰۳ اوکی کامپیوتر از سوی نشریه‌های کلاسیک/راک و در رده‌بندی ۳۰ آلبوم مفهوم‌گرای برتر تمامی دوران، رتبه هفدهم را به خود اختصاص داد.[۲۷]

اعضا[ویرایش]

مشارکت کنندگان[ویرایش]

لوگوی "خرس اصلاح شده" که توسط استنلی داونوود و تی‌چاک (تام یورک) برای آلبوم کید ای طراحی شده است.

ردیوهد همواره رابطه نزدیکی با نایجل گودریچ تهیه کننده خود و استنلی داونوود طراح گرافیکی گروه داشته است. گودریچ اولین بار در تهیه آلبوم بیماری تراکم زدائی بود که با گروه همکاری کرد و اوکی کامپیوتر اولین آلبومی بود که تهیه کنندگی آن را بر عهده داشت. از نایجل گودریچ به عنوان " عضو ششم" نام برده می‌شود که در واقع اشاره به همکاری جورج مارتین در بیتلز دارد که به او لقب "بیتل پنچم" را داده‌اند. داونوود دیگر فردی است که از ابتدا با گروه همکاری داشته و تمامی جلدها و طراحی‌های گرافیکی گروه را از سال ۱۹۹۴ عهده دار بوده است. داونوود به همراه تام یورک برنده یک جایزه گرمی برای بهترین پکیج ضبط برای آلبوم امنسیا شده است. دیگر افرادی که با ردیوهد همکاری داشته‌اند عبارتند از دیلی جنت و پیتر کلمنت. جنت وظیفه پیدا کردن کارگردان مناسب برای موزیک ویدیوهای ردیوهد را بر عهده دارد و از زمان اوکی کامیپوتر به بعد این وظیفه بر عهده او بوده است. پیتر کلمنت یا "پلنک" نیز تکنسین اجراهای گروه است که از پیش از آلبوم بیماری تراکم زدائی مسئول تدارک سازها برای ضبط استودیویی یا اجراهای زنده است.

آلبوم‌ها[ویرایش]

پی‌نوشت[ویرایش]

  1. creep
  2. Pablo Honey
  3. The Bends
  4. Ok computer
  5. Kid A
  6. Amnesiac
  7. Hail to the Thief
  8. In Rainbows
  9. The King of Limbs
  10. creep
  11. Anyone Can Play Guitar
  12. Stop Whispering
  13. Pop Is Dead
  14. My Iron Lung
  15. Fake Plastic Trees
  16. High and Dry
  17. Just
  18. Street Spirit (Fade Out)
  19. Lucky
  20. Talk Show Hos
  21. Exit Music (For a Film)
  22. Paranoid Android
  23. "Karma Police
  24. No Surprises
  25. Life in a Glasshouse
  26. Nude
  27. How to Disappear Completely
  28. Optimistic
  29. Idioteque
  30. Pyramid Song
  31. Knives Out
  32. There There
  33. Go to Sleep
  34. 2 + 2 = 5
  35. COM LAG
  36. In Rainbows
  37. "Harry Patch (In Memory Of)
  38. These Are My Twisted Words
  39. The King of Limbs

یادکرد منابع[ویرایش]

  1. «Radiohead's The King of Limbs: What Happens When 'Serious Listening' Is Your Brand»(انگلیسی). بازبینی‌شده در ۱۹ ژوئیهٔ ۲۰۱۱. 
  2. Stephen Thomas Erlewine. «Radiohead»(انگلیسی)‎. وب‌گاه آل‌میوزیک. بازبینی‌شده در ۲۱ فوریه ۲۰۱۱. 
  3. سایت نشریه Rolling Stone
  4. «BBC Worldwide takes exclusive Radiohead performance to the world»(انگلیسی)‎. بی‌بی‌سی. بازبینی‌شده در ۱۹ ژوئیهٔ ۲۰۱۱. 
  5. «Radiohead gun for Beatles' Revolver»(انگلیسی)‎. بی‌بی‌سی نیوز. بازبینی‌شده در ۱۹ ژوئیهٔ ۲۰۱۱. 
  6. «"The Immortals — The Greatest Artists of All Time: 73) Radiohead"»(انگلیسی)‎. رولینگ استون. بازبینی‌شده در ۱۹ ژوئیهٔ ۲۰۱۱. 
  7. «The 50 albums that changed music»(انگلیسی)‎. گاردین. بازبینی‌شده در ۱۹ ژوئیهٔ ۲۰۱۱. 
  8. «US success for Radiohead»(انگلیسی)‎. بی‌بی‌سی نیوز. بازبینی‌شده در ۱۹ ژوئیهٔ ۲۰۱۱. 
  9. ۹٫۰ ۹٫۱ ۹٫۲ ۹٫۳ ۹٫۴ Alex Ross. «The Searchers: Radiohead's unquiet revolution»(انگلیسی)‎. نیویورکر، ۲۰ و ۲۷ آگوست ۲۰۰۱. بازبینی‌شده در ۱۹ فوریه ۲۰۱۱. 
  10. On a Friday
  11. مک رندال. «The Golden Age of Radiohead»(انگلیسی). بازبینی‌شده در ۷ اوت ۲۰۱۱. 
  12. «Radiohead: The right frequency»(انگلیسی)‎. بی‌بی‌سی. بازبینی‌شده در ۷ اوت ۲۰۱۱. 
  13. «Sound and fury»(انگلیسی)‎. گاردین. بازبینی‌شده در ۷ اوت ۲۰۱۱. 
  14. «Radiohead gigography: 1993»(انگلیسی). بازبینی‌شده در ۷ اوت ۲۰۱۱. 
  15. Randall, Mac (12 September 2000), Exit Music: The Radiohead Story, Delta, pp. 71–73, ISBN 0385333935 
  16. «The Radiohead – Israel connection»(انگلیسی)‎. israelity. بازبینی‌شده در ۷ اوت ۲۰۱۱. 
  17. ۱۷٫۰ ۱۷٫۱ Harding, Nigel (1995), Radiohead's Phil Selway, consumable.com, retrieved 28 May 2007 
  18. Black, Johnny (1 June 2003), The Greatest Songs Ever! Fake Plastic Trees, Blender, retrieved 15 April 2007 
  19. Mallins, Steve (1 April 1995), Scuba Do, Vox magazine 
  20. Randall, Mac (12 September 2000), Exit Music: The Radiohead Story, Delta, pp. 98–99, ISBN 0385333935 
  21. Kent, Nick (1 June 2001), Happy now?, Mojo 
  22. Radiohead: Biography, رولینگ استون, retrieved 20 January 2009 
  23. DiMartino, Dave (2 May 1997), Give Radiohead to Your Computer, LAUNCH 
  24. Courtney, Kevin (17 May 1997), Radiohead calling, آیریش تایمز, retrieved 24 December 2007 
  25. Glover, Adrian (1 August 1997), Radiohead — Getting More Respect, Circus 
  26. The All-Time 100 albums, Time, 13 November 2006, retrieved 11 March 2007 
  27. سایت Imdb

پیوند به بیرون[ویرایش]