پیمان‌نامه منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
پیمان منع گسترش اتمی
Nuclear Non-Proliferation Treaty
پیمان‌نامه منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای
NPT Participation.svg
کشورهای جهان برپایه شرکت در پیمان منع گسترش سلاح های اتمی

     امضا کرده و به تصویب رسیده      ملحق شده یا پذیرفته شده      دولت‌هایی که معاهده را رعایت می‌کنند هرچند خارج از آن هستند (تایوان)

     خارج شده (کره شمالی)      دولت‌هایی که این پیمان را امضا نکرده‌اند (هند، اسرائیل، پاکستان و سودان جنوبی)

امضا شده ۱ ژوئیه ۱۹۶۸
مکان نیویورک، ایالات متحده آمریکا
تاثیرگذاری ۵ مارس ۱۹۷۰
وضعیت تصویب شده توسط اتحاد جماهیر شوروی، بریتانیا، ایالات متحده و ۴۰ دولت امضا کننده دیگر.
گروه‌ها ۱۸۹ (فهرست کامل)
امضا نکرده‌ها: هند، اسرائیل، پاکستان، سودان جنوبی
ضامن دولت ایالات متحده آمریکا، بریتانیا و اتحاد جماهیر شوروی
زبان‌ها انگلیسی، روسی، فرانسوی، اسپانیایی و چینی
Nuclear Non-Proliferation Treaty در ویکی‌نبشته

پیمان‌نامه منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای، معاهده عدم اشاعه هسته‌ای یا ان‌پی‌تی (به انگلیسی: Non-Proliferation Treaty)، در دوران جنگ سرد (۱۹۶۸ (میلادی)) برابر با ۱۳۴۷شمسی) به صورت محدود بین چند کشور جهان منعقد شد. این پیمان کشورهای جهان را به دو طبقه برخوردار (کشورهای دارای سلاح هسته‌ای) و غیربرخوردار (کشورهای فاقد سلاح هسته‌ای) تقسیم می‌کند.[۱]

طبق تعریف کشورهای برخوردار، شامل کشورهایی هستند که تا پیش از اول ژانویه ۱۹۶۷ (میلادی) برابر با ۱۱ دی ۱۳۴۷ سلاح هسته‌ای یا دیگر وسایل منفجره هسته‌ای را تولید و منفجر کرده باشند طبق این تعریف چین، فرانسه، روسیه، انگلیس و آمریکا (اعضای دائمی شورای امنیت) به طور رسمی دارای سلاح هسته‌ای شدند.[۱]

تا کنون ۱۸۸ کشور جهان با امضای آن به پیمان‌نامه پیوسته‌اند. هند و پاکستان، و نیز اسرائیل این پیمان‌نامه را نپذیرفته‌اند. کره شمالی نیز پس از نقض پیمان در نهایت از این پیمان‌نامه خارج شد.

طبق این معاهده کشورهای دارای سلاح هسته‌ای نباید به طور مستقیم یا غیرمستقیم به کشورهای غیربرخوردار در راه تحصیل این سلاح کمک کنند و کشورهای غیربرخوردار متعهد می‌شوند تا در این راه تلاش نکنند، هر چند به موجب ماده ۴برخوردارها متعهد شده‌اند که فناوری هسته‌ای صلح آمیز را در اختیار غیربرخوردارها قرار دهند.[۱]

اهداف[ویرایش]

جلوگیری از گسترش سلاح‌های هسته‌ای و پی گیری مذاکرات خلع سلاح هسته‌ای یکی از اهداف مهم پیمان مزبور به شمار می‌رود. همچنین یاری‌رسانی به کشورهای غیر هسته‌ای در راه به کارگیری فناوری صلح آمیز هسته‌ای یکی دیگر از اهداف این پیمان بین‌المللی است.[۱]

پیمان‌نامه منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای
کنفرانس آغازین بررسی پیمان‌نامه منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای در ژنو در سال ۲۰۰۸
آغاز پیمان ۱ ژانویه ۱۹۶۸ (میلادی) در نیویورک
تعداد اعضا ۱۸۹ کشور

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ ۱٫۳ «آشنایی با پیمان منع گسترش سلاح های هسته ای»(فارسی)‎. خبرگزاری ایرنا. بازبینی‌شده در ۱۹ سپتامبر ۲۰۰۷. 

پیوند به بیرون[ویرایش]

جستجو در ویکی‌نبشته متن مربوطه در ویکی‌نبشته: پیمان منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای

معاهده ان‌پی‌تی چیست؟ در یوتیوب (به فارسی)