انکار هولوکاست

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری, جستجو
تجدیدنظرطلبان، آنچه توسط مدعیان هولوکاست کوره‌های آدم‌سوزی نامیده می‌شود را، کوره‌های جسدسوزی می‌دانند.

انکار هولوکاست (به انگلیسی: Holocaust denial) یا تجدیدنظر طلبی در هولوکاست باوری است که اظهار می‌دارد آن‌چه «نسل‌کشی جمعی گروه‌های مختلفی از مردم بخصوص یهودیان اشکنازی، همجنسگرایان و کولیها در طی جنگ جهانی دوم بدست آلمان نازی در اتاقهای گاز از ۱۹۴۱ تا انتهای ۱۹۴۵» خوانده می‌شود و به هولوکاست موسوم است، اتفاق نیفتاده‌است و یا بزرگ نمایی شده‌است البته اخیرا ادعایی مطرح شده که هولوکاست را می پذیرد اما این کار را به گردن سرمایه داران یهودی می اندازد به این ترتیب که آن ها برای پیدا کردن بهانه ای برای ایجاد سرزمین موعود یهودی در ازای کمک مالی به هیتلر از او خواستند تا یهودیان فقیر را بکشد.

محتویات

[ویرایش] نام

بسیاری از انکار کنندگان هولوکاست واژه انکار را برای معرفی دیدگاه خود مناسب نمی‌دانند و به جای آن از عبارت بازنگری هولوکاست یا تجدیدنظر طلبی استفاده می‌کنند.[۱]

برخی از طرفداران هولوکاست، معتقدند عبارت انکار هولوکاست برای تفکیک دیدگاه سیاسی ردکننده از دیدگاه تاریخی بازنگری خواه، به کار می‌رود. از این رو انکار هولوکاست را مفهومی سیاسی می‌دانند.[۱] متقابلا تجدیدنظر طلبان، آن را حرکتی علمی و بررسی‌ای تاریخ‌شناسانه می‌دانند.[۲][۳]

برخی از گروه‌های مسلمان هولوکاست را افسانه خوانده و آنرا بهانه صهیونیست‌ها برای فریب اذهان عمومی در اشغال فلسطین معرفی می‌کنند[۴]

[ویرایش] گروه‌های منکر هولوکاست

در میان مدافعان تجدیدنظر طلبی، طیفهای گوناگونی قرار دارند. در حقیقت تجدید نظر طلبان را نمی‌توان یک گروه متقارن شمرد.[۵] برای مثال گروه‌های نئونازی پس از جنگ جهانی دوم تبلیغات خود را مبنی بر دروغ و ساختگی بودن هولوکاست آغاز کردند.«جرج لینکون راکول»از اولین رهبران نئونازی آمریکا پس از جنگ جهانی دوم بود که به انکار هولوکاست پرداخت.[۶]«هانس اشمیت» از نئونازی‌های آلمانی مشهور، پس ا ز ورودش به آمریکا در سال ۱۹۴۹، تبدیل به یک از فعالترین منکران هولوکاست در آمریکا شد.[۷]

گروه دیگری که بصورت سازمان یافته و با هیاهوی زیاد ادعای تجدید نظر طلبی می‌کنند، گروه‌های کوکلوس‌کلان هستند.[۸] آنها از توزیع کنندگان مطالب منکر هولوکاست می‌باشند.[۹]

تجدیدنظرطلبان از طیف‌های دیگری نیز تشکیل شده‌اند. گروهی یهودی‌اند مانند جورف جی برگ، روژه دای دامرگو، دیوید کول و استفن هیوارد، برخی مسیحی مانند روبر فوریسون، گرمار رودلف، میکائیل ای هافمن و رابرت کانتس و برخی ملحدند مانند بردلی اسمیت. برخی نیز مسلمان هستند مانند روژه گارودی، ابراهیم آلوش و احمد رامی.[۵][۱۰]

در میان تجدید نظر طلبان کسانی یافت می‌شوند که از سوی رژیم ناسیونال سوسیالیست تحت تعقیب بوده و یا حتی سابقه زندانی شدن در اردوگاه‌های تجمعی را دارند. (مانند پل راسینیر و جوزف جی. برگ)[۱۰] برخی پروفسور دانشگاه هستند (مانند: کریستین لیندر، کاستاس زاور دینوس و آرتور آر. بوتز) و گروه کثیری مدرک دکتری دارند (مانند: هربرت تیدمان، استفان هی‌وارد و...) برخی مهندس هستند (مانند: فردریچ برگ و....) و گروهی تاریخ‌نگار حرفه‌ای هستند (مانند: مارک وبر و رابرت کونتس) بسیاری نیز به استادی کرسی‌های مختلف دانشگاه اشتغال دارند.[۱۰]

از دیدگاه گرایش سیاسی نیز گروه‌های تجدید نظر طیف همگنی را تشکیل نمی‌دهند. برخی کمونیست و سوسیالیست هستند (مانند: پل راسینیر) و برخی چپ میانه‌رو (مانند: سرج سیون) گروهی لیبرال بوده (مانند:دیوید کول) و برخی محافظه‌کارند (مانند:کارلو ماتوکنو) برخی طرفداران دست راستی در میان آنان به چشم می‌خورد (مانند:یودو والندی و مارک وبر) و برخی ناسیونال سوسیالیست می‌باشند (مانند ارنست زوندل).[۵][۱۰]

تجدیدنظرطلبان مدعی هستند که تکثر تجدیدنظرطلبان شامل: مذاهب متفاوت مشاغل گوناگون، عقاید سیاسی کاملا متضاد و اقوام ملیتی مختلف، تجدید نظر طلبان را از اتهام وابستگی سیاسی و نژادی مبرا می‌کند.[۱۰][۵]

[ویرایش] تاریخچه

محققان معمولاً تجدیدنظر طلبی در هولوکاست را در سه دوره زمانی بررسی می‌کنند.[۱۱]

  • دوره اول این دوره، تقریبا بلافاصله پس از پایان جنگ جهانی دوم و محاکمات دادگاه‌های سران آلمانی آغاز شد. در این دوره، برخی مورخین با انتشار آثار تحقیقی و تحلیلی خود، واقع گرایی ادعاهای مطرح شده در دادگاه‌ها را به چالش کشیدند.
  • دوره دومبا آغاز انتشار فصلنامه بازنگری تاریخی[۱۲] در سال ۱۹۸۰، فصل جدیدی برای بازنگری در هولوکاست پدید آمد. تعداد کتب و مقالات منتشر شده در این دوره در خصوص بازنگری در هولوکاست به میزان زیادی افزایش یافت و تجدیدنظرطلبان به امکانات بیشتری دست یافتند. ولی از سال ۱۹۹۳ تا سال ۲۰۰۳، این امکانات به تدریج بر اثر اختلافات مالی کاهش یافت و از بین رفت.
  • دوره سوم در این دوره که از سال ۲۰۰۳ و با آغاز به کار سایت اینترنتی [۱۳] و انتشار نشریه تجدیدنظر طلب [۱۴] آغاز شد، تجدیدنظر طلبان مجددا فرصت پیدا کردند تا با مقالات تکنیکی‌تر و متنوع‌تر، به جنبه‌های حقوقی قضیه بیشتر بپردازند.

[ویرایش] دلایل تجدیدنظر طلبان

تجدیدنظر طلبان دلایل گوناگونی برای تجدید نظرطلبی خود ارائه می‌دهند.[۱۵] مهمترین این دلایل معمولاً شامل موارد زیر است.[۱۶][۱۷]

  1. هیچ فرمان و یا دستوری از سوی حزب نازی یا سران و رهبران آلمان برای نابودسازی یهودیان وجود ندارد. در میان مدارک بدست آمده از آلمان پس از سقوط حتی یک برگه یا سند وجود ندارد که به عنوان دستور کشتار یهودیان از سوی مقامات به افسران و یا گزارش انجام این عمل از سوی انجام دهندگان به مافوق‌هایشان تلقی شود. همچنین هیچ برنامه، طرح، سازمان و یا حتی مدارک بودجه و حسابداری نیز برای کشتار یهودیان یافت نشده‌است.[۱۸]
  2. تجهیزات صنعتی کافی و حتی سوخت کافی برای سوزاندن اجساد این تعداد از قربانی در تمام مناطق تحت اشغال آلمان وجود نداشته‌است. ظرفیت کوره‌های جسد سوزی (و نه آدم سوزی) کشف شده، حتی به اندازه سوزاندن اجسادی که به دلیل گرسنگی و بیماری فوت شده بودند نیز نبوده‌است.[۱۷]
  3. تجدیدنظرطلبان معتقدند که آمار یهودیان قبل و بعد از جنگ گواه آن است که در طول دوره جنگ جهانی دوم، با احتساب کسانی که به عنوان سرباز در جبهه‌های جنگ جان خود را از دست داده‌اند، سیصد هزار تا ۱٫۵ میلیون یهودی از دنیا رفته‌اند.
  4. با وجود فعالیت سرویسهای اطلاعاتی متفقین و با وجود نزدیکی اردوگاه‌ها به مناطق سکونت مردم عادی، تا پیش از پایان جنگ، هیچ منبع رسمی، سازمان بین‌المللی و حتی کشورهای دشمن آلمان، ادعایی مبنی بر کشتار گسترده یهودیان نکرده‌اند.[۱۷]
  5. از روشهای ادعایی کشتار، هیچ مدرکی در دادگاه‌ها موجود نیست. برای مثال از هزاران کامیونی که ادعا می‌شود دارای اتاق گاز بوده و بازداشت شدگان را در حال انتقال خفه می‌کرده‌اند، حتی یک نمونه به عنوان مدرک به هیچ دادگاهی ارائه نگردیده‌است.[۱۹]
  6. دکتر مارتین بروژات از انستیتو تاریخ معاصر آلمان که یک انستیتو نیمه دولتی است، طی یک نامه با ارائه مدارکی اعلام کرد در زمان جنگ جهانی دوم، در خاک آلمان کسی در اتاق گاز کشته نشده و مدارکی که در دادگاه نورنبرگ از آنها برای اثبات کشتار توسط اتاق‌های گاز استفاده شده‌اند همگی جعلی هستند.[۲۰] همچنین دیوید اروینگ تاریخدان انگلیسی نیز با ارائه مدارکی، اعلام کرده‌است که وجود اتاقهای گاز برای کشتار انسانها، تخیلی و توهمی بیش نیست.[۲۱]

[ویرایش] تناقض هولوکاست

تجدیدنظرطلبان معتقدند، طرفداران هولوکاست در ادعا و آمار خود از هولوکاست، دچار تناقضات زیادی شده‌اند. تناقض مدعیان هولوکاست در تمامی موارد زیر است.[۲۲]

  • تناقض در تعداد قربانیان

تاکنون، براساس مقالات و منابع رسمی و غیر رسمی مدعی هولوکاست، تعداد متنابهی ارقام گوناگون برای قربانیان آورده شده‌است. برای مثال تنها برای اردوگاه آشویتس ۲۲ منبع معتبر، ارقامی از ۳۵۶ هزار نفر (فریتجوف مایر تاریخدان ۲۰۰۲) تا ۸ میلیون نفر (دفتر تحقیقات جنایات جنگی فرانسه ۱۹۴۵) را ارائه داده‌اند. فیلم‌ها و منابع غیر رسمی این رقم را فقط برای (بازداشتگاه داخائو) تا ۹ میلیون نفر (فیلم مستند شب و مه ۱۹۵۵ زیر نظر مشاوران تاریخی هنری میچل و الگا ورمسر میگات) نیز تبلیغ نموده‌اند.[۲۳][۲۴][۲۵]

  • تناقض در شیوه یا شیوه‌های کشتار

مدعیان هولوکاست شیوه‌های ادعایی همدیگر را تکذیب و رد کرده‌اند. برای مثال برخلاف مدعیان هولوکاست در سالهای قبل‌تر، امروزه هیچ مدعی هولوکاستی ادعا نمی‌کند که از روشهای جریان برق، کشتار در اتاقهای بخار سوزان، مرگ بوسیله تخلیه هوا از اتاق، کشتار از طریق مسموم سازی خون و مرگ به کمک آهک برای کشتار یهودیان استفاده شده باشد.[۲۶][۲۷][۲۸]

  • تناقض در اردوگاه‌های دارای اتاق گاز

مدعیان هولوکاست در گذشته برای هر اردوگاه، اتاق گاز را الزامی دانسته بودند. برای مثال هارتلی شاوکراس، دادستان انگلیسی دادگاه نورنبرگ مدعی بود کلیه اردوگاه‌های آشویتس، داخائو، تربلینکا، بوخنوالد، ماتهاوزن، مجدانک و اورانین برگ دارای اتاق گاز بوده‌اند. امروزه هیچ مدعی هولوکاستی وجود ندارد که مدعی وجود اتاق گاز در داخائو، بوخنوالد و اورانین برگ باشد.[۲۹]

  • افسانه صابون‌سازی

سایمون وایزنتال یهودی، معروف به شکارچی نازی‌ها در سال ۱۹۴۶ مدعی شد که آلمانی‌ها از چربی اجساد برای تولید صابون استفاده می‌کردند. بسیاری از غربیان همچنان این افسانه را باور دارند. در حالی که ساموئل کراکوفسکی، محقق اسرائیلی هولوکاست، این داستان را یک افسانه دانست که آلمانی‌ها برای ترساندن زندانیان یهودی آن‌را ساخته‌اند. دروغ بودن افسانه صابون سازی به تائید یدوشم رسیده‌است.[۳۰][۳۱]

[ویرایش] اعترافات و شهادت‌های نامطمئن

علاوه بر تناقضات موجود در بسیاری از ادعاهای مدعیان هولوکاست، اصولا دلایلی که براساس آن هولوکاست اثبات می‌گردد، از دید تجدیدنظر طلبان مردود است. مهمترین دلیل مدعیان هولوکاست، اعترافات و شهادت گواهان دادگاه‌های نورنبرگ (IMTوNMT)، مونیخ، لوئن برگ، هامبورگ، فرانکفورت و بیت‌المقدس است.[۳۲] دلایل رد اعتبار این دادگاه‌ها و اعترافات آنها از دید تجدیدنظر طلبان، عمدتا به بیانات گردانندگان دادگاه و صورتجلسات آنها باز می‌گردد. برای مثال[۳۳]

  1. قاضی نورمن بیرکت، قاضی انگلیسی دادگاه نورنبرگ مدعی شد که «این دادگاه تنها شکلی از یک فرایند قضایی را دارد و هدف اصلی آن سیاسی است»[۳۲]
  2. قاضی کل دادگاه نورنبرگ چارلز ونیر استروم، مدعی شد «بسیاری از مدارک ارائه شده در دادگاه‌ها، از میان چندین تن! مدارک بدست آمده انتخاب شده‌اند.....فضا در اینجا خفقان آور است. وکلا، منشی‌ها، بازجوها و مترجمانی بکار کرفته‌شده‌اند که به تازگی به تابعیت آمریکا درآمده‌اند. سابقه آنان سرشار از تنفر اروپایی است...اگر هفت ماه پیش می‌دانستم، هرگز به اینجا نمی‌آمدم.» [۳۲]
  3. ماده ۱۹ اساسنامه دادگاه نورنبرگ تصریح می‌کند «دادگاه خود را به قواعد فنی ارائه مدرک مقید نمی‌کند... و هر مدرکی را خواهد پذیرفت» بنابراین هیچ متهمی در دادگاه نتوانست اصالت مدرکی را (معمولا اعترافات هنگام بازجویی) رد نماید.[۳۲]
  4. شموئل کراکوفسکی، رئیس مرکز یادبود هولوکاست در اسرائیل در سال ۱۹۸۶ اذعان نمود «بیش از ده هزار (از بیست هزار) شهادت‌های بایگانی شده غیر قابل اعتماد است» [۳۲]
  5. دروغ بودن برخی از اعترافات و شهادت‌ها حتی در دادگاه نیز اثبات گردید. برای مثال در دادگاه داخائو یک شاهد یهودی به نام اینشتاین مدعی شد که متهم منزل، برادر وی را به قتل رسانده‌است. متهم خاطرنشان کرد که برادر شاهد بر روی صندلی تماشاچیان نشسته‌است. در صورتجلسه دادگاه ثبت شده‌است که بازپرس با فریاد به شاهد خود (اینشتاین) گفت: «چطور می‌توانیم این خوک را اعدام کنیم، در حالی که توی احمق برادرت را به دادگاه آورده‌ای؟» [۳۲]

[ویرایش] سایر دلایل

علاوه بر این دلایل، بنابر ادعای تجدیدنظر طلبان، برخی از ادعاهای هولوکاست، شرایط اولیه باورپذیری را نیز ندارند. برخی از این دلایل به این شرح است:

  1. استفاده از گاز سیانور (سیکلون ب) برای کشتار مردم مقرون به صرفه نمی‌باشد. این شیوه اعدام در آمریکا، گرانترین شیوه اعدام محسوب می‌شود. یک مهندس آمریکایی بنام لشتر، که سمت مشاور در امور اعدام را در برخی ایالات آمریکا بر عهده داشت پس از بازدید دقیق و فنی که در سال ۱۹۸۸ از اردوگاه‌های مورد ادعا به عمل آورده‌است در گزارش خود صراحتا اعلام کرد:«در هیچیک از این مکان‌ها، اتاق گاز اعدام وجود نداشته‌است.» [۳۴]
  2. نشانه‌ای از گاز سیانور در دیوارهای اتاقهایی که گفته می‌شود برای کشتار یهودیان استفاده می‌شده پیدا نشد.[۳۵]
  3. اسناد موجود نشان می‌دهد که زندانیان بیمار یهودی و غیر یهودی مورد مداوا قرار گرفته و جراحی هم می‌شده‌اند.
  4. وینستون چرچیل، نخست وزیر بریتانیا و دوایت آیزنهاور رییس جمهور آمریکا در کتابهای خاطرات خود از جزییات دوران جنگ، هیچ اشاره‌ای به وجود اتاق‌های موسوم به گاز نداشته‌اند.
  5. بیماری باکتریایی تیفوس در آن زمان شیوع داشت و تصاویر اجساد بسیار لاغر مردگان نیز شاهد بر همین ماجراست. دولت برای جلوگیری از گسترش پخش این میکروب کشنده اجساد مردگان را می‌سوزاند.[۳۶]

[ویرایش] جرم بودن انکار هولوکاست در برخی کشورها

در بسیاری از کشورهای اروپایی انکار و یا اغراق‌شده خواندن هولوکاست جرم تلقی می‌شود. کشورهای اتریش، بلژیک، جمهوری چک، فرانسه، آلمان، اسرائیل، لیتوانی، لهستان، رومانی، اسلواکی و سوئیس دارای قوانینی علیه انکارکنندگان هولوکاست هستند.[۳۷].

  • یکی از افرادی که در سال ۲۰۰۶ به جرم انکار هولوکاست به سه سال زندان محکوم شد، دیوید اروینگ، مورخ بریتانیایی بود [۳۸].
  • روژه گارودی محقق فرانسوی به علت انکار هولوکاست زندانی شد.
  • یورگن گراف، مورخ و پژوهشگر سوئیسی نیز به خاطر سخنانش در انکار هولوکاست به زندان محکوم شد و برای فرار از زندان از سوئیس خارج شد. وی هم‌اکنون در روسیه زندگی می‌کند.[۳۹][۴۰]
  • روبر فوریسون، در سال ۲۰۰۶ به دلیل مصاحبه‌ای که در سال ۲۰۰۵ با شبکه سحر ۱ انجام داد، به جرم انکار هولوکاست، به سه ماه زندان و پرداخت ۷۵۰۰ یورو محکوم شد [۴۱][پیوند مرده][پیوند مرده]. وی به خاطر بیان عقیده‌اش، بارها از سوی گروه‌های تندروی یهودی مورد آزار و ضرب و شتم قرار گرفته‌است [۴۲][۴۳].

[ویرایش] تجدیدنظر طلبی در ایران

تا اوایل دهه هفتاد، در ایران، هولوکاست یک رویداد حقیقی به شمار می‌رفت و فیلم‌ها و سریال‌های غربی که در تائید هولوکاست ساخته شده بودند، بدون هیچ توضیحی در شبکه‌های رسمی تلویزیون پخش می‌شد.[۴۴] حتی در سال ۷۲ دفتر نمایندگی جمهوری اسلامی ایران در سازمان ملل متحد، در بیانیه‌ای، کشتار فرقه داویدیان در آمریکا را به کشتار دسته جمعی یهودیان توسط آلمان نازی تشبیه کرد.[۴۵]

در مهرماه سال۱۳۷۵ سعید امامی معاون امنیتی وقت وزارت اطلاعات ایران در دانشگاه همدان اعلام کرد به کتاب‌هایی تاریخی دست یافته‌است که نشان می‌دهد رقم واقعی کشته شدگان در هولوکاست۲۵۰٬۰۰۰ نفر بوده‌است و رقم ۶٬۰۰۰٬۰۰۰ یهودی کشته شده در هولوکاست «جفنگ» است.[۴۶][۴۷]

محمود احمدی نژاد در سال ۲۰۰۵ ودر جمع مردم زاهدان هولوکاست را یک افسانه خواند.[۴۸][۴۹][۵۰] اودر سال ۲۰۰۹ و در کنفرانس دوربان ۲ از به کاربردن واژه‌هایی همچون «مشکوک» و «مبهم» برای اشاره به هولوکاست که در متن سخنرانی ارائه شده توسط ایران به سازمان ملل وجود داشت خودداری کرد و به جای آن از عبارت «سوء استفاده از هولوکاست» استفاده کرد.[۵۱] او از دولتهای غربی چند سوال پرسید که این سوالات بی پاسخ ماند[۵۲][۵۳]

  1. چرا اجازه تحقیق درباب هلوکاست داده نمی‌شود؟[۵۴] چرا اجازه داده نمی‌شود تا یک گروه متخصص حقیقت یاب مسئله را بررسی و نتیجه را به جهانیان اعلام نماید؟[۵۵]
  2. چرا از سایر قربانیان جنگ دوم جهانی (حدود ۶۰ میلیون نفر) سخنی گفته نمی‌شود؟ [۵۶]
  3. چرا به بهانه هلوکاست باید یک رژیمی در سرزمین فلسطین تشکیل بشود؟[۵۷] چرا اروپائیان از خودشان سرزمینی به اسرائیل نمی‌دهند؟[۵۸] اگر اروپائیان یهودیان را کشته‌اند چرا تاوانش را فلسطینیان پس می‌دهند؟[۵۹]

در پی طرح این سوالات، در سال ۱۳۸۶ کنفرانس هولوکاست تهران با شرکت ۶۷ پژوهشگر از کشورهای مختلف در تهران برگزار شد.[۶۰][۶۱]

[ویرایش] برخی از تجدیدنظرطلبان

Wiki letter w.svg این بخش نوشتار نیازمند گسترش است.

[ویرایش] جُستارهای وابسته

[ویرایش] پانویس

  1. ↑ ۱٫۰ ۱٫۱ صدای آمریکا
  2. ↑ جایگاه هولوکاست. سید محمد تراهی. مرکز اسناد انقلاب اسلامی. ۱۳۸۴ (ISBN ۹۶۴-۴۱۹-۱۱۰-۲) مرکز اسناد ص ۱۲۸ و ۱۲۹
  3. ↑ Historical Revisionism by Castle Hill Publishers
  4. ↑ .[۱]صدای آمریکا
  5. ↑ ۵٫۰ ۵٫۱ ۵٫۲ ۵٫۳ جایگاه هولوکاست. سید محمد تراهی. مرکز اسناد انقلاب اسلامی. ۱۳۸۴ (ISBN ۹۶۴-۴۱۹-۱۱۰-۲) مرکز اسناد ص ۱۲۹ تا ۱۳۲
  6. ↑ James Simonelli, ‎Frederick. American fuehrer: George Lincoln Rockwell and the American Nazi Party. University of Illinois Press, 1999. 107. ISBN 978-0-252-02285-2. 
  7. ↑ Junker, ‎Detlef. Philipp Gassert, Wilfried Mausbach, David B. Morris. The United States and Germany in the Era of the Cold War. Cambridge University Press, 2004. 496. ISBN 978-0-521-83420-9. 
  8. ↑ Gardell, ‎Mattias. Gods of the blood: the pagan revival and white separatism. Duke University Press, 2003. 53. ISBN 978-0-8223-3071-4. 
  9. ↑ M. Blee, ‎Kathleen. Inside organized racism: women in the hate movement. University of California Press, 2003. 92. ISBN 978-0-520-24055-1. 
  10. ↑ ۱۰٫۰ ۱۰٫۱ ۱۰٫۲ ۱۰٫۳ ۱۰٫۴ Historical Revisionism by Castle Hill Publishers
  11. ↑ جایگاه هولوکاست. سید محمد تراهی. مرکز اسناد انقلاب اسلامی. ۱۳۸۴ (ISBN ۹۶۴-۴۱۹-۱۱۰-۲) مرکز اسناد ص ۴۲ تا ۴۶
  12. ↑ Journal of Historical Revew
  13. ↑ Historical Revisionism by Vrij Historisch Onderzoek
  14. ↑ Revisionist
  15. ↑ Holocaust Denial - Conspiracy Theories in American History
  16. ↑ جایگاه هولوکاست. سید محمد تراهی. مرکز اسناد انقلاب اسلامی. ۱۳۸۴ (ISBN ۹۶۴-۴۱۹-۱۱۰-۲) مرکز اسناد ص ۱۳۲ تا ۱۳۵
  17. ↑ ۱۷٫۰ ۱۷٫۱ ۱۷٫۲ Historical Revisionism by Castle Hill Publishers
  18. ↑ رژه گارودی. «اسطوره دادرسی نورنبرگ». در اسطوره‌های بنیانگذار سیاست اسرائیل. ترجمهٔ مجید شریف. چاپ اول پائیز ۷۵. تهران: موسسه خدمات فرهنگی رسا، ۱۳۷۵. ۱۰۸ تا ۱۳۲. شابک ‎۱-۲۸۲-۳۱۷-۹۶۴. 
  19. ↑ رژه گارودی. «اسطوره شش میلیون». در اسطوره‌های بنیانگذار سیاست اسرائیل. ترجمهٔ مجید شریف. چاپ اول پائیز ۷۵. تهران: موسسه خدمات فرهنگی رسا، ۱۳۷۵. ۱۷۷ و ۱۷۸. شابک ‎۱-۲۸۲-۳۱۷-۹۶۴. 
  20. ↑ Simon Wiesenthal - no 'gas chambers'
  21. ↑ BBC News | UK | Gas chambers did not exist - historian
  22. ↑ جایگاه هولوکاست. سید محمد تراهی. مرکز اسناد انقلاب اسلامی. ۱۳۸۴ (ISBN ۹۶۴-۴۱۹-۱۱۰-۲) مرکز اسناد ص ۹۲ تا ۱۰۱
  23. ↑ TR ۱/۲۰۰۳: R. Faurisson: How many deaths at Auschwitz?
  24. ↑ رژه گارودی. «اسطوره شش میلیون». در اسطوره‌های بنیانگذار سیاست اسرائیل. ترجمهٔ مجید شریف. چاپ اول پائیز ۷۵. تهران: موسسه خدمات فرهنگی رسا، ۱۳۷۵. ۱۷۷ و ۱۷۸. شابک ‎۱-۲۸۲-۳۱۷-۹۶۴. 
  25. ↑ لوموند ۲۳ ژوئیه ۱۹۹۰
  26. ↑ [۲]
  27. ↑ رژه گارودی. «حربه جنایت». در اسطوره‌های بنیانگذار سیاست اسرائیل. ترجمهٔ مجید شریف. چاپ اول پائیز ۷۵. تهران: موسسه خدمات فرهنگی رسا، ۱۳۷۵. ۱۵۷. شابک ‎۱-۲۸۲-۳۱۷-۹۶۴. 
  28. ↑ دیلی تلگراف ۲۵ ژوئن ۱۹۴۶ صفحه ۵
  29. ↑ Simon Wiesenthal: Fraudulent 'Nazi Hunter'
  30. ↑ http://www.library.flawlesslogic.com/soap.htm صابون یهودی
  31. ↑ رژه گارودی. «اسطوره شش میلیون». در اسطوره‌های بنیانگذار سیاست اسرائیل. ترجمهٔ مجید شریف. چاپ اول پائیز ۷۵. تهران: موسسه خدمات فرهنگی رسا، ۱۳۷۵. ۱۵۷ و ۱۵۸. شابک ‎۱-۲۸۲-۳۱۷-۹۶۴. 
  32. ↑ ۳۲٫۰ ۳۲٫۱ ۳۲٫۲ ۳۲٫۳ ۳۲٫۴ ۳۲٫۵ The Nuremberg Trials (part ۱)
  33. ↑ جایگاه هولوکاست. سید محمد تراهی. مرکز اسناد انقلاب اسلامی. ۱۳۸۴ (ISBN ۹۶۴-۴۱۹-۱۱۰-۲) مرکز اسناد ص ۱۰۱ تا ۱۲۵
  34. ↑ رژه گارودی. «اسطوره شش میلیون». در اسطوره‌های بنیانگذار سیاست اسرائیل. ترجمهٔ مجید شریف. چاپ اول پائیز ۷۵. تهران: موسسه خدمات فرهنگی رسا، ۱۳۷۵. ۱۵۹ و ۱۶۰. شابک ‎۱-۲۸۲-۳۱۷-۹۶۴. 
  35. ↑ جایگاه هولوکاست. سید محمد تراهی. مرکز اسناد انقلاب اسلامی. ۱۳۸۴ (ISBN ۹۶۴-۴۱۹-۱۱۰-۲) مرکز اسناد صفحات ۱۳۸ تا ۱۴۰
  36. ↑ افسانه قتل عام یهود. نشر هلال ۱۳۷۲ http://www.qodstv.ir/ketabshenasi/ketab.php?id=405
  37. ↑ BBCPersian.com
  38. ↑ BBCPersian.com
  39. ↑ Swiss revisionist [Jürgen Graf forced into exile for thought crime]
  40. ↑ BBCPersian.com
  41. ↑ [۳]
  42. ↑ The Zionist Terror Network
  43. ↑ دادگاه فرجام پاریس رای صادره علیه روبر فوریسون را تایید کرد
  44. ↑ سریال دوران طلایی. پخش شده در اسفند ۷۱ و فروردین ۷۲
  45. ↑ روزنامه جمهوری اسلامی. ۵/۲/۷۲ و روزنامه کیهان ۵/۲/۷۲
  46. ↑ دیدار احمدی‌نژاد با مهمانان کنفرانس هولوکاستدویچه وله صدای آلمان
  47. ↑ هولوکاست؛ پس از ۷۰سالوبگاه روزنامه همشهری
  48. ↑ Iran's President Calls Holocaust 'Myth' in Latest Assault on Jewsواشنگتن پست
  49. ↑ Iranian leader denies Holocaustبی بی سی
  50. ↑ Holocaust a myth, says Iranian presidentوبگاه روزنامه گاردین
  51. ↑ Ahmadinejad dropped Holocaust denial from speechخبرگزاری آشویتدپرس
  52. ↑ محمود احمدی نژاد. «فصل پنجم هلوکاست». در فروپاشی اسطوره هلوکاست. علیرضا سلطانشاهی. چاپ خرداد ۸۸. تهران: نشر جمهور ایران، ۱۳۸۸. ۱۶۴. شابک ‎۲-۵-۹۰۶۰۲-۶۰۰-۹۷۸. 
  53. ↑ مصاحبه با شبکه ۴ تلویزیون انگلستان ۲۱ شهریور ۸۶
  54. ↑ مصاحبه با شبکه ۴ تلویزیون انگلستان (۲۱ شهریور ۸۶)
  55. ↑ سخنرانی در میدان آزادی (۲۲ بهمن ۸۴)
  56. ↑ سخنرانی روز قدس ۲۷ آبان ۸۵
  57. ↑ سخنرانی در قم (۱۵ دی ۸۴)
  58. ↑ مصاحبه با کانال ۲۴ تلویزیون فرانسه (۳ فروردین ۸۶)
  59. ↑ سخنرانی در سودان (۱۰ اسفند ۸۵)
  60. ↑ Tehran faces backlash over conference to question Holocaust | World news | The Guardian
  61. ↑ Founder of Holocaust museum in Nazareth invited to Tehran - Haaretz - Israel News

[ویرایش] منابع

  1. ^ محمد منظرپور. «بی‌بی‌سی: اتاق‌های گاز؛ محور اصلی مناقشات درباره هولوکاست - بخش اول». (۱۶ آوریل ۲۰۰۶). بازبینی ۱۶ اوت ۲۰۰۶.
  2. ^ محمد منظرپور. «بی‌بی‌سی: اتاق‌های گاز؛ محور اصلی مناقشات درباره هولوکاست - بخش دوم». (۱۶ آوریل ۲۰۰۶). بازبینی ۱۶ اوت ۲۰۰۶.

[ویرایش] پیوند به بیرون

جستجو در ویکی‌انبار در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ انکار هولوکاست موجود است.

برگرفته از «http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%D8%A7%D9%86%DA%A9%D8%A7%D8%B1_%D9%87%D9%88%D9%84%D9%88%DA%A9%D8%A7%D8%B3%D8%AA&oldid=6287952»
ابزارهای شخصی

گویش‌ها
فضاهای نام
عملکردها
گشتن
چاپ/برون‌بری
جعبه‌ابزار
زبان‌های دیگر