مشگین‌شهر

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

مختصات: ۳۸°۲۳′ شمالی ۴۷°۴۱′ شرقی / ۳۸.۳۸° شمالی ۴۷.۶۸° شرقی / 38.38; 47.68

مشکین‌شهر
کشور Flag of Iran.svg ایران
استان اردبیل
شهرستان مشکین‌شهر
بخش مرکزی
نام(های) قدیمی خیاو، میمند،
وراوی، بیشکین
مردم
جمعیت ۱۶۱٫۲۹۶ نفر
زبان‌ گفتاری ترکی آذربایجانی
مذهب شیعه
جغرافیای طبیعی
ارتفاع از سطح دریا ۱۳۹۴ متر
اطلاعات شهری
وبگاه فرمانداری مشکین‌شهر

مِشکین‌شهر یکی از شهرهای استان اردبیل در ایران است. این شهر در بخش مرکزی شهرستان مشکین‌شهر قرار دارد.[۱]

محتویات

تاریخچه[ویرایش]

در پیرامون مشکین‌شهر سنگ‌نبشته‌ای به زبان پارسی میانه منسوب به شاپور دوم ساسانی وجود دارد. سنگ‌نبشته مشکین‌شهر در ۱۵۰ متری غرب قلعه‌کهنه در کمرکش ارتفاع غربی درهٔ نوروز یاماجی در درون باغ نوروز قرار دارد. این سنگ‌نبشته امروزه به خاطر ویرانگری گنج‌جویان تقریباً از میان رفته‌است ولی نوشته‌های آن بررسی و ترجمه شده‌است. مضمون این نوشته در مورد فرمان و تاریخ ساخت قلعه‌کهنه‌است که به فرمان نرسه‌هرمزد نوشته شده‌است.[۲]

وجه تسمیه[ویرایش]

نام قدیم‌تر این شهر خیاو بوده‌است. خیاو واژه‌ای ایرانی مرکب از خی (خیک آب، حوضه) + آو (آب) است.[نیازمند منبع] در دامنه سبلان شهر و منطقهٔ سراب حالت سرچشمه آب را دارد و منطقهٔ خیاو حالت محل گردآمدن آب.[نیازمند منبع]

ریزآبه‌های سبلان به سوی خیاو می‌آیند و این منطقه سفره‌های زیرزمینی خوبی دارد. واژه خیاو در زبان‌های ایرانی حالت محل پرآب و پردرخت و محل گذر از میان آب و درخت را تداعی می‌کند و ریشهٔ واژهٔ فارسی خیابان و محلهٔ خیابان تبریز نیز از همین واژه‌است. رودخانهٔ مشکین‌شهر که امروزه قره‌سو نام دارد نیز در قدیم اندرآب نام داشته.[۳]

شهر خیاو در دوره‌هایی در تاریخ اسلام، میمند نام داشته. در روزگار سلجوقیان و اتابکان آذربایجان آن را وراوی می‌نامیدند. در سال ۶۰۵/۱۲۰۹م که گرجستان این بخش از ایران را تصرف کرده‌بود یکی از امیران گرجی به نام بیشگین، این شهر را به نام خود نام‌گذاری کرد. این نام بعدها توسط مردم محل به صورت میشکین تلفظ شد. در دوره حکومت رضاشاه، در سال ۱۳۱۶ خورشیدی، به فرمان وی نام میشکین به مشکین‌شهر تغییر یافت.[۴]

گردشگاه‌ها[ویرایش]

آثار باستانی و قلعه‌های تاریخی[ویرایش]

منابع[ویرایش]

http://www.khiavonline.com/farsi/historical-farsi

  1. اطلس گیتاشناسی استان‌های ایران، تهران: ۱۳۸۳.
  2. نوبختی خیاوی، ص۶۳.
  3. نوبختی خیاوی؛ سلیمان، خیاو، گمشدهٔ تاریخ، تهران: نشر قو، ۱۳۸۰، ص۱۷.
  4. نوبختی خیاوی؛ سلیمان، خیاو، گمشدهٔ تاریخ، تهران: نشر قو، ۱۳۸۰، صص۱۸-۲۱.