پژو

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
پژو
نوع صنعت خودروسازی
بنا نهاده ۱۸۱۰
بنیانگذاران آرماند پژو
دفتر مرکزی فرانسه سوشو، فرانسه
مدیر عامل فیلیپ وارین
رئیس هیئت مدیره ژان-پی‌یر پلوئه
محصولات خودرو
درآمد ۱۳٫۲۷۷ میلیارد یورو (۲۰۰۹)
سود خالص ۸۱۹ میلیون یورو (۲۰۱۲)
دارندگان خانواده پژو
پژو سیتروئن
کارکنان ۱۹۸٫۲۱۰ نفر (۲۰۱۱)

پژو، (به فرانسوی: Peugeot) شرکت خودروسازی فرانسوی است، که در سال ۱۸۱۰ توسط خانواده پژو جهت ساخت آسیاب‌های قهوه، در شهر فرانش-کنته، فرانسه تاسیس شد ولی ورود رسمی پژو به صنعت خودروسازی با تولید دوچرخه «گراند بای» توسط آرماند پژو در سال ۱۸۸۲ آغاز شد. نخستین خودروی پژو که خودرویی سه‌چرخ بود، در سال ۱۸۸۹ توسط آرماند پژو و با همکاری گوتلیب دایملر تولید گردید.

امروزه شرکت پژو از زیرمجموعه‌های شرکت پژو سیتروئن محسوب می‌شود[۱] و همچنان به‌عنوان بزرگترین شرکت خودروسازی فرانسه و دومین خودروساز بزرگ اروپا به‌شمار می‌آید.

تاریخچه[ویرایش]

شرکت پژو در سال ۱۸۱۰ توسط امیل پژو، جهت ساخت آسیاب‌های قهوه در شهر سوشو، فرانسه تاسیس شد. در سال ۱۸۳۰ به تولید دوچرخه پرداخت و بالاخره از سال ۱۸۴۲ تولید آسیاب‌های قهوه، نمک و فلفل را آغاز کرد.[۲]

ورود رسمی پژو به صنعت وسایل نقلیه، با تولید دوچرخه «گراند بای» توسط فرزند امیل، آرماند پژو در سال ۱۸۸۲ آغاز شد، که دوچرخه‌ای از نوع پنی-فرتینگ بود. (دوچرخه‌ای که چرخ قسمت جلو خیلی بزرگ و چرخ عقب کوچک است)[۳]

آرماند به زودی به صنعت خودروسازی علاقه‌مند شد و با مباحثه با افرادی نظیر گوتلیب دایملر به امکان انجام آن اطمینان پیدا کرد و اولین اتومبیل پژو در سال ۱۸۸۹ تنها با چهار نمونه ساخته شد. موتور بخار استفاده شده در این اتومبیل، سنگین بود و حجم زیادی را نیز اشغال می‌کرد، همچنین مدت زمان زیادی برای گرم شدن، لازم داشت.

در سال ۱۸۹۰ استفاده از موتور بخار ممنوع شد و پیشنهاد گردید، که در اتومبیل‌ها از موتورهای سوختی، که توسط شرکت پنهارد و تحت لیسانس دایملر ساخته شده بود، استفاده شود.[۴]

این خودرو از بسیاری از نمونه‌های پیشین خود پیشرفته‌تر بود. سپس اتومبیل‌های بیشتری ساخته شد، در ۱۸۸۲ تعداد ۲۹ خودرو، در سال ۱۸۸۴ تعداد ۴۰ خودرو، در سال ۱۸۹۵ تعداد ۷۲ خودرو، در سال ۱۸۹۸ تعداد ۱۵۶ خودرو و نهایتاً در سال ۱۸۹۹ تعداد ۳٫۰۰۰ خودرو، ساخته شد.

پژو اولین شرکتی بود، که تایرهای لاستیکی را بر روی خودروهای خود نصب کرد و در سال ۱۸۹۵ تایرهای بادی را بر روی آنها قرار داد. در سال ۱۸۹۶ پژو اولین موتور خود را بدون کمک گوتلیب دایملر تولید کرد و بعد از آن پیشرفت‌های مختلفی مانند امکان‌پذیری انتقال قوای محرکه زیر خودرو به درون کاپوت حاصل شد و خودرو به معنای امروزی آن، شکل گرفت.

در سال ۱۸۹۶ اولین موتور درون‌سوز توسط شرکت پژو ساخته شد و دیگر نیازی به خریدار موتور، از دایملر نبود. اولین مدل موتور ۶ کیلو وات قدرت داشت، به صورت افقی در عقب قرار می‌گرفت و در پژو تیپ ۱۵ نصب شد. پیشرفت‌های بعدی به این صورت بود که موتور به قسمت جلوی خودرو منتقل شد و رینگ‌ها به ماشین اضافه شدند و اتومبیل‌ها به اتومبیل‌های مدرن شباهت پیدا کردند.

در سال ۱۸۹۸ آرماند پژو تصمیم گرفت، برای تشکیل شرکت خود، از پژو جدا شود، تا تمرکز بیشتری روی اتومبیل داشته باشد. در سال ۱۹۰۱ توانست با تولید موتوری با حجم ۶۵۲ سی‌سی، قدرت ۵ اسب بخار، یک سیلندر و ظاهر سنتی، برنده مسابقات بهترین مدل آن سال شود.

پس از اینکه در مسابقات پاریس، مقام نوزدهم را بدست آورد، تصمیم گرفت از مسابقات کناره‌گیری نماید. در سال ۱۹۰۳ پژو اقدام به تولید موتورسیکلت نمود و از آن پس، موتورسیکلت‌های پژو، به‌سرعت جای خود را در بازار باز کردند. در سال ۱۹۰۳ پژو حدود نیمی از خودروهای بازار فرانسه را تولید می‌کرد.

در ۱۹۰۷ اولین موتور شش سیلندر ساخته شده توسط پژو به نمایش گذاشته شد و همکاری تونی هوبر به عنوان سازنده موتور آغاز شد. از آنجا که تعداد زیادی خودرو با انواع متفاوت در خط تولید بود، پژو تصمیم گرفت که خط تولید دیگری را راه‌اندازی نماید.

در سال ۱۹۱۲، اتوره بوگاتی موتوری با حجم ۸۵۰ سی‌سی و چهارسیلندر را طراحی نمود و در همان سال با تیمی متشکل از ۳ راننده و یک طراح موتور، بار دیگر با خودروی بوگاتی به مسابقات بازگشت.[۵]

بین سال‌های ۱۹۱۴ تا ۱۹۱۸ با شعله‌ور شدن جنگ جهانی اول در اروپا، پژو به تولید خودروهای نظامی گوناگون، که از دوچرخه تا تانک‌های بزرگ را شامل می‌شد، پرداخت. در سال‌های بعد از جنگ جهانی اول، خودرو به وسیله لازمی برای همه مبدل شد و دیگر یک وسیله تشریفاتی مختص قشر مرفه نبود.

با پایان جنگ در اروپا، مسابقات اتومبیل‌رانی بار دیگر از سر گرفته شد و شرکت در مسابقات ادامه یافت و طی قرن بیستم پژو توسعه یافت و در سال ۱۹۲۶ بخش پدال و موتور از هم جدا شد که در پی آن، واحد دوچرخه پژو از شرکت مادر خود جدا شد و سایکل پژو را تشکیل داد.

در سال ۱۹۲۸ مدل ۱۸۳ تولید شد. سال ۱۹۲۹ سالی بود که نام‌گذاری امروزی پژو شکل گرفت. مدل جدید سال ۱۹۲۹، پژو ۲۰۱ ارزان‌ترین خودرو در بازار فرانسه و مدلی بود که علامت تجاری پژو را دارا بود. این خودرو اولین خودروی تولید انبوه پژو بود. مدت زیادی از این شکوفایی پژو نگذشته بود، که در دهه ۱۹۳۰ میلادی دوران رکود اقتصادی آغاز شد.

در زمان بحران مالی، فروش شرکت بسیار کاهش یافت، ولی شرکت توانست نجات پیدا کند. در سال ۱۹۳۳ این شرکت مدل پژو ۴۰۲ را روانه بازار کرد که اولین مدلی بود که سقف آن قابلیت جمع شدن داشت.

بعد از آن جنگ جهانی دوم آغاز گردید و پژو مجبور شد کامیون و ون برای جنگ تولید کند؛ اما در سال ۱۹۴۸ دوباره کار خود را با تولید پژو ۲۰۳ آغاز کرد. بعد از آن مدل‌های بسیاری با همکاری شرکت طراحی ایتالیایی پنین فارینا مانند پژو ۵۰۴ عرضه کرد.

در ۱۹۵۸ فروش محصولات شرکت در ایتالیا آغاز شد و همکاری با شرکت‌های دیگر مانند رنو و ولوو افزایش یافت. در سال ۱۹۷۴ پژو ۳۰٪ درصد از سهام سیتروئن را خریداری کرد و در ۱۹۷۵ این شرکت را تصاحب نمود.

در این زمان بسیاری از طرفداران سیتروئن اعتراض کردند، که با این کار ابداعات و پیشرفت‌های افسانه‌ای شرکت سیتروئن افول می‌کند. در نتیجه دو شرکت با یکدیگر ادغام شدند و شرکت جدید نیز پژو سیتروئن نام‌گذاری شد، که برندهای هر شرکت حفظ شود؛ اما از لحاظ منابع فنی و تکنولوژی از تحقیقات یکدیگر بهره‌مند شوند. در آن زمان سیتروئن دچار مشکلات مالی زیادی بود، ولی در عین حال، مدل‌های زیادی از خودرو را برای تولید نهایی طراحی نموده بود.

در سال ۱۹۷۸ شرکت پژو سیتروئن واحد اروپایی کرایسلر را به دلیل بحران‌های ایجاد شده در این شرکت، از آن خود کرد. شرکت کرایسلر اروپا، بسیار فرسوده و دارای مدل‌های قدیمی بود و در واقع این سرمایه‌گذاری، مشکلات مالی بسیاری برای پژو سیتروئن ایجاد کرد. در اوایل دهه ۱۹۸۰ میلادی، پژو برند تالبوت را احیا کرد، تا بتواند سودی از کرایسلر به دست آورد و بخش اروپایی آن را از ورشکستگی نجات داد.

تمامی این سرمایه‌گذاری‌ها باعث شد شرکت پول زیادی را خرج نماید و دچار مشکلات مالی شود. در سال ۱۹۸۳ مدل موفق پژو ۲۰۵ ارائه شد و بسیاری از هزینه‌های شرکت را پوشش داد. در ۱۹۹۰ با مدیریت جین مارتین فولز در پژو سیتروئن برای نخستین بار مشارکت این دو شرکت موفق عمل نمود.

پژو در سال‌های ۱۹۸۷ تا ۱۹۹۰ به طور مداوم در رالی معروف پاریس داکار قهرمان شد. فروش این شرکت در ایالات متحده با مدل‌های پژو ۴۰۵ و پژو ۵۰۵ به ۴٫۲۶۱ دستگاه در سال ۱۹۹۰ میلادی رسید و فروش ۲٫۲۴۰ دستگاه، در ژوئیه ۱۹۹۱ شرکت را بعد از ۳۳ سال، به نقطه اوج خود رساند. همچنین پژو در سال‌های ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۰ تامین موتورهای مسابقات فرمول یک را عهده‌دار شد.

در آوریل ۲۰۰۶ شرکت، پایان کار کارخانه رایتون خود در کاونتری، بریتانیا را اعلام نمود و این باعث از دست رفتن ۲٫۳۰۰ شغل در کارخانه و ۵٫۰۰۰ شغل خرده‌فروشی شد. این شرکت اولین خودروی پژو ۲۰۶ خود را در ۱۲ دسامبر ۲۰۰۶ تولید نمود.

پژو از هدف خود که فروش چهار میلیون خودرو در سال بود، فاصله بسیار زیادی داشت. در سال ۲۰۰۸ فروش شرکت کمتر از ۲ میلیون دستگاه در سال بود و در اوایل ۲۰۰۹ به دلیل بحران مالی ۲۰۱۲–۲۰۰۷، فروش باز هم کاهش پیدا کرد.

پژو هنوز در پی نوآوری در مدل‌های خودرو است تا بتواند نیازهای تمامی بخش‌ها را پاسخ دهد و همین‌طور در تلاش است تا بازارهای جدید را در چین، روسیه و آمریکای شمالی داشته باشد. در پایان سال مالی ۲۰۰۸ گردش مالی شرکت با مبلغی کاهش، به ۵۴٫۴ میلیارد دلار و سود خالص، به رقم ۴ میلیارد دلار رسید.

در اواخر ۲۰۰۹ نیز پژو دچار افول عملیاتی و کاهش فروش شد که در پی آن «فیلیپ وارین» به جای «کریستین استریف» مدیریت شرکت را به عهده گرفت. پژو اکنون بیش از ۲۰۰ هزار کارمند در سراسر جهان دارد و در سال ۲۰۱۲ فروشی بالغ بر ۵۴ میلیارد دلار را از آن خود کرد و همچنان بزرگ ترین خودروساز فرانسه می‌باشد و پس از گروه فولکس‌واگن در رتبه دوم از بزرگترین خودروسازهای اروپا جای دارد.

مسابقات اتومبیلرانی[ویرایش]

پژو موفقیت‌های بسیاری در مسابقات اتومبیلرانی بین‌المللی کسب کرده است. پژو ۵۰۴، پژو ۲۰۵ توربوشارژر دار و اخیرا پژو ۲۰۶، خودروهایی هستند، که برای این شرکت موفقیت کسب کردند. در حال حاضر پژو ۳۰۷ برای مسابقات رالی بین‌المللی این شرکت، استفاده می‌شود.

پژو در سال‌های ۱۹۸۷ تا ۱۹۹۰ بطور مداوم، در رالی معروف پاریس داکار قهرمان شده است. همچنین پژو تامین موتورهای مسابقات فرمول یک را در فاصله سال‌های ۱۹۹۸، ۱۹۹۹ و ۲۰۰۰ عهده‌دار شده است.

نام‌گذاری مدل‌های خودرو[ویرایش]

پژو در نام‌گذاری مدل‌هایش، سبک خاصی دارد و از فرمول X0Y استفاده می‌کند. X برای نشان دادن سایز خودرو و Y برای سال تولید خودرو، بکار می‌رود؛ یعنی هرچه رقم، بالاتر باشد، مدل خودرو، جدیدتر است. در نتیجه بر پایه این فرمول، پژو ۴۰۶، بزرگتر و جدیدتر از پژو ۳۰۵ می‌باشد. البته این قاعده نام‌گذاری استثناهایی نیز دارد. برای مثال پژو ۳۰۹ پیش از پژو ۳۰۶ تولید شده است. نمونه دیگر پژو ۲۰۶ اس‌دبلیو است، که اندازه‌ای در حدود یک پژو ۴۰وای دارد.

این رویه نام‌گذاری، در سال ۱۹۲۹ با عرضه مدل پژو ۲۰۱ آغاز شد. تمام مدل‌های پژو ۱۰۱ تا پژو ۹۰۹ این شرکت به‌عنوان نام‌های تجاری مختص پژو ثبت شده‌اند. اما شرکت‌های دیگر نیز محصولاتی با نام‌هایی مشابه محصولات این شرکت داشتند، که برخی از آن‌ها مانند: پورشه ۹۰۱ که به پورشه ۹۱۱ تغییر نام داد و برخی دیگر مانند مدل‌هایی از فراری، که همان نام خود را حفظ کردند. جالب آنکه وجود ۰ در وسط نام‌های این مدل‌ها، فلسفه‌ای خاص دارد. این صفر نشان دهنده عددی است، که بر روی یک صفحه، در جلوی خودروهای اولیه این شرکت ظاهر می‌شدند و سوراخ هندل این خودروها، با این صفر یکجا قرار می‌گرفت. البته پژو قصد دارد که نام‌گذاری با چهار رقم (دو صفر در وسط) را در آینده، در پیش گیرد و این رویه را، با نام‌گذاری مدل مفهومی (نمایشی) خود، به نام پژو ۴۰۰۲ آغاز کرد.

لوگوی پژو[ویرایش]

اولین لوگوی پژو که در آن از طرح شیر استفاده شده بود، برای تیغه اره‌ها و وسایل استیلی این شرکت، طراحی شد. در سال ۱۸۵۰ برای اولین بار، لوگوی شیر برای شرکت‌ برادران پژو دیده شد. در سال ۱۸۵۸ لوگو به طور رسمی ثبت شد.

سال ۱۸۸۹ سال مهمی برای کارخانه پژو بود، چرا که اولین اتومبیل با نام پژو را، راهی بازار نمود: یک اتومبیل ۳ چرخه طراحی شده توسط آرماند پژو.

در این زمان شیر مربوط به لوگو بر روی سایر محصولات کارخانه پژو نشان داده می‌شد اما بین سالهای ۱۸۹۰ تا ۱۹۰۵ لوگوی شیر بر روی ماشین‌های تولیدی مشاهده نمی‌شد و برای مارک گذاری این ماشین‌ها از عنوان پژو اتومبیل بر روی رادیاتور خودروها استفاده می‌گشت. بین سالهای ۱۹۰۵ تا ۱۹۱۵ عکس شیر و پیکان بر روی مدل پژو لایون که توسط براردان پژو تولید شده بود، ظاهر گشت.

اما لوگوی اصلی این شرکت، با طرح شیر، در سال ۱۹۳۳ به عنوان لوگوی جهانی پژو طراحی گشت و این لوگو، نخستین بار، بر روی مدل پژو ۲۰۳ ظاهر شد. شیری که بر روی ۲ پای عقب خود بلند شده بود و یادآور نشان نظامی Franche-Comté زادگاه اصلی پژو بود.

مدل‌های تولید شده[ویرایش]

پژو در ایران[ویرایش]

پژو تا سال ۱۳۹۱ در ایران، با ایران خودرو همکاری داشت. با آغاز سال ۱۳۹۱ و تشدید تحریم‌های بین‌المللی علیه فعالیت‌های هسته‌ای ایران و هم زمان شدن این موضوع با مسئله همکاری مشترک جنرال موتورز و پژو،[۶] زمزمه‌های پایان همکاری چندین ساله پژو و ایران خودرو به وجود آمد و در نهایت در اواخر تابستان همین سال، همکاری پژو و ایران خودرو، به حالت تعلیق درآمد.[۷]

در اواخر مرداد ماه سال ۱۳۹۲ و پس از روی کار آمدن دولت یازدهم، خبری در خروجی خبرگزاری‌ها مبنی بر وساطت شرکت فیدال فرانسه به عنوان وکیل پژو، بین ایران خودرو و پژو، قرار گرفت و همزمان تصویر نامه ارسالی شرکت فیدال برای ریاست کمیسیون صنایع مجلس ایران نیز منتشر شد. تاریخ ارسال این نامه برای کمیسیون مذکور، ۸ فروردین ۱۳۹۲ بوده اما تا تاریخ ۲۹ مرداد ۱۳۹۲ این نامه در اختیار عموم قرار نگرفته بود. بر اساس متن این نامه، شرکت فیدال به عنوان وکیل پژو برای تعیین تکلیف وضعیت رابطه رها شده ایران خودرو و پژو انتخاب شده بود و از ایران خودرو خواسته شده بود که یا روابط را به حال گذشته درآورد و یا به طور کامل قطع رابطه کند.[۸]

پس از رویکردهای مثبت دولت جدید و آغاز دور جدیدی از روابط بین الملل، در اواسط اردیبهشت ماه ۱۳۹۳، گروهی به سرپرستی ماکسیم پیکا مدیر عامل بخش پژو شرکت پژو سیتروئن به منظور مذاکره با ایران خودرو به ایران سفر کردند. پس از مذاکره ۱۰ ساعته ماکسیم پیکا و هاشم یکه زارع، دو طرف برای ادامه همکاری بر روی خودروهای جدید پژو و همچنین همکاری برروی پلت فرم های مشترک به تفاهم رسیدند.[۹] اندکی پس از این مذاکره، خبر تولید پژو ۲۰۰۸ و پژو ۳۰۱ توسط ایران خودرو در خروجی خبرگزاری ها قرار گرفت.[۱۰]


پژو ۴۰۴[ویرایش]

بر اساس شواهد نخستین محصول پرفروش پژو در ایران، مدل چهار درب صندوق‌دار ۴۰۴ بود. خودرویی که سال ۱۹۶۰ رونمایی شد. مدل ۴۰۴ حتی تا سال ۱۹۹۰ نیز در کنیا تولید می‌شد. این خودرو را موسسه معتبر ایتالیایی، پینیفارینا طراحی کرده بود.

پژو ۵۰۴[ویرایش]

جانشین ۴۰۴، یک خانوادگی سایز متوسط بود که در سال ۱۹۶۸ رونمایی شد. طبق بررسی‌ها این خودرو حتی تا سال ۲۰۰۶ نیز لیسانس تولید داشت. پژو ۵۰۴ را غیر از فرانسه، در ۹ خط تولید دیگر در سرتاسر دنیا نیز ساخته می‌شد. ۵۰۴ در ایران طرفداران و مشتریان خاصی داشت.

پژو ۲۰۵[ویرایش]

این خودرو در سال ۱۹۸۳ رونمایی گردید و عرضهٔ آن تا سال ۱۹۹۸ ادامه داشت. حضور ۲۰۵ در بازار ایران با اقبال همراه شد. با حضور انواع گلف‌ها و پاسات‌ها و کورساها از آلمان یک رقیب فرانسوی در این کلاس، ذائقه مشتریان را تغییر داد.

پژو ۴۰۵[ویرایش]

تردیدی نیست که یکی از موفق‌ترین سدان‌های خانوادگی در دهه ۱۹۸۰ میلادی، مدل ۴۰۵ بود. خودرویی که در سال ۱۹۸۸ به عنوان خودروی سال اروپا برگزیده شد. این خودرو در سال ۱۳۶۹ وارد ایران شد. قابلیت بالای فنی، فضای داخلی وسیع، آپشن‌های کاربردی و قیمت مناسب یکی از برتری‌های این خودرو نسبت به هم‌کلاسان آلمانی‌اش بود.

پس از ۲۳ سال هنوز می‌توان تاثیرات حضور این خودرو را در بازار ایران دید. ادعای گزافی نیست که نسخه‌های جدید این خودرو هنوز پس از ۲ دهه نیز با تغییرات «آنچنانی» مواجه نشده است. ۴۰۵ از یک سو پایه‌گذار سبک جدیدی از خودروهای ایران شده بود و از سوی دیگر خواسته یا ناخواسته ستون فقرات صنعتی را تشکیل داد که بارها با اسامی چون تمام ایرانی و ملی معرفی شد!

تیپ‌های GL، GLX و این اواخر SLX هر کدام با حذف و اضافه کردن یکی دو آپشن ساده، مشتری خاصی را هدف قرار دادند. انواع سریر، سمند و سورن بر پایه همین خودرو ساخته شده است. مدل‌های RD (مخفف Rear Wheel به معنی محور عقب) و Roa نیز با شاسی و بدنه این خودرو و موتور پیکان ساخته می‌شد.

پژو پارس[ویرایش]

پرشیا یا با نام مشهورتر خود پژو پارس نیز به عنوان یکی از فیس‌لیفت‌های ۴۰۵ در ایران هنوز هم تولید می‌شود. بعد از آغاز همکاری پژو با سیتروئن، ایران خودرو پارس ELX را با موتور سیتروئن زانتیا عرضه کرد. این اقدام جنجال‌های بسیاری را برانگیخت چراکه سیتروئن شریک تجاری خودروساز رقیب، یعنی سایپا بود.

پژو ۲۰۶[ویرایش]

پژو ۲۰۶ در دوره‌ای معرفی شد که پژو از نظر مالی اوضاع چندان مطلوبی نداشت. دولت فرانسه نیز خود را درگیر برگزاری جام جهانی می‌دید. بنا بر این وقتی و بودجه‌ای برای بازآفرینی شرکت‌های تولیدی‌اش نداشت.

پژو ۲۰۶ به عنوان آخرین تیر پژو در سال ۱۹۹۸ رونمایی شد. هاچ‌بک فوق‌العاده‌ای که بود، که از سوی بازارهای جهانی با استقبال روبه‌رو شد. تعداد کشورهایی که این خودرو در آنجا به صورت انبوه تولید یا توزیع می‌شود از شماره خارج است. موفقیت ۲۰۶ به قدری تاریخی بود که توانست در بازار آمریکا با فورد فیستا و فولکس‌واگن پولو رقابت کند.

در سال ۲۰۰۶ ایران خودرو با همکاری پژو، مدل سدان (SD) این خودرو را طراحی و روانه بازار کرد. این مدل از طریق ایران، به ترکیه، روسیه، الجزایر، عراق و ... صادر می‌شد. در سال ۲۰۰۹ نیز پژوی برزیل، فیس لیفتی از ۲۰۶ با نام ۲۰۶+ (یا ۲۰۷i یا ۲۰۷ کامپکت) را طراحی و روانه بازار کرد. این خودرو همچنان در اروپا، آمریکای جنوبی و شرق آسیا در حال تولید است.

پژو ۴۰۷[ویرایش]

آخرین مدل پژو که در ایران آنچنان نتوانست موفق شود، سدان سایز بزرگی بود که خواهرخوانده سیتروئن سی۵ معرفی شده است. در حقیقت این خودرو توسط ایران‌خودرو زمانی به بازار عرضه شد که سایپا پیش از آن سی۵ را به مشتری ایرانی شناسانده بود. این خودرو در سال ۲۰۰۴ در فرانسه رونمایی شد و ایران خودرو در سال ۲۰۰۹ اقدام به وارد کردن آن نمود.[۱۱]

سایر مدل‌ها[ویرایش]

مدل‌هایی از پژو ۶۰۵، پژو ۳۰۶ و ... در ایران موجود است. همچنین وزارت امور خارجه نیز از تعدادی پژو ۶۰۷ به منظور تشریفات استفاده می‌کند.

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. . 
  2. Georgano, G. N. Cars: Early and Vintage, 1886-1930. (London: Grange-Universal, 1985), p.22.
  3. Darke, Paul. "Peugeot: The Oldest of them All", in Northey, Tom, ed. The World of Automobiles (London: Orbis Publishing, 1974), Volume 15, p.1682.
  4. Darke, Paul. "Peugeot: The Oldest of Them All", in Ward, Ian, executive editor. World of Automobiles (London: Orbis, 1974), Volume 15, p.1683.
  5. Darke, Paul. "Peugeot: The Oldest of Them All", in Ward, Ian, executive editor. World of Automobiles (London: Orbis, 1974), Volume 15, p.1685
  6. «معامله پژو سیتروئن و جنرال موتورز نهایی شد». یورو نیوز فارسی، ۲۹ فوریه ۲۰۱۲. 
  7. «قطع همکاری پژو با ایران پس از اتحاد با جنرال موتورز». دویچه وله فارسی، ۳۰ مارس ۲۰۱۲. 
  8. «نحوه بازگشت مجدد پژو سیتروئن به ایران». ایران اکونومیست، ۲۹ مرداد ۱۳۹۲. 
  9. «حضور مدیرعامل پژو فرانسه در ایران». عصر ایران، ۱۵ اردیبهشت ۱۳۹۳. 
  10. «مشخصات ۲ محصول جدید پژو در ایران». فارس نیوز، ۱۷ اردیبهشت ۱۳۹۳. 
  11. «پژو در ایران از ابتدا تا امروز». عصر ایران، ۵ اسفند ۱۳۹۱. 

منابع[ویرایش]

  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Peugeot»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۲۱ مارس ۲۰۱۳).

پیوند به بیرون[ویرایش]

جستجو در ویکی‌انبار در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ پژو موجود است.