پیمان کیوتو

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

در متن این مقاله از هیچ منبع و مأخذی نام برده نشده‌است. شما می‌توانید با افزودن منابع بر طبق اصول اثبات‌پذیری و شیوه‌نامهٔ ارجاع به منابع، به ویکی‌پدیا کمک کنید. مطالب بی‌منبع احتمالاً در آینده حذف خواهند‌ شد.

این مقاله به تمیزکاری نیاز دارد. لطفاً آن را تا جایی که ممکن است از نظر املا، انشا، چیدمان و درستی بهتر کنید. سپس این الگو را از بالای مقاله حذف کنید. محتویات این مقاله ممکن است غیرقابل اعتماد و نادرست یا جانبدارانه باشد یا قوانین حقوق پدیدآورندگان را نقض کرده باشد.

پیمان کیوتو (انگلیسی: Kyoto Protocol) پیمانی است بین‌الملی به منظور کاهش صدور گازهای گل‌خانه‌ای، که عامل اصلی گرمایش زمین در دهه‌های اخیر محسوب می‌شوند. این پیمان‌ که پیمان‌نامهٔ ریو را تکمیل و ترمیم می‌کند در چارچوب سازمان ملل متّحد شکل گرفت. طی سالهای اخیر با افزایش گازهای گلخانه‌ای نظیر متان، دی اکسید کربن، بخار آب و اکسید نیتروژن در جو زمین، دمای کره در حال افزایش می‌باشد که این امر باعث ایجاد تغییرات ناخوشایند در محیط زیست خواهد شد. از این رو در سال ۱۹۹۷ طی پیمانی معروف به کیوتو کشورهای صنعتی متعهد شدند که ظرف ده سال آینده میزان انتشار گازهای گلخانه‌ای خود را ۵٪ گاهش دهند و به کشورهای در حال توسعه کمک‌های مالی برای افزایش ضریب نفوذ استفاده از انرژی‌های تجدید پذیر نظیر انرژی خورشیدی و بادی، اعطا نمایند. البته CFC که از گازهای صنعتی می‌باشد نیز از جمله گازهای گلخانه‌ای محسوب می‌شود، این گاز در گذشته بطور وسیع در کندانسورهای یخچال و بمنظور خنک کردن درون یخچال بکار می‌رفت، اما امروزه به دلیل ایجاد اثر گلخانه‌ای، استفاده از آن در بسیاری از کشورها ممنوع شده‌است. گفتنی است که ایالات متحده نقش فعالی نداشته‌است.

[ویرایش] اصول موافقت نامه

نقشه اعضای پیمان کیوتو،که با کشور های رنگ سبز تیره نشان داده شده است، قرارداد را تصویب و امضا کرده اند و رنگ زرد نشان دهنده کشورهایی است که پیمان را امضا کرده و در صدد تصویب آن می باشند.به ویژه،استرالیا و ایالات متحده امریکا که پیمان را امضا کرده اند اما از تصویب آن سر باز می زنند.

پیمانی که در دسامبر 1997 در کیوتو-ژاپن مورد مذاکره قرار گرفت و برای امضا در 16 مارس 1998 افتتاح و در 15 مارس 1999 اختتام یافت. این موافق نامه در پی تصویب روسیه در 18 نوامبر 2004، در 16 فوریه 2005 به حالت اجبار درامد.در نتیجه، در اکتبر سال 2006 تمامی 166 کشور و نهادهای دیگر دولتها موافقت نامه را به امضا در آورده بودند

استثنائات مورد توجه شامل استرالیا و ایالات متحده امریکا می شدند.کشورهای دیگر مانند هند و چین ،که پیمان را تصویب کرده بودند،علیرغم جمعیت زیادشان،نیازی به کاهش دافعات کربن در زمان قرارداد نداشتند.

بر اساس ماده 25 پیمان،در نوزدهمین روز بعد از تاریخی که در آن نباید کمتر از 55 عضو ثبت شده باشند،پیمان اعمال می شود،اعضای ثبت شده کشورهای ضمیمه 1 هستند که حداقل 55% دافعات دی اکسید کربن را در سال 1990 رقم زده اند و اسناد تصویب،موافقت،تایید و دافعات خود را به عنوان گرو تحویل دادند."برای دو شرط مذکور، شرط "55عضو" در 23 می 2002 هنگامی که "ایسلند" پیمان را تصویب کرد اعمال شد و با تصویب روسیه در 18 نوامبر 2004 شرط "55%" کامل و اعمال اجبار به صورت موثر آن در 16 نوامبر 2005 پیاده سازی شد.

[ویرایش] جزئیات موافقت نامه

بر اساس جراید منتشر شده از برنامه ریزی محیط زیست سازمان ملل:

پیمان کیوتو موافقت نامه ای است که تحت آن کشورهای صنعتی انبوه دافعات گازهای گلخانه ای خود را در مقایسه با سال 1990، 5.2% کاهش خواهند داد.(اما توجه کنید که این موضوع در مقایسه با سطوح دافعاتی که تا سال 2010 بدون وجود پیمان انتظار می رود،بیان شده است، این هدف کاهشی معادل 29% را نشان می دهد)هدف،پایین آوردن همه جانبه دافعات شش گاز گلخانه ای دی اکسید کربن،متان،نیتروپن مونوکسید،هگزافلورید سولفور،هیدرو فلوروکربنو پرفلوروکربن است.که به طور تقریبی برای دوره 5 ساله 12-2008 محاسبه شده است.محدوده اهداف ملل از کاهش 8درصدی برای اتحادیه اروپا و برای دیگر اعضا کاهش 7% برای ایالات متحده امریکا ،6% برای ژاپن،0% برای روسیه و افزایش 8% برای استرالیا و 10% برای ایسلند اطلاع می دهد.""

این موافقت نامه ایست که به عنوان یک اصلاحیه بر روی اصول قراردادی سازمان ملل بر روی تغییرات آب و هوایی UNFCCC که در بلندترین نقطه زمین, ریودوژانیو در 1992 تنظیم شد.تمام اعضای UNFCCC می توانند پیمان کیوتو را امضا و تایید کنند،در حالی که کشورهایی که عضو UNFCCC نیستند ،نمی توانند.پیمان کیوتو در فصل سوم کنفرانس اعضای (COP) برای UNFCCC در سال 1997 در کیوتوی ژاپن تنظیم شد. بیشتر شروط پیمان کیوتو در کشورهای پیشرفته اعمال می شوند،که در ضمیمه 1 برای UNFCCC فهرست شده اند.

[ویرایش] وظایف رایج اما متفاوت

قرارداد اصولی سازمان ملل بر روی تغییرات آب و هوایی با ترتیب دادن "وظایف رایج اما متفاوت" موافقت کرد و اعضا موافقت کردند که

1. بیشترین سهم از دافعات جاری و گذشته گازهای گلخانه ای جهان از کشورهای پیشرفته نشآت گرفته است;
2. میزان دافعات مورد نظر در کشورهای پیشرفته هنوز در سطح پایینی قرار دارد;
3. مقدار دافعات جهانی موجود در کشورهای پیشرفته برای پاسخ گویی به نیازهای اجتماعی و توسعه ای رو به افزایش اند.

به عبارت دیگر،چین،هند و دیگر کشورهای در حال توسعه از درخواست پیمان کیوتو معاف بودند،چراکه آنها در صدور گاز گلخانه ای طی دوران صنعتی شدن کشور ها که دلیلی برای تغییرات آب و هوایی امروز محسوب می شود ، ایفا کننده نقش های اصلی نبوده اند. به هر حال،بحث اساسی کیوتو این بود که چین،هند و دیگر کشور های در حال توسعه به زودی به شرکت کنندگان اصلی موضوع گازهای گلخانه ای تبدیل می شوند.همچنین،بدون اعمال محدودیت بر روی این کشورها توسط کیوتو ،صنایع در کشورهای پیشرفته ممکن است به سمت کشورهایی که محدودیتی ندارند گسیل شود.پس هیچ کاهش خالص کربنی وجود نخواهد داشت.

[ویرایش] تعهدات مالی

پیمان همچنین اظهار می دارد که کشورهای پیشرفته باید پول پرداخت کنند و برای مطالعات و برنامه های مربوط به آب و هوا به دیگر کشورها تکنولوژی عرضه کنند.این موضوع در اصل در UNFCCC تایید شده بود.

[ویرایش] خرید و فروش دافعات

نوشتار اصلی: خرید و فروش دافعات

کیوتو یک سیستم "مالی و تجاری" دارد که مالیاتهای ملی را بر دافعات کشورهای ضمیمه 1 تحمیل می کند.به طور متوسط،کشورها را به کاهش دافعاتشان تا مقدار 2.5% زیر سطحشان در سال 1990،در طی دوره 2008 تا 2012 ملزم می کند.اگرچه این مالیات ها تعهداتی در سطح ملی هستند،اکثر کشورها در عمل مسائل صادراتی خود را به واحدهای صنعتی خصوصی،مثل نیروگاه ها و کارخانجات کاغذسازی ، واگذار می کنند.این مسئله ایست که امروزه EU و دیگر کشورها با جدیت پیگیری می کنند.

این بدین معنی است که خریدار نهایی امتیازات اغلب شرکت های خصوصی هستند که انتظار دارند با صادراتشان سهمیه خود را افزایش دهند. معمولاً آنها امتیاز را یا مستقیماً از عضو دیگر با هزینه بالا، از یک واسطه ،از یک توسعه گر JI/CDM،یا از بورس خریداری می نمایند. حکومت های ملل،برخی از آنان که ممکن است مسئولیتهای خود را برای اهداف صنعتی کیوتو گسترش نداده باشند،و برخی از آنان که ممکن است کسر خالص هزینه داشته باشند،امتیاز را با حساب شخصی خودشان و اغلب از توسعه گران JI/CDM خریداری می کنند.این معاملات معمولاً به طور مستقیم و از طریق دفاتر نمایندگی یا سرمایه داران ملی انجام می شود.مانند برنامه ERUPT دولت هلند و یا از طریق سرمایه های جمع آوری شده مانند بانک جهانی سرمایه های کربنی (PCF).PCF،به عنوان مثال،ائتلاف شش دولت و 17 انجمن انرژی و صنایع همگانی که از طرف کشورها امتیاز را خریداری می نمایند.

از آنجا که امتیاز کربن سندی قابل تبادل با قیمتی مشخص است،سرمایه گذاران مالی،آغاز به خرید آنها به منظور اهداف خالص تجاری کرده اند.این بازار،انتظار می رود که با وجود بانکها،واسطه ها،سرمایه داران و ارزیاب ها و تاجران خصوصی به طور قابل توجهی رشد کند.تجارت دافعات PLC،برای مثال،در بازار AiMبورس سهام لندن در سال 2005 با معافیت خاص از سرمایه گذاری در اسناد دافعاتی به حالت تعلیق در آمد.

اگرچه کیوتو یک چهارچوب به وجود آورد و قوانینی را برای بازار جهانی کربن تدوین نمود،امروزه،عملاً تفاوت بسیاری در برنامه ها یا بازار آن،با سطوح مختلفی از روابط در بین آنها وجود دارد.

کیوتو گروهی از کشورهای ضمیمه 1 را قادر ساخت که برای به وجود آوردن چیزی که به اصطلاح "حباب" نامیده می شود متحد شوند و اتحاد کشورهایی که همه مالیات دافعات به آنها تعلق یافته است و با آنها برای برآورده ساختن اهداف، به شکل یک واحد مستقل رفتار شده است. EU انتخاب شد برای اینکه مانند همچین گروهی مورد رفتار قرار بگیرد،و طرح تجاری دافعات اتحادیه اروپا را |طرح تجاری دافعات EU(ETS) را به عنوان یک بازار-در-بازار ایجاد کرد.پول ETS پول ایحادیه اروپاست(EUA) .این طرحی است که از 1 ژانویه 2005 عملی شد.اگرچه بازار آن از سال 2003 شروع به کار کرده بود.

بریتانیا طرح داوطلبانه یادگیری_در کنار اجرای خود(UK ETS) را در سال 2002 تا 2006 پایه گذاری کرد.این بازار در ارتباط نزدیک با طرح EU آغاز به کار کرد.و در آن شریک شد و این اختیار را داشت که اولین مرحله EU ETS را انتخاب کند،که این طرح تا سال 2007 ادامه دارد.

کانادا و ژاپن تا سال 2008 بازارهای داخلی خود را دارا خواهند بود و احتمال دارد که آنها مستقیماً به EU ETS بپیوندند.بازار کانادا احتمالاً در بر گیرنده یک سیستم تجاری برای منابع بزرگ دافعات و خرید مقادیر زیاد امتیازات خارجی خواهد بود.طرح ژاپنی ها الزاماًً در برگیرنده اهداف شرکت ها نخواهد بود اما این مسئله نیز به خریدهای عمده امتیازات خارجی بستگی خواهد داشت.

پس از EU ETS،مهمترین منبع امتیازات مکانیسم توسعه پاک(CDM) و مکانیسم ایجاد اتحاد (JI) هستند.CDM اجازه می دهد مامتیازات کربن جدیدی با توسعه برنامه های کاهشی دافعات در کشورهای غیر از ضمیمه 1 ایجاد شود،در حالی که JIبه امتیازات خاص برنامه ها اجازه می دهد به امتیازات موجود در کشورهای ضمیمه 1 تبدیل شوند.برنامه های CDMکاهش مجاز دافعات را حاصل می کند(CER) و برنامه های JI واحدهای کاهش دافعات را به وجود می آورند(ERU) . CER برای تعهدات جلسه EU ETS مورد قبول واقع شد، همانطور که امروزه نیز می باشد،و ERU به طور مشابه از سال 2008 مورد موافقت قرار خواهد گرفت.(اگرچه برخی کشورها ممکن است حدودی را برای تعداد و منابع CER/JI به منظور شروع براورده ساختن اهداف از سال 2008 تعیین کنند.)CER/ERU بیشتر از برنامه توسعه گران توسط سرمایه داران یا واحدهای خصوصی گرفته شدند,تا از تبادلات تجاری مثل EUA.

از آنجا که ایجاد این اسناد مستلزم پروسه طولانی مدت ثبت نام و تایید شدن توسط سازمان ملل می باشند،و خود برنامه ها نیز برای توسعه نیاز به سالها زمان دارند،این بازار در حال حاضر تقریباً بازاریست که در آن خرید با تخفیف کمتری نسبت به پول رایج هم قیمت شان،EUA صورت می گیرد و تقریباً همیشه مستلزم تایید و رسید هستند.(اگرچه گاهی نیز پیش پرداخت هایی صورت می گیرد).بر اساس IETA قیمت بازار امتیاز CDM/JI که معامله می شود در سال 2004 245 میلیونEUR بوده است ،این رقم تقریباً نشان می دهد که امتیازها در سال 2005 بیش از 620 میلیون یورو ارزش ÷یدا کرده است.

چندین بازار کربنی غیراز کیوتو نیز هم اینک به همان شکل وجود دارند،و احتمالا از نظر تعداد و اهمیت در سالهای آتی رشد خواهند داشت.این بازارها شامل طرح جدید کاهش آلودگی گازهای گلخانه ای ویلز جنوبی، موسسه گازهای گلخانه ای منطقه ای(RGGI) در ایالات متحده آمریکا، مبادله آب و هوای شیکاگو،عملیات راه حل گرمای هوا توسط ایالتی از کالیفرنیا در سال 2006 برای کاهش دافعات، تعهد 131 شهردار آمریکایی برای سازگار شدن با اهداف کیوتو برای شهرهایشان و برنامه کاهش آلودگی دافعات ایالت ارگان.

روی هم رفته این ابتکارات بیشتر به مجموعه ای از بازارهای پیوسته اشاره دارند تا یک بازار کربن تنها. زمینه مشترک بین بیشتر آنها سازگاری مکانیسم های بازاری متمرکز بر روی اعتبارات کربن است که موجب کاهش دافعات <2>CO می شود. این واقعیت که بیشتر این ابتکارات روش های مشابهی برای برای تایید اعتباراتشان در پیش می گیرند این موضوع را امکانپذیر می سازد که اعتبارات کربن در یک بازار ،در بازارهای دیگر به کندی فروش برود .این موضوع بازارهای رایج کربن را تا حد تمرکز بر روی اهداف CDM/JI و EU ETS وسعت می بخشد. یک پیش فرض روشن به هر حال این است که شکل جدیدی برای جریمه ها و کیفرها برای سطوح مشابه وجود دارد چرا که این موضوع سقف معینی را برای هر بازار مشخص می نماید.

[ویرایش] بازبینی

پیمان موضوعات مختلفی را برای تصمیم گیری های بعدی توسط کنفرانس اعضا(COP) باقی گذاشت. اجلاس آنان در تلاش برای حل این مسائل در هوگو در اواخر سال 2000 برگزار شد. اما به دلیل مناقشه بین اتحادیه اروپا در یک طرف(که به شدت با موافقت نامه همسو بود) و ایالات متحده آمریکا، کانادا، ژاپن و استرالیا در طرف دیگر(که می خواستند موافقت نامه کمتر اصولی و بیشتر انعطاف پذیر باشد)در رسیدن به یک توافق به شکست انجامید.

در سال 2001،حرکت اجلاس قبلیCOP))در شهر بن ادامه یافت که منجر شد تصمیم گیری های موردنیاز اعمال شود.بعد از برخی واگذاری ها،حمایت کنندگان پیمان توسط اتحادیه اروپا اجازه یافتند که کشورهای ژاپن و روسیه را با این اجازه که استفاده بیشتری از نزول CO2داشته باشند،بپذیرند.

COP7در 29 اکتبر 2001- 9 نوامبر 2001 در مراکش برای پایه گذاری جزئیات نهایی پیمان ادامه یافت. اولین اجلاس اعضای پیمان کیوتو(MOP1) در مونترال از 28 نوامبر تا 9 دسامبر 2005 برگزار شد، همراه با اولین کنفرانس اعضا برای UNFCC. " کنفرانس تغییرات آب و هوایی سازمان ملل" را مشاهده کنید.

[ویرایش] اجرا

اگر شاخه اجرایی تشخیص دهد که کشورهای ضمیمه 1 که اهداف دافعاتی آن را برآورده نمی سازند، آن کشور مکلف است که تا 30% مابه التفاوت را پرداخت نماید. به علاوه آن کشور از بودن تحت انتقال برنامه های تجاری دافعات معلق می گردد.

[ویرایش] موضع استرالیا

آلودگی و دافعات در دولت فدرال استرالیا مطابق با قانون اساسی نیست. بخش 52 قانون اساسی این موضوع را در مورد ایالات بیان می نماید. علی رغم این حقیقت که استرالیا در زمان مذاکره جزء بزرگترین کشورهای انتشار دهنده در مقیاس سرانه بود. (اگرچه در مقیاس کیلومتر مربع کمترین بود.) این کشور هدف 8% افزایش را براورده ساخت. این به این علت بود که استرالیا از موضوع مربوط به کم بودن این دافعات به عنوان یک ابزار برای مذاکره استفاده کرد در حالی که دیگر اعضای بزرگ در حال مذاکره بودند. نتیجه مذاکرات در رسانه های استرالیا به عنوان برتری این کشور گزارش شد. با این وجود نخست وزیر استرالیا جان هاوارد تصویب موافقت نامه را رد کرد و این چنین بیان نمود که پیمان به بهای شغل استرالیا یی ها تمام می شود.

چرا که کشورهایی با اقتصاد شکوفا و جمعیت زیاد مانند چین و هند هیچ اجباری برای کاهش نداشتند، در طی 12 ماه ،چین آلودگی بیش از حدی را به خاطر رشد صنعتی اش تولید کرد که توقف نیروگاه های استرالیا را خنثی نمود. به علاوه دولت این دیدگاه را اتخاذ نمود که استرالیا برای کاهش دافعات به اندازه کافی تلاش نموده است. دولت استرالیا اخیرا 300 ملیون دلاردر 3 سال آینده برای کاهش دافعات گازهای گل خانه ای گرو گذاشته است. حزب کارگری استرالیا در مخالفت با دولت فدرال کاملا از پیمان حمایت می کرد.

این موضوع مباحثه ای جدی بین موسسات سیاسیست. این اختلافات بیان می کند که تایید پیمان یک" دیدگاه ریسک آزاد " است همانطور که آنها ادعا می کنند استرالیا اهداف پیمان را براورده خواهد ساخت. این ادعا اساسا به تغییرات سیاست پاکسازی زمین بستگی دارد که می تواند تنها یک بار رخ دهد، در حالی که منابع دافعات موجود همگی به واقع افزایش یافته اند. چنانچه در سال 2005 استرالیا بزرگترین منتشر کننده جهان در مقیاس سرانه گازهای گلخانه ای به شمار می رفت.

دولت استرالیا همراه با ایالات متحده آمریکا موافقت نمودند که شراکت نامه صلح جویانه آسیا در رابطه با توسعه پاکسازی آب و هوا را در اجلاس ملل آسیای جنوب غربی در 28 جولای 2005 به امضا برسانند. به علاوه ایالات استرالیایی ولز جنوبی برنامه کاهش گازهای گلخانه ای NSW را آغاز کردند.این طرح اجباری تجاری دافعات گازهای گلخانه ای در اول ژانویه 2003 آغاز شد و همچنان توسط دولت ایالتی NSW به تنهایی در حال آزمایش است. این طرح به تنهایی به تهیه کنندگان دارای اعتبارنامه (APC)اجازه تجارت دافعات از مالکین ایالت را می دهد. از سال 2006 برنامه همچنان علی رغم مخالفت واضح نخست وزیر جان هاوارد بر علیه تجارت دافعات به عنوان راه حلی برای تغییرات آب و هوایی پابرجاست. در ادامه نمونه ای از NSW خواهیم داشت، طرح تجاری دافعات ملی (NETS) به عنوان ابتکاری از طرف دولت استرالیا پایه گذاری شد که همه آن از دولت حزب کارگری نشئت می گرفت.

مسائل محیط زیستی تحت اختیارات قانونی ایالات قرار دارد و اگر NETS در انتخابات فدرال سال 2007 برای حکومت انتخاب می شد موجب تسهیل تصویب پیمان کیوتو توسط حزب کارگری می گشت.

[ویرایش] موضع کانادا

در 17 دسامبر 2002،کانادا این پیمان را تصویب کرد.در حالی که تعداد آراء پشتیبانی از پیمان کیوتو را با تقریباً 70% رای موافق نشان می داد.

همچنان مخالفت هایی وجود دارد مخصوصاً از طریق برخی گروه های تجاری و دانشمندان غیر دولتی که در زمینه آب و هوا فعالیت دارند و واحدهای انرژی وجود دارد و اینان بحثی شبیه به آنچه در ایالات متحده عنوان شده بود را مطرح کردند.همچنین این نگرانی وجود داشت که شرکت های ایالات متحده آنقدر تحت تاثیر پیمان کیوتو قار نمی گیرند که شرکت هایی کانادایی قرار می گیرند و این یک محدودیت در شرایط تجارتی محسوب می شد.در سال 2005،نتیجه محدود شد به یک "جنگ کلامی"،که ابتدا بین مقامات آلبرتا(اولین تولید کننده گاز و نفت کانادا) و مقامات فدرال بود.حتی جای این نگرانی وجود داشت که کیوتو موجب نوعی تهدید حرکات تجزیه طلبانه ای بر علیه کانادا شود.

بعد از ژانویه 2006 دولت لیبرال جایگزین دولت اقلیت محافظه کار تحت رهبری استیفن هارپر شد. شخصی که قبلا مخالفت خود را بر علیه کیوتو ابراز نموده بود.طی مبارزه انتخاباتی هارپر اعلام کرد که او می خواسته توسط ایجاد پیمان های محیطی مختلف ورای پیمان کیوتو حرکت کند.رونا امبرز کسی که نگران مخدوش شدن مفهوم تجارت دافعات بود جایگزین استفان دیون به عنوان وزیر محیط زیست شد.دیون حتی این مسئله را که دولت لیبرال بعدی نخواهد توانست به اهداف پیمان کیوتو در رابطه با کاهش دافعات گازهای گلخانه ای تا زیر سطح سال 1990 جامه عمل بپوشاند ،تصدیق نمود.اگرچه اخیراً چنین عنوان کرده است که طرح وی به عنوان یک مدعی برای رهبری حزب لیبرال کانادا قادر به انجام اهداف کیوتو کانادا می باشد.

بزرگترین مسئله ای که دولت محافظه کار با آن روبرو بود به ارث بردن سیاست های بی فایده دولت قبلی بود. از سال 2003 دولت فدرال لیبرال 3.7 بیلیون دلار بر روی برنامه های کیوتو خرج کرد.[۱]

در 2 می 2006 گزارش شد که سرمایه گذاری های محیط زیستی برای به اجرا در آوردن استانداردهای کیوتو کاهش پیدا کرده است در حالی که دولت هارپر به عنوان یک طرح جدید در پی این بود که جای آن را بگیرد.^[۱] لایحه خصوصی یکی از اعضا^[۲]توسط پابلو ردریگوئز از حزب لیبرال در سی و نهمین پارلمان اعضا برای منطقه انتخاباتی(کانادا)از منطقه انتخاباتی هونوره-مرسیه به اجرا گذاشته شد.هدف این لایحه مجبور کردن دولت اقلیت استفن هارپر به منظور اطمینان بخشیدن به این مطلب بود که کانادا تحت پیمان کیوتو به اهداف تغییر آب و هوای جهانی خواهد رسید.با حمایت لیبرال ها حزب دمکراتیک جدید و Bloc Québécois ،و با موقعیت اقلیت جاری این لایحه شانسی برای اجرا شدن دارد علیرغم این حقیقت که لوایح خصوصی اعضا به ندرت در تبدیل شدن به یک قانون موفق می باشد.اگر این لایحه تبدیل به قانون شود دولت هارپر را مجبور به تشکیل طرح تعییر آب و هوا طی شش ماه پس از دریافت لایحه خواهد کرد.

[ویرایش] موضع چین

چین مصر است که سطح دافعات گاز یک کشور برابر با ضرب دافعات سرانه اش در جمعیتش می باشد.به دلیل اینکه چین سیاست تک فرزندی را |سنجش کنترل جمعیت اتخاذ نموده است و در حالی که دافعات سرانه پایینی دارد ادعا می کند که باید به علت دو مورد مذکور به عنوان انتشار دهنده این دافعات به محیط جهانی در نظر گرفته شود. چین معتقد است که منتقدین سیاست انرژی اش نا منصفانه برخورد می کنند.

[ویرایش] موضع اتحادیه اروپا

در 31 می 2002 تمام پانزده کشور عضو آن زمان اتحادیه اروپا تمام اسناد تصویب مربوطه را به سازمان ملل سپردند.اتحادیه اروپا در حدود 22% از دافعات گاز گلخانه ای جهان را تولید می کند و موافقت کرده است که به طور متوسط 8% از سطوح دافعات 1990 بکاهد .اتحادیه اروپا به طور دائمی یکی از حمایت کنندگان اصلی پیمان کیوتو بوده است که به طور سرسختانه ای برای راضی کردن کشورهای مردد برای پیوستن به این پیمان مذاکره می کند. در دسامبر سال 2002،اتحادیه اروپا برنامه ای برای تجارت دافعات اتحادیه اروپا |سیستم تجارت دافعات به منظور تلاشی برای رسیدن به این اهداف سخت ایجاد نمود.سهام در شش صنعت معرفی شدند.انرژی،فولاد،سیمان،شیشه،تولید آجر و کاغذ/مقوا.همچنین برای کشورهای عضوی که به وظایفشان عمل نمی کنند جریمه ای تعیین شد که از 40 تن از دی اکسید کربن در سال 2005 شروع شد و به 100 تن در سال 2008 افزایش یافت.برنامه های جاری اتحادیه اروپا پیشنهاد می کند که تا سال 2008 اتحادیه اروپا تا4.7% زیر سطوح 1990 قرار بگیرد.با این حال،موقعیت اتحادیه اروپا در مذاکرات پیمان ، بدون مناقشه نیست،یکی از انتقادات این است که نسبت به کاهش 8% تمام کشورهای عضو اتحادیه اروپا باید 15% کاهش داشته باشند همانطور که اتحادیه اروپا بر روی هدف یگانه 15درصدی برای کشورهای توسعه یافته دیگر طی مذاکرات اصرار می ورزد.در حالی که به خودش اجازه می دهد کاهشی بزرگ را در آلمان شرقی سابق به منظور رسیدن به هدف 15 درصدی برای کل اتحادیه اروپا سرشکن کند.همچنین سطوح دافعات کشورهای تحت پیمان ورشوی سابق که در حال حاضر اعضای اتحادیه اروپا می باشند به دلیل بازسازی اقتصادی شان کاهش یافته است. این ممکن است بدان معنی باشد که سطح نهایی 1990 منطقه در مقایسه با کشورهای در حال توسعه افزایش یافته است بنابراین امتیازی رقابتی در اقتصاد اروپا بر علیه ایالات متحده محسوب می شود. هم اتحادیه اروپا و هم اعضایش از امضاکنندگان پیمان کیوتو می باشند.

[ویرایش] موضع آلمان

در 28 ژوئن 2006 دولت آلمان اعلام کرد که صنعت ذغال سنگش را از ملازمات توافق نامه کیوتو معاف خواهد نمود.کلودیا کنفرت،استاد انرژی در موسسه آلمانی گروه تحقیق اقتصاد در برلین بیان داشت" تصمیم کابینه به دلیل تمام حمایت هایش از محیط زیستی سالم و پیمان کیوتو بسیار مایوس کننده است ،لوایح انرژی نقش بزرگی در این تصمیم ایفا کرده اند.

[ویرایش] موضع بریتانیای کبیر

سیاست انرژی بریتانیای کبیر به طور کامل اهدافی برای کاهش دافعات دی اکسید کربن را در بر می گیرد وبه کاهشی مناسب در دافعات ملی بر پایه برنامه ای مرحله بندی شده متعهد می باشد.بریتانیای کبیر از امضاکنندگان پیمان کیوتو است. از تاریخ اکتبر 2006 هیچگونه چهارچوب قانونی در داخل بریتانیای کبیر به منظور تضمین نمودن کاهش سال به سال در دافعات دی اکسید کربن و گازهای گلخانه ای دیگر وجود ندارد.از آن تاریخ بعضی از 413 اعضای پارلمان یا در حدود 3/2 کل،جنبش Early Day178 را امضا نمودند.^[۳] برای درخواست معرفی لایحه تغییر آب و هوایی که این موضوع را در بر دارد،متعهد به 3% کاهش سالیانه در دافعات دی اکسید کربن پیشنهاد شده به صورت قانونی می گردد.علیرغم لایحه محکم طرف سازمان های محیطی مانند Big Ask Climate Campaignدوستان زمین^[۴]و حمایتی گسترده از طرف تمام احزاب این لایحه تبدیل به قانون نشد. ^[۵] با این وجود به نظر می رسد دولت به دنبال قرار دادن یک لایحه تغییر آب و هوا در سخنرانی افتتاحیه Queen در پارلمان در ماه نوامبر است . این انتظار نیز می رود که به فشار بیش از حد از طرف احزاب خودش و احزاب مخالفش و از طرف گروه های محیط زیستی درباره در بر گرفتن تعهد کاهش 3% سالانه در لایحه بی توجهی کند. ^[۶] بریتانیای کبیر در حال حاضر به نظر می رسد در مسیر رسیدن به اهداف کیوتو برای سبد گازهای گلخانه ای قرار گرفته است.با در نظر گرفتن اینکه دولت قادر به ممانعت از افزایش دافعات دی اکسید کربن از هم اکنون (2006) و دوره بین 2008 تا 2012 می باشد. ^[۷] با این حال سطوح دافعات دی اکسید کربن خالص سالانه در بریتانیای کبیر در واقع حدود 2% افزایش یافته است از زمانی که حزب کارگر تونی بلر در سال 1997 به قدرت رسید.^[۸]مگر اینکه لایحه تغییر آب و هوا در سال 7-2006 تبدیل به قانون شود و دولت به منظور ممانعت از دافعات در چندین سال آینده دست به اقدامات فوری و موثر بزند.

[ویرایش] موضع هند

هند در آگوست سال 2002 پیمان را امضا و تصویب نمود.از آنجا که هند از چهارچوب پیمان معاف است انتظار می رود از پیمان به منظور انتقال تکنولوژی و سرمایه های خارجی محدود بهره ببرد،در اجلاس G8 در ژوئن 2005 نخست وزیر هند مان موهان سینگ اشاره کرد که نرخ دافعات سرانه کشورهای در حال توسعه تنها بخش کوچکی از آن چیزی است که در کشورهای توسعه یافته وجود دارد.هند به عنوان کشوری که از اصول "مسئولیت عمومی اما منفک" پیروی می کند چنین ادعا دارد که مسئولیت مهم دافعات ممنوع شده در اختیار کشورهای توسعه یافته می باشد که در طول مدتی طولانی دافعات را بر روی هم انباشته اند.

[ویرایش] موضع روسیه

ولادیمیر پوتین در 4 نوامبر 2004 عهدنامه را تایید نمود و روسیه رسماً سازمان ملل را از تصویبش در 18 نوامبر 2004 مطلع ساخت.موضوع تصویب روسیه به طور خاص در اجلاس بین الملل مورد بررسی دقیق قرار گرفت.چرا که این پیمان 90 روز بعد از تصویب روسیه در 19 فوریه 2005 به اجرا در آمد. رئیس جمهور پوتین همراه با کابینه روسیه قبلاً به نفع پیمان در سپتامبر 2004 تصمیم گیری کرده بود ^[۹] بر خلاف نظر اکادمی علوم روسیه و وزارت صنعت و انرژی و همچنین مشاور اقتصادی رئیس جمهور آندره ایلاریانوف ودر قبال حمایت اتحادیه اروپا برای پذیرش روسیه در WTO. ^[۱۰] همانطور که بعد از آن پیش بینی می شد تصویب در 22 اکتبر 2004 از طرف اعضای پایین مقام و والا مقام مجلس با هیچ مانعی رو به رو نشد. پیمان کیوتو دافعات را تا در صدی کاهش یا افزایش از سطوع 1990 شان محدود می کند.از سال 1990 اقتصاد بیشتر کشورها در اتحاد جماهیر شوروی سابق دچار رکود شد.همانطور که دافعات گاز گلخانه ای شان کاهش یافت.به همین دلیل روسیه هیچ مشکلی در رابطه با عمل کردن به شرایط کیوتو ندارد چرا که سطوح دافعات جاری اش زیر اهداف تعریف شده می باشد. این مسئله قابل بحث است که آیا روسیه از فروش اعتبارات دافعات به کشورهای دیگر در پیمان کیوتو سود می برد یا خیر. ^[۱۱]

[ویرایش] موضع ایالات متحده امریکا

ایالات متحده امریکا اگرچه یکی از امضا کنندگان معلهده است اما نه پیمان را تصویب کرده و نه آن را رد می کند.امضا تنها حالت سمبولیک دارد چراکه پیمان برای ایالات متحده امریکا هیچ چیزی را ممنوع نمی سازد مگر اینکه این کشور آن را تصویب کند. ایالات متحده امریکا از سال 2005 بزرگترین منتشر کننده دی اکسید کربن ناشی از سوزاندن سوخت های فسیلی است.

در 25 جولای 1997 ،قبل از نهایی شدن پیمان کیوتو ،( اگرچه کاملا مورد مذاکره قرار گرفته شده بود و پیش نویس یکی مانده به آخرش تکمیل شده بود) سنای ایالات متحده امریکا به اتفاق آرا Byrd-Hagel Resolution را با 95% آرا به تصویب رساند

نظرات سنا در رابطه با این موضوع بود که ایالات متحده امریکا نباید امضاکننده هیچ پیمان ای که شامل اهداف منع کننده و زمان بندی برای توسعه است، باشد.همانطور که در خصوص کشورهای صنعتی شده یا معاهداتی که ممکن است به ضرر جدی برای اقتصاد ایالات متحده منجر شود رفتار می کند.در 12 نوامبر 1998 نایب رئیس ال گور به صورت نمایشی پیمان را امضا کرد.هم گور و هم سناتور جوزف لیبرمن خاطرنشان کردند که پیمان تا زمانیکه توسط کشورهای در حال توسعه مورد موافقت قرار گیرد نباید به صورت یک لایحه به مجلس سنا برده شود.

دولت کلینتون هرگز پیمان را به منظور تصویب شدن به سنا نفرستاد. دولت بیل کلینتون در جولای 1998 تجزیه تحلیلی اقتصادی ارائه داد که توسط مجمع مشاوران اقتصادی آماده شده بود.که چنین نتیجه می گرفت که با تجارت دافعات بین کشورهای ضمیمه 1 و شرکت کشورهای در حال توسعه مهم در مکانیسم توسعه پاک با توجه به نرخ دافعات تجاری از سال 2012 هزینه اعمال پیمان کیوتو تا 60% کاهش می یابد.تجزیه تحلیل های اقتصادی دیگر با این حال توسط دفتر بودجه کنگره و بخش انرژی ایالات متحده آمریکه|بخش انرژی،سازمان اطلاعات انرژی(EIA) و دیگران به عنوان رکودی بزرگ در GDP از اعمال پیمان نشان داده شد. رئیس جمهور کنونی جرج دابلیو بوش خاطر نشان ساخته است که قصد ندارد پیمان را برای تصویب به مجلس بفرستد نه به این دلیل که وی از اصول پیمان کیوتو حمایت نمی کند بلکه به دلیل معافیت چین.(دومین بزرگترین منتشر کننده دی اکسید کربن در جهان

بوش همچنین به دلیل فشاری که اعتقاد دارد پیمان بر روی اقتصاد اعمال می کند با آن مخالفت می کند. او بر تردیدهایی که معتقد است در موضوع تغییر آب و هوا وجود دارد تاکید می کند.

علاوه بر این ایالات متحده امریکا در رابطه با معافیت های بیشتر پیمان نگران است.به عنوان مثال ایالات متحده آمریکه شکاف بین کشورهای ضمیمه 1 و دیگران را حمایت نمی کند.بوش در مورد پیمان چنین می گوید:

این چالشی است که نیاز به 100% تلاش دارد;از جانب ما،و بقیه کشورهای جهان.دومین بزرگترین منتشر کننده گازهای گلخانه ای جهان جمهوری خلق چین است.تا کنون،چین به کلی از ملازمات پیمان کیوتو معاف بوده است.هند و آلمان نیز در میان بزرگترین منتشر کنندگان هستند.تا کنون ،هند نیز از کیوتو معافیت داشته است...دوری جستن آمریکا از پذیرفتن پیمان ای ناقص نباید توسط دوستان و هم پیمانان ما به عنوان سر باز زنی از مسئولیت شناخته شود.برای کشور،حکومت ما نقش مدیریت را روی مسئله تغییر آب و هوا ایفا می کند...روش ما باید در بر گیرنده اهداف بلند مدت تثبیت تمرکز گازهای گلخانه ای در جو زمین باشد.

علیرغم خودداری او از فرستادن پیمان به سنا برای تصویب،حکومت بوش برخی فعالیت ها را در راستای تغییرات آب و هوا در دست اجرا گرفت.در ژوئن 2002،برخی ناظران این گزارش را به عنوان حمایتی از پیمان تفسیر کردند،اگرچه گزارش به خودی خود صریحاً تایید پیمان را نشان نمی داد.در اجلاس G-8 در ژوئن 2005 ادارات حکومتی طرحی را عنوان "برنامه های عملی کشورهای صنعتی شده می تواند اجرا شود بدون اینکه به اقتصادشان ضربه بزند" ارائه دادند.بر اساس چنین تشریفاتی،ایالات متحده در مسیر اجرای تعهد خود برای کاهش شدت 18درصدی کربن خود در سال 2012 است.

ایالات متحده امریکا شراکت نامه صلح جویانه آسیا در رابطه با توسعه پاکسازی و آب و هوا را امضا کرده است که پیمان ایست که به آن کشورها اجازه می دهد اهدافشان را بر کاهش دافعات گازهای گلخانه متمرکز نمایند البته بدون اجازه استفاده از هیچ مکانیزم اجرایی. حمایتگران این پیمان به آن به عنوان مکملی برای پیمان کیوتو نگاه می کنند چرا که به نظر می رسد این پیمان انعطاف پذیرتر باشد اما منتقدین گفته اند این پیمان بدون ابزار اجرایی بی اثر خواهد بود. دولت ایالات متحده برای تحت فشار قرار دادن گزارشات متخصصینی که تاثیرات گرم شدن سطح زمین را خطرناک می دادنند تلاش نموده است. یک مقام رسمی دولتی این حقیقت را که توسط گروه هفت نفره ای از دانشمندان سازمان اتمسفر و اقیانوس ملی کشف شده بود و بیانگر این مطلب بود که گرم شدن سطح زمین با تناوب و قدرت گردبادها در ارتباط است، بیان کرد.

موقعیت این سازمان به صورت یکدست در ایالات متحده مورد قبول قرار نگرفته است. به عنوان مثال پل کراگمن اشاره می کند که هدف 18% کاهش در مقدار کربن هنوز در واقع کاهشی در تمام دافعات است.

کاخ سفید همچنین به دلیل گزارشات نا کافی که فعالیت های انسانی و دافعات گاز گلخانه ای را برای تغییر آب و هوا به هم مربوط می ساخت و به این دلیل که مقامات کاخ سفید و وکیل سابق شرکت نفت فیلیپ کنی توضیحات گروه تحقیق آب و هوا که توسط دانشمندان دولتی مورد تاکید قرار گرفته بود را ضعیف جلوه داده بودند مورد انتقاد قرار گرفت،هرچند کاخ سفید آن را انکار کرد.

منتقدین به روابط صمیمانه بین دولت و صنایع نفت و گاز اشاره می کنند.در ژوئن 2005 گزارشات بخش ایالتی نشان داد که دولت از اجراکنندگان اکسون به خاطر همکاری موثرشان در کمک کردن به تعیین سیاست های تغییر آب و هوا که شامل موقعیت ایالات متحده در کیوتو می شد،تشکر کرد.اطلاعات بدست آمده از گروه پیمان تجاری ائتلاف آب و هوای جهان همچنین یکی از عوامل

علاوه بر این حمایت گران کیوتو اقداماتی خارج از دید دولت جورج بوش انجام دادند،در سال 2002 محققین کنگره که وضعیت قانونی پیمان را به دقت بررسی کرده بودند پیشنهاد کردند که امضاء UNFCCC تعهدی را برای ممانعت از تخریب اهداف پیمان تحمیل می کند. و اینکه در حالی که رئیس جمهور احتمالاً نمی تواند پیمان را به تنهایی به اجرا برساند و کنگره می تواند قوانینی مناسب با ابتکار خود به وجود آورد.

نه ایالت شمال شرقی و 194 شهردار از شهرهای ایالات متحده به به کار گیری محدودیت های قانونی پیمان کیوتو در رابطه با دافعات گازهای گلخانه ای متعهد شده اند

در 31 آگوست 2006 قانون اساسی کالیفرنیا به توافق با فرماندار آرنولد شوارتزنگر برای کاهش دافعات گازهای گلخانه ای ایالت که دوازدهمین مقام را در جهان دارد تا 25% تا سال 2020 به توافق رسید.این باعث شد که در لایحه2006 حل گرم شدن سطح زمین | لایحه حل گرم شدن سطح زمین که به طور موثری کالیفرنیا را با اهداف کیوتو در یک مسیر قرار می دهد.

[ویرایش] حمایت از پیمان کیوتو

مدافعین عهدنامه کیوتو ادعا می کنند که کاهش این دافعات به شدت مهمند.آنها اعتقاد دارند که دی اکسید کربن باعث گرم شدن جو زمین می شوند.این نظریه همچنین توسط اسناد تغییر آب و هوای اخیر|اسناد تحلیلی حمایت می شود.دولتهای تمام کشورهایی که پارلمان هایشان پیمان را به تصویب رسانده اند از آن حمایت می کنند.در بین مدافعان پیمان کیوتو از همه مهمتر اتحادیه اروپا و بسیاری از موسسات محیطی هستند. مشاورین علمی اتحادیه اروپا و بعضی از کشور ها (شامل آکادمی های علمی ملی G-8)همچنین گزارش هایی در دفاع از پیمان کیوتو ارائه کرده اند. یک روز جهانی عمل به این پیمان برای تاریخ سوم دسامبر 2005 مطرح شد که با مجلس احزاب مونترال همزمان بود.اسناد طرح ریزی شده توسط مجمع جریانات اجتماعی جهان تایید شد.campaigncc.org گروهی از شرکت های کانادایی مهم نیز خواستار اقدام فوری در رابطه با تغییر آب و هوا شدند و پیشنهاد کردند که کیوتو تنها قدم اولیه است. ^[۱۲] در استرالیا اگر چه حمایت مورد توجهی از پیمان با بیش از 22500 امضا برای ارائه صلح سبز می شود، ^[۱۳]همچنین گروه های ضد کیوتویی با بیش از 20000 امضای ارائه شده به دولت وجود دارد ^[۱۴] در سوم ژانویه 2006 مونترئال با درخواست گروهی از مردم با هدف جمع آوری 50 میلیون امضا در حمایت از پیمان کیوتو و اهدافش تا سال 2008 موافقت نمود ،این تاریخ شروع توسط پیمان کیوتو به منظور نشان دادن کاهش 5 درصدی در دافعات تعیین شد.این درخواست به منظور دادن حمایت مدنی و تصویب به دعوای بین المللی بر ضد گرم شدن سطح زمین بر اساس همکاری در سراسر دنیا ارائه شده بود.بسیاری از شهروندان آمریکایی و استرالیایی در حال امضای این در خواست می باشند و بنابراین از مواضع رهبرانشان در رابطه با این مسئله انتقاد می کنند. ^[۱۵]. ^[۱۶]

[ویرایش] حمایت های اساسی در ایالات متحده

در ایالات متحده حداقل یک گروه دانشجویی وجود دارد که هدفش استفاده از علایق دانشجویان به حمایت از فشاریست که بر روی کاهش دافعات به عنوان هدف پیمان کیوتو می باشد. از 20 ژوئن 2006 هفت ایالت شمال شرقی ایالات متحده به سازمان گاز گلخانه ای منطقه ای (RGGI)پیوسته اند، ^[۱۷] که یک برنامه تجاری و پوششی برای سطح دافعات است. به نظر می رسد که چنین برنامه ای به صورت غیر مستقیم فشار دولت فدرال را برای نشان دادن این موضوع که کاهش می تواند بدون امضا شدن پیمان کیوتو انجام شود به کار می گیرد.

• "ایالات شرکت کننده": مین،نیو همپشایر،ورمونت،نیویورک،نیوجرسی،دلاور،کانکتی کات.
• "ایالات و مناطق ناظر" : پنسیلوانیا،مریلند،واشنگتن،کلمبیا،استان های کانادایی شرقی
• "ایالاتی که قبلاً شرکت کننده بودند اما اکنون از لیست حذف شده اند": ماساچوست و آیلند رود

از 19 اکتبر 2006 ،320 شهر ایالات متحده در 46 ایالت بیش از 50 میلیون امریکایی حمایت گر از کیوتو را معرفی کردند بعد از اینکه گریک نیکلز شهردار سیاتل،واشنگتن شروع به تلاشی ملی برای بدست آوردن شهرهایی در موافقت با پیمان کرد.

• شهرهای بزرگ شرکت کننده: سیاتل، واشنگتن، نیویورک، لوس انجلس، کالیفرنیا، شیکاگو، سانفرانسیسکو، بوستون، ماساچوست، دنور، کلرادو، لویزانا، نیواورلئان، مینه سوتا، تگزاس، اورگون، پورتلند، پرووینس، آیلند رود، تاکوما، سن خوزه، اوتا، آرکانزاس، فلوریدا، مریلند، مادیسون ، ویسکونسین.

• "لیست کامل شهر ها و شهرداران":

^[۱۸]

[ویرایش] مخالفین کیوتو

دو کشور مهم که در حال حاضر با این پیمان مخالفت می کنند ایالات متحده و امریکا می باشند.بعضی متخصصین سیاست مردمی که نسبت به گرم شدن سطح زمین بدبین هستند پیمان کیوتو را به عنوان برنامه ای برای کاهش رشد دموکراسی صنعتی جهان و کاهش انتقال ثروت به جهان سوم در آنچه که آنها ادعا می کنند ابتکار سوسیالیسم جهانی است بر میشمارند. دیگران چنین مباحثه می نمایند که به قدر کافی برای منع دافعات گلخانه ای پیش نمی رود ^[۱۹]

بسیاری از اقتصادهای محیط زیستی عنصری ضروری برای پیمان کیوتو به شمار می رفتند. ^{[۲۰] [۲۱]} بسیاری ، هزینه های پیمان کیوتو را بیش از سود آن براورد می کنند.برخی بر این باورند که استانداردهایی که کیوتو تنظیم کرده است بیش از حد خوشبینانه هستند،و دیگران آن را قرارداری بسیار نا منصفانه و نارس می بینند که تنها مقدار ناچیزی قادر به کاهش گازهای گلخانه ای می باشد ^[۲۲]، ^[۲۳] به هر حال،این موضوع باید مورد توجه قرار گیرد که این مخالفان متفق القول نیستند و اینکه در بر داری تجارت دافعات موجب شده است که برخی از اقتصاد دانان پیمان را بپذیرند.

بعلاوه،مجادله ای بر سر استفاده سال 1990 به عنوان سال پایه و یا عدم استفاده از یک مقیاس سرانه به عنوان مبنا وجود دارد.کشورها در کارایی انرژی در سال 1990 اهداف مختلفی داشتند.به عنوان مثال،جماهیر شوروی سابق،و کشورهای اروپای شرقی کوشش کمی برای حل مشکل داشتند و کارایی انرژی شان در سال 1990 در بدترین سطح خود قرار داشت درست مانند یک سال قبل از سقوط نظان کمونیستی،از سویی دیگر ژاپن به عنوان کشوری که بزرگترین منابع طبیعی را دارا بود باید پیش از بحران نفت 1973کارایی انرژی خود را بهبود می بخشید و سطح دافعات آنها در سال 1990 از اکثر کشورهای پیشرفته بهتر بود.

به هر حال،چنین تلاش هایی صورت گرفت واز سستی اتحادیه شوروی سابق چشمپوشی شد و حتی توانستند با تجارت دافعات درامد خوبی کسب کنند.بحثی که هست در باره استفاده مقیاس سرانه دافعات به عنوان مبنا در پیمان کیوتو است که می تواند حس نا برابری بین کشورهای پیشرفته و کشورهای در حال توسعه را کاهش دهد و همچنین می تواند ناکارامدی ها و کارامدی های بین کشورها را آشکار نماید.

[ویرایش] تحلیل های هزینه-سود

اقتصاددانان تلاش کرده اند تا سود خالص کل پیمان کیوتو را از طریق تحلیل های هزینه-سود برآورد نمایند.اگر چه این موضوع در ارتباط با هواشناسی است ،مخالفت هایی در مورد مبهم بودن آن از لحاظ بی ثباتی اقتصادی اش وجود دارد ^[۲۴]

این موضوع که نظارت بر پیمان کیوتو بیشتر گران است تا عدم نظارت آن و یا اینکه پیمان کیوتو سود خالص بسیار زیادی دارد که از هزینه تنظیم ساده گرمایش زمین تجاوز می کند،هنوزه نیز دارای تخمینی بسیار کلی می باشد.یک مطالعه در طبیعت ^[۲۵] | نشان داد که "تنها محاسبه هزینه های بیرونی بومی،بعلاوه هزینه های تولیدی،برای شناسایی استراتژی های انرژی که با پیمان کیوتو برآورده می شود مستلزم خرج کمتری است نه بیشتر.

اخیراً برنامه اجماع کپنهاک در یافته است که پیمان کیوتو فرایند گرم شدن زمین را کند کرده است،در حالی که سود کلی آن ظاهری است.مدافعان پیمان کیوتو می گویند گازهای گلخانه ای داخلی با اینکه مقدار کمی تحت تاثیر قرار گرفته اند اما در آینده این تاثیر بیشتر خواهد بود و کاهش این گازها عمده تر صورت خواهد گرفت. ^[۲۶] همچنین آنها از اعمال اصل احتیاط دفاع می کنند.نکته مهم دیگر این است که محدودیت بیش از حد بر روی انتشار کربن ممکن است موجب افزایش بسیار بالایی در هزینه گردد،شورای دفاعیه چنین اظهار داشت.بعلاوه،اصول احتیاطی می تواند جوابگوی برخی پی امد های سیاسی،اجتماعی ،اقتصادی و محیط زیستی باشد. ^[۲۷]

[ویرایش] نرخ تخفیف

یک مشکل در اندازه گیری دقیق هزینه ها و سود سیاست های مختلف گرمای زمین انتخاب یک نرخ تخفیف مناسب است.در سنجش های طئلانی مدت مانند سودی که تحت پیمان کیوتو حاصل می شود،تغییرات کو چک در نرخ تخفیف،نوسانات بزرگی را در سود خالص حاصل می کند.به هرحال،این دشواری ها به طور کلی برای مقایسات سیاست های متناوب بلند مدت صدق نمی کند.این به دلیل تغییرات در نرخ تخفیف ایت که به طور یکسان سود و هزینه خالص را تعدیل نمی کند مگر اینکه توضیحات کافی برای سود و هزینه وجود داشته باشد. هنگامی که رسیدن به یک سناریوی تحت سود خالص کیوتو از راه های سنتی تخفیف دهی دشوار باشد مثل روش قیمت سایه سرمایه ^[۲۸] بحثی که هست در این باره می باشد که نرخ تخفیف پایین تر باید به کار برده شود،چرا که نرخ تخفیف بالاتری برای نسل جاری پایه گذاری می کند.این ممکن است به نظر قضاوتی فلسفی و به دور از نقطه نظر اقتصادی بیاید،اما می تواند مورد بحث قرار گیرد که این که مطالعه تسهیم منابع را ممکن می سازد که شامل این است که چگونه منابع را نسبت به زمان سرشکن کنیم.

[ویرایش] شراکت نامه صلح جویانه آسیا روی آب و هوا و توسعه پاک

شراکت نامه صلح جویانه آسیا روی آب و هوا و توسعه پاک موافقت نامه ایست بین شش ملت دوستدار صلح آسیا- اقیانوسیه یعنیاسترالیا،جمهوری خلق چین، هند، ژاپن، کره شمالی و ایالات متحده امریکا. این قرار داد در اجلاس ملل آسیای جنوب شرقی در اجلاس منطقه ای در تاریخ 28 جولای 2005 (ASEAN) منعقد شد. کشورها اهداف خود را برای کاهش دافعات گاز گل خانه ای به طور خصوصی تنظیم کردند اما بدون هیچ مکانیزم اجبار و محدودیتی.برخی حمایت کننده ها این قرار داد را مکملی برای پیمان کیوتو دانستند ضمن اینکه انعطاف پذیری بیشتری داشت اما در زمان بحران بدون این اجبار ها و محدودیت ها کارایی کمتری داشت و نهایتاً اهداف بدون مذاکره اش باعث شد اجلاس خواستار جایگزینی آن به جای پیمان کیوتو شود.(مذاکرات در مونترال در دسامبر 2005 آغاز شده است)

[ویرایش] جستارهای وابسته

• مشارکت آسیا-اقیانوسیه در ایجاد آب و هوای سالم
• مصوبه ای در مورد تغییرات آب و هوا
• توالی کربن
• شهروندان جامعه ای با اقتصاد سالم
• تجارت انتشار
• توافق نامه های زیست محیطی
• گرم شدن کره زمین
• کاهش پدیده گرم شدن کره زمین
• پیمان مونترئال
• تراژدی مشترک
• برنامه تغییر آب و هوا در انگلستان
• طبقه بندی کشوره بر اساس تولید دی اسید کربن
• طبقه بندی کشوره بر اساس سرانه تولید دی اسید کربن
• صندوق عالی توسعه
• همکاری های انرژی های قابل بازیافت فرا اطلس

[ویرایش] منابع

[ویرایش] پیوند به بیرون

[ویرایش] پیمان

• متن کامل پیمان کیوتو
• منابع حقوقی - پیمان کیوتو از دیدگاه کنوانسیون سازمان ملل در مورد تغیرات آب و هوا در]
• فهرست کشور هایی که در مورد پیمان کیوتو فعالیتی را انجام داده اند

[ویرایش] اجرا

• آب و هوا پس از تصویب پیمان فلچر
• بررسی دوم از کاهش تولید گازهای گلخانه ای در چین حکایت دارد
• چین پیمان کیوتو را تصویب کرد
• تراژدی جهانی واقعی در COP 6
• پی بی اس
• کیوتو مبارک
• شمارش کیوتو - اثرات مخرب پیمان کیوتو بر جان افراد
• تراپاس - روشی برای افراد عادی ساکن ایالات متحده برای شرکت داوطلبانه در پیمان کیوتو بدون در نظر گرفتن بند مربوط به پرداخت خسارت به کشورهای در حال توسعه.
• درایو ناچرال - ابزاری شخصی برای بررسی میزان آلاینده های زیست محیطی و تلالش برای کاهش میران این آلاینده ها؛ روشی برای افراد علاقه مند به ایجاد تغیرات در محیط اطرافشان که توسط تهیه شده و مربوط به برنامه مدیریت تجاری این دانشکده است.
• سینکس واچ – ابتکاری برای بررسی پروژه های تولید کننده کربن
• میشل گرابدر مورد اجرای پیمان کیوتو
• عدالت و یکسانی در آب و هوا
• اخبار مربوط به سرمایه گذاری در بخش تولید کربن
• مینئاپولیس گوی سبقت را از گازهای آلوده کننده محیط زیست پیمان کیوتو ربود
• قطعنامه بیرد هاگل
• تنها اثر کیوتو گرم شدن هوا است – مدارکی که نشان می دهد آمار ارائه شده توسط برخی کشورها به خصوص در مورد متان اشتباه است
• سرویس اینتر پرس آی پی اس – اخبار در موذد وضعیت جو زمین و آب و هوا