علم غیب

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

منظور از عِلم غِیب باور به این امر است که اموری در جهان هستی یا اطراف ما وجود و جریان دارند که گرچه با حواس پنجگانه حس نمی‌شوند و از ما پنهان‌اند اما برخی «موجودات» یا انسان‌ها از چند و چون آن‌ها باخبرند و برای ما از آن عالم پنهان خبر آورده یا می‌آورند.

به آن غیب‌گویی، غیب‌دانی و غیب‌باوری هم می‌گویند. پیروان دین‌های ابراهیمی بر این باورند که موجودیتی به نام «خدا» بر امور غیبی آگاه است. رستاخیز، برزخ، فرشتگان، جن‌ها و غیره باورهایی هستند که مشاهده یا یافته نشده‌اند از این رو دینداران آن‌ها را داخل عالم غیب برشمرده‌اند.[۱] واژه غیب ۳۴ بار در قرآن، کتاب دینی مسلمانان آمده است.[۲] در آیات قرآن، دو دسته از آیات متفاوت دیده می‌شود: دسته اول علم غیب را مخصوص خدا می‌شمرد، و دسته دوم علم غیب را برای غیر او ممکن می‌داند.[۳] از این‌رو یکی از مسائل اختلافی میان مذاهب اسلامی آن است که آیا تنها خدا علم غیب دارد یا پیامبران و امامان نیز غیب‌دان هستند.[۴]

اموری هم‌چون فالگیری، رمالی و استخاره که توسط برخی به باور ارتباط یافتن با عالم غیب انجام می‌شود علوم خفیه نامیده می‌شوند.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. نور حوزه. بازدید: نوامبر ۲۰۱۳.
  2. http://intjz.net/maqalat/sh-elm%20ghib.html
  3. تبیان: بازدید: نوامبر ۲۰۱۳.
  4. نور حوزه. بازدید: نوامبر ۲۰۱۳.