انکار هولوکاست

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

انکار هولوکاست (تجدیدنظر طلبی در هولوکاست) باوری است که اظهار می‌دارد نسل‌کشی یا آنچه که «همه‌سوزی جمعی گروه‌های مختلفی از مردم بخصوص یهودیان اشکنازی، همجنسگرایان و کولیها در طی جنگ جهانی دوم بدست آلمان نازی در اتاقهای گاز از ۱۹۴۱ تا انتهای ۱۹۴۵» خوانده می‌شود، اتفاق نیافتاده‌است و یا بزرگ نمایی شده‌است.

فهرست مندرجات ۱ نام ۲ گروه‌های منکر هوکاست ۳ تاریخچه ۴ دلایل تجدیدنظر طلبان ۵ جرم بودن انکار هولوکاست در برخی کشورها ۶ تجدیدنظر طلبی در ایران ۷ مشهورترین انکار کنندگان هولوکاست ۸ جُستارهای وابسته ۹ پانویس ۱۰ منابع ۱۱ پیوند به بیرون

[ویرایش] نام

بسیاری از انکار کنندگان هولوکاست واژه انکار را برای معرفی دیدگاه خود مناسب نمی‌دانند و به جای آن از عبارت بازنگری هولوکاست یا بازنگری خواهی استفاده می‌کنند. ^[۱]

برخی از طرفداران هولوکاست، معتقدند عبارت انکار هولوکاست برای تفکیک دیدگاه سیاسی ردکننده از دیدگاه تاریخی بازنگری خواه، به کار می‌رود. از این رو انکار هولوکاست را مفهومی سیاسی می‌دانند.^[۲] متقابلا تجدیدنظر طلبان، آن را حرکتی علمی و بررسی‌ای تاریخ‌شناسانه می‌دانند. ^{[۳] [۴]}

برخی از گروه‌های مسلمان هولوکاست را افسانه خوانده و آنرا بهانه صهیونیست برای فریب اذهان عمومی در اشغال فلسطین معرفی می‌کنند^[۵]

[ویرایش] گروه‌های منکر هوکاست

در میان مدافعان تجدیدنظر طلبی، طیفهای گوناگونی قرار دارند. در حقیقت تجدید نظر طلبان را نمی‌توان یک گروه متقارن شمرد. ^[۶] برای مثال گروه‌های نئونازی پس از جنگ جهانی دوم تبلیغات خود را مبنی بر دروغ و ساختگی بودن هولوکاست آغاز کردند.«جرج لینکون راکول »از اولین رهبران نئونازی آمریکا پس از جنگ جهانی دوم بود که به انکار هولوکاست پرداخت.^[۷]«هانس اشمیت» از نئونازی‌های آلمانی مشهور، پس ا ز ورودش به آمریکا در سال 1949 ،تبدیل به یک از فعالترین منکران هولوکاست در آمریکا شد.^[۸]

گروه دیگری که بصورت سازمان یافته و با هیاهوی زیاد ادعای تجدید نظر طلبی می‌کنند، گروه‌های کوکلوس‌کلان هستند.^[۹]آنها از توزیع ککنندگان مطالب منکر هولوکاست می‌باشند.^[۱۰]

تجدیدنظرطلبان از طیف های دیگری نیز تشکیل شده‌اند. گروهی یهودی‌اند مانند جورف جی برگ، روژه دای دامرگو، دیوید کول و استفن هیوارد، برخی مسیحی مانند روبر فوریسون، گرمار رودلف، میکائیل ای هافمن و رابرت کانتس و برخی ملحدند مانند بردلی اسمیت. برخی نیز مسلمان هستند مانند روژه گارودی، ابراهیم آلوش و احمد رامی. ^{[۱۱] [۱۲]}

در میان تجدید نظر طلبان کسانی یافت می‌شوند که از سوی رژیم ناسیونال سوسیالیست تحت تعقیب بوده و یا حتی سابقه زندانی شدن در اردوگاه‌های تجمعی را دارند. (مانند پل راسینیر و جوزف جی. برگ)^[۱۳] برخی پروفسور دانشگاه هستند (مانند: کریستین لیندر، کاستاس زاور دینوس و آرتور آر. بوتز) و گروه کثیری مدرک دکتری دارند (مانند: هربرت تیدمان، استفان هی‌وارد و ...) برخی مهندسند (مانند: فردریچ برگ و ....) و گروهی تاریخ‌نگار حرفه‌ای هستند (مانند: مارک وبر و رابرت کونتس) بسیاری نیز به استادی کرسی‌های مختلف دانشگاه اشتغال دارند. ^[۱۴]

از دیدگاه گرایش سیاسی نیز گروه‌های تجدید نظر طیف همگنی را تشکیل نمی‌دهند. برخی کمونیست و سوسیالیست هستند (مانند: پل راسینیر) و برخی چپ میانه‌رو (مانند: سرج سیون) گروهی لیبرال بوده (مانند:دیوید کول) و برخی محافظه‌کارند (مانند:کارلو ماتوکنو) برخی طرفداران دست راستی در میان آنان به چشم می‌خورد (مانند:یودو والندی و مارک وبر) و برخی ناسیونال سوسیالیست می‌باشند (مانند ارنست زوندل).^{[۱۵] [۱۶]}

تجدیدنظرطلبان مدعی هستند که تکثر تجدیدنظرطلبان شامل: مذاهب متفاوت مشاغل گوناگون، عقاید سیاسی کاملا متضاد و اقوام ملیتی مختلف، تجدید نظر طلبان را از اتهام وابستگی سیاسی و نژادی مبرا می‌کند.^{[۱۷] [۱۸]}

[ویرایش] تاریخچه

محققان معمولا تجدیدنظر طلبی در هولوکاست را در سه دوره زمانی بررسی می‌کنند. ^[۱۹]

• دوره اول این دوره، تقریبا بلافاصله پس از پایان جنگ جهانی دوم و محاکمات دادگاه‌های سران آلمانی آغاز شد. در این دوره، برخی مورخین با انتشار آثار تحقیقی و تحلیلی خود، واقع گرایی ادعاهای مطرح شده در دادگاه‌ها را به چالش کشیدند.

• دوره دومبا آغاز انتشار فصلنامه بازنگری تاریخی^[۲۰] در سال ۱۹۸۰، فصل جدیدی برای بازنگری در هولوکاست پدید آمد. تعداد کتب و مقالات منتشر شده در این دوره در خصوص بازنگری در هولوکاست به میزان زیادی افزایش یافت و تجدیدنظرطلبان به امکانات بیشتری دست یافتند. ولی از سال ۱۹۹۳ تا سال ۲۰۰۳، این امکانات به تدریج بر اثر اختلافات مالی کاهش یافت و از بین رفت.

• دوره سوم در این دوره که از سال ۲۰۰۳ و با آغاز به کار سایت اینترنتی ^[۲۱] و انتشار نشریه تجدیدنظر طلب ^[۲۲]آغاز شد، تجدیدنظر طلبان مجددا فرصت پیدا کردند تا با مقالات تکنیکی‌تر و متنوع‌تر، به جنبه‌های حقوقی قضیه بیشتر بپردازند.

[ویرایش] دلایل تجدیدنظر طلبان

تجدیدنظر طلبان دلایل گوناگونی برای تجدید نظرطلبی خود ارائه می‌دهند.^[۲۳] مهمترین این دلایل معمولا شامل موارد زیر است. ^{[۲۴] [۲۵]}

1. هیچ فرمان و یا دستوری از سوی حزب نازی برای نابودسازی یهودیان وجود ندارد. در میان مدارک بدست آمده از آلمان پس از سقوط حتی یک برگه یا سند وجود ندارد که به عنوان دستور کشتار یهودیان از سوی مقامات به افسران و یا گزارش انجام این عمل از سوی انجام دهندگان به مافوق‌هایشان تلقی شود. همچنین هیچ برنامه، طرح، سازمان و یا حتی مدارک بودجه و حسابداری نیز برای کشتار یهودیان یافت نشده‌است.^{[نیازمند منبع]}
2. تجهیزات صنعتی کافی و حتی سوخت کافی برای سوزاندن اجساد این تعداد از قربانی در تمام مناطق تحت اشغال آلمان وجود نداشته‌است. ظرفیت کوره‌های جسد سوزی (و نه آدم سوزی) کشف شده، حتی به اندازه سوزاندن اجسادی که به دلیل گرسنگی و بیماری فوت شده بودند نیز نبوده‌است.^{[نیازمند منبع]}
3. منکرین معتقد اند که آمار یهودیان قبل و بعد از جنگ گواه آن است که در طول دوره جنگ جهانی دوم، با احتساب کسانی که به عنوان سرباز در جبهه‌های جنگ جان خود را از دست داده‌اند، سیصد هزار تا 1.5 میلیون یهودی از دنیا رفته‌اند.^{[نیازمند منبع]}
4. با وجود فعالیت سرویسهای اطلاعاتی متفقین و با وجود نزدیکی اردوگاه‌ها به مناطق سکونت مردم عادی، تا پیش از پایان جنگ، هیچ منبع رسمی، سازمان بین‌المللی و حتی کشورهای دشمن آلمان، ادعایی مبنی بر کشتار گسترده یهودیان نکرده‌اند.^{[نیازمند منبع]}

از طرف دیگر، طرفداران هولوکاست در ادعا و آمار خود از هولوکاست، دچار تناقضات زیادی شده‌اند. تناقض مدعیان هولوکاست در تمامی موارد زیر است.^{[۲۶][نیازمند منبع]}

1. تناقض در تعداد قربانیان تاکنون، براساس مقالات و منابع رسمی و غیر رسمی مدعی هولوکاست، تعداد متنابهی ارقام گوناگون برای قربانیان آورده شده‌است. برای مثال تنها برای اردوگاه آشویتس ۲۲ منبع معتبر، ارقامی از ۳۵۶ هزار نفر (فریتجوف مایر تاریخدان ۲۰۰۲) تا ۸ میلیون نفر (دفتر تحقیقات جنایات جنگی فرانسه ۱۹۴۵) را ارائه داده‌اند. فیلم‌ها و منابع غیر رسمی این رقم را فقط برای این بازداشتگاه تا ۹ میلیون نفر (فیلم مستند شب و مه ۱۹۵۵ زیر نظر مشاوران تاریخی هنری میچل و الگا ورمسر میگات) نیز تبلیغ نموده‌اند.^{[۲۷][نیازمند منبع]}
2. تناقض در شیوه یا شیوه‌های کشتار مدعیان هولوکاست شیوه‌های ادعایی همدیگر را تکذیب و رد کرده‌اند. برای مثال برخلاف مدعیان هولوکاست در سالهای قبل‌تر، امروزه هیچ مدعی هولوکاستی ادعا نمی‌کند که از روشهای جریان برق، کشتار در اتاقهای بخار سوزان، مرگ بوسیله تخلیه هوا از اتاق، کشتار از طریق مسموم سازی خون و مرگ به طریق آهک زنده برای کشتار یهودیان استفاده شده باشد. ^{[۲۸][پیوند مرده][نیازمند منبع]}
3. تناقض در اردوگاه‌های دارای اتاق گازمدعیان هولوکاست در گذشته برای هر اردوگاه، اتاق گاز را الزامی دانسته بودند. برای مثال هارتلی شاوکراس، دادستان انگلیسی دادگاه نورنبرگ مدعی بود کلیه اردوگاه‌های آشویتس، داخائو، تربلینکا، بوخنوالد، ماتهاوزن، مجدانک و اورانین برگ دارای اتاق گاز بوده‌اند. امروزه هیچ مدعی هولوکاستی وجود ندارد که مدعی وجود اتاق گاز در داخائو، بوخنوالد و اورانین برگ باشد.^[۲۹]
4. افسانه صابون‌سازی سایمون وایزنتال یهودی، معروف به شکارچی نازی‌ها در سال ۱۹۴۶ مدعی شد که آلمانی‌ها از چربی اجساد برای تولید صابون استفاده می‌کردند. بسیاری از غربیان همچنان این افسانه را باور دارند. در حالی که ساموئل کراکوفسکی، محقق اسرائیلی هولوکاست، این داستان را یک افسانه دانست که آلمانی‌ها برای ترساندن زندانیان یهودی آن‌را ساخته‌اند.^{[نیازمند منبع][۳۰]}

علاوه بر تناقضات موجود در بسیاری از ادعاهای مدعیان هولوکاست، اصولا دلایلی که براساس آن هولوکاست اثبات می‌گردد، از دید تجدیدنظر طلبان مردود است. مهمترین دلیل مدعیان هولوکاست، اعترافات و شهادت گواهان دادگاه‌های نورنبرگ (IMTوNMT)، مونیخ، لوئن برگ، هامبورگ، فرانکفورت و بیت‌المقدس است. ^[۳۱]دلایل رد اعتبار این دادگاه‌ها و اعترافات آنها از دید تجدیدنظر طلبان، عمدتا به بیانات گردانندگان دادگاه و صورتجلسات آنها باز می‌گردد. برای مثال^[۳۲]

1. قاضی نورمن بیرکت، قاضی انگلیسی دادگاه نورنبرگ مدعی شد که «این دادگاه تنها شکلی از یک فرایند قضایی را دارد و هدف اصلی آن سیاسی است»^[۳۳]
2. قاضی کل دادگاه نورنبرگ چارلز ونیر استروم، مدعی شد «بسیاری از مدارک ارائه شده در دادگاه‌ها، از میان چندین تن! مدارک بدست آمده انتخاب شده‌اند.....فضا در اینجا خفقان آور است. وکلا، منشی‌ها، بازجوها و مترجمانی بکار کرفته‌شده‌اند که به تازگی به تابعیت آمریکا درآمده‌اند. سابقه آنان سرشار از تنفر اروپایی است...اگر هفت ماه پیش می‌دانستم، هرگز به اینجا نمی‌آمدم.» ^[۳۴]
3. ماده ۱۹ اساسنامه دادگاه نورنبرگ تصریح می‌کند «دادگاه خود را به قواعد فنی ارائه مدرک مقید نمی‌کند... و هر مدرکی را خواهد پذیرفت» بنابراین هیچ متهمی در دادگاه نتوانست اصالت مدرکی را (معمولا اعترافات هنگام بازجویی) رد نماید. ^[۳۵]
4. شموئل کراکوفسکی، رئیس مرکز یادبود هولوکاست در اسرائیل در سال ۱۹۸۶ اذعان نمود «بیش از ده هزار (از بیست هزار) شهادت‌های بایگانی شده غیر قابل اعتماد است» ^[۳۶]
5. دروغ بودن برخی از اعترافات و شهادت‌ها حتی در دادگاه نیز اثبات گردید. برای مثال در دادگاه داخائو یک شاهد یهودی به نام اینشتاین مدعی شد که متهم منزل، برادر وی را به قتل رسانده‌است. متهم خاطرنشان کرد که برادر شاهد بر روی صندلی تماشاچیان نشسته‌است. در صورتجلسه دادگاه ثبت شده‌است که بازپرس با فریاد به شاهد خود (اینشتاین) گفت: «چطور می‌توانیم این خوک را اعدام کنیم، در حالی که توی احمق برادرت را به دادگاه آورده‌ای؟» ^{[۳۷][نیازمند منبع]}??????

علاوه بر این دلایل، بنابر ادعای تجدیدنظر طلبان، برخی از ادعاهای هولوکاست، شرایط اولیه باورپذیری را نیز ندارند. برخی از این دلایل به این شرح است: ^[۴][۵]

1. اتاق‌های موسوم به گاز فقط برای شپش‌زدایی و موارد بهداشتی استفاده می‌شده‌است و استفاده از گاز سیانور (سیکلوین ب) برای کشتار مردم مقرون به صرفه نمی‌باشد.^{[نیازمند منبع]}
2. نشانه‌ای از گاز سیانور در دیوارهای اتاقهایی که گفته می‌شود برای کشتار یهودیان استفاده می‌شده پیدا نشد.^{[نیازمند منبع]}
3. اسناد موجود نشان می‌دهد که زندانیان بیمار یهودی و غیر یهودی مورد مداوا قرار گرفته و جراحی هم می‌شده‌اند.
4. وینستون چرچیل، نخست وزیر بریتانیا و دوایت آیزنهاور رییس جمهور آمریکا در کتابهای خاطرات خود از جزییات دوران جنگ، هیچ اشاره‌ای به وجود اتاق‌های موسوم به گاز نداشته‌اند.
5. بیماری باکتریایی تیفوس در آن زمان شیوع داشت و تصاویر اجساد بسیار لاغر مردگان نیز شاهد بر همین ماجراست. دولت برای جلوگیری از گسترش پخش این میکروب کشنده اجساد مردگان را می‌سوزاند. ^[۳۸]

[ویرایش] جرم بودن انکار هولوکاست در برخی کشورها

در بسیاری از کشورهای اروپایی انکار و یا اغراق‌شده خواندن هولوکاست جرم تلقی می‌شود. کشورهای اتریش، بلژیک، جمهوری چک، فرانسه، آلمان، اسرائیل، لیتوانی، لهستان، رومانی، اسلواکی و سوئیس دارای قوانینی علیه انکارکنندگان هولوکاست هستند.^[۳۹].

• یکی از افرادی که در سال ۲۰۰۶ به جرم انکار هولوکاست به سه سال زندان محکوم شد، دیوید اروینگ، مورخ بریتانیایی بود ^[۴۰].
• روژه گارودی محقق فرانسوی به علت انکار هولوکاست زندانی شد.
• یورگن گراف، مورخ و پژوهشگر سوئیسی نیز به خاطر سخنانش در انکار هولوکاست به زندان محکوم شد و برای فرار از زندان از سوئیس خارج شد. وی هم‌اکنون در روسیه زندگی می‌کند.^[۴۱][۴۲]
• روبر فوریسون، در سال ۲۰۰۶ به دلیل مصاحبه‌ای که در سال ۲۰۰۵ با شبکه سحر ۱ انجام داد، به جرم انکار هولوکاست، به سه ماه زندان و پرداخت ۷۵۰۰ یورو محکوم شد ^{[۴۳][پیوند مرده][پیوند مرده]}. وی به خاطر بیان عقیده‌اش، بارها از سوی گروه‌های تندروی یهودی مورد آزار و ضرب و شتم قرار گرفته‌است ^[۴۴][۴۵].

[ویرایش] تجدیدنظر طلبی در ایران

نوشتار اصلی: کنفرانس هولوکاست تهران

محمود احمدی نژاد رئیس جمهور وقت ایران در سال 2005 ودر جمع مردم زاهدان هولوکاست را یک افسانه خواند.^{[۴۶][۴۷] [۴۸]}اودر سال 2009 و در کنفرانس دوربان ۲ از به کاربردن واژه‌هایی همچون «مشکوک» و «مبهم» برای اشاره به هولوکاست که در متن سخنرانی ارائه شده توسط ایران به سازمان ملل وجود داشت خودداری کرد و به جای آن از عبارت «سوء استفاده از هولوکاست» استفاده کرد.^[۴۹]سعید امامی معاون امنيتی وقت وزارت اطلاعات ايران و از طراحان قتل های زنجیره ای ایران در مهرماه سال۱۳۷۵ و در دانشگاه همدان اعلام کرد ازطریق «دوستان نئو نازی» خود به کتاب هایی تاریخی دست یافته است که نشان می‌دهد رقم واقعی کشته شدگان در هولوکاست٢٥٠٬۰۰۰ نفر بوده است و رقم ۶٬۰۰۰٬۰۰۰ یهودی کشته شده در هولوکاست «جفنگ» است.^{[۵۰] [۵۱]}

تا اوایل دهه هفتاد، در ایران، هولوکاست یک رویداد حقیقی به شمار می‌رفت و فیلم‌ها و سریال‌های غربی که در تائید هولوکاست ساخته شده بودند، بدون هیچ توضیحی در شبکه‌های رسمی تلویزیون پخش می‌شد. ^[۵۲] حتی در سال ۷۲ دفتر نمایندگی جمهوری اسلامی ایران در سازمان ملل متحد، در بیانیه‌ای، کشتار فرقه داویدیان در آمریکا را به کشتار دسته جمعی یهودیان توسط آلمان نازی تشبیه کرد. ^[۵۳]

در سال ۱۳۸۶ در پی بیان سوالی توسط محمود احمدی نژاد، رئیس جمهور ایران، کنفرانس هولوکاست تهران با شرکت ۶۷ پژوهشگر از کشورهای مختلف از تاریخ۲۰ و۲۱ آذرماه در تهران برگزار شد.^{[۵۴] [۵۵]}

[ویرایش] مشهورترین انکار کنندگان هولوکاست

• محمود احمدی‌نژاد
• سید حسن نصرالله
• وندی کمپبل
• آرتور باتز
• روژه گارودی
• روبر فوریسون
• هاتن گیبسون
• یورگن گراف
• ریچارد هاردوود
• ارنست زاندل
• مارک وببر
• کارل نوردینگ
• دیوید دوک
• محمود عباس
• دیوید ایروینگ

[ویرایش] جُستارهای وابسته

• هولوکاست
• یهودستیزی

[ویرایش] پانویس

1. ↑ صدای آمریکا
2. ↑ صدای آمریکا
3. ↑ جایگاه هولوکاست. سید محمد تراهی. مرکز اسناد انقلاب اسلامی. ۱۳۸۴ (ISBN ۹۶۴-۴۱۹-۱۱۰-۲) مرکز اسناد ص 128 و 129
4. ↑ Historical Revisionism by Castle Hill Publishers
5. ↑ .[۱]صدای آمریکا
6. ↑ جایگاه هولوکاست. سید محمد تراهی. مرکز اسناد انقلاب اسلامی. ۱۳۸۴ (ISBN ۹۶۴-۴۱۹-۱۱۰-۲) مرکز اسناد ص 129 تا 132
7. ↑ James Simonelli, Frederick (1999). American fuehrer: George Lincoln Rockwell and the American Nazi Party (به انگلیسی). University of Illinois Press, 107. ISBN 9780252022852. 
8. ↑ Junker, Detlef; Philipp Gassert, Wilfried Mausbach, David B. Morris (2004). The United States and Germany in the Era of the Cold War (به انگلیسی). Cambridge University Press, 496. ISBN 9780521834209. 
9. ↑ Gardell, Mattias (2003). Gods of the blood: the pagan revival and white separatism (به انگلیسی). Duke University Press, 53. ISBN 9780822330714. 
10. ↑ M. Blee, Kathleen (2003). Inside organized racism: women in the hate movement (به انگلیسی). University of California Press, 92. ISBN 9780520240551. 
11. ↑ جایگاه هولوکاست. سید محمد تراهی. مرکز اسناد انقلاب اسلامی. ۱۳۸۴ (ISBN ۹۶۴-۴۱۹-۱۱۰-۲) مرکز اسناد ص 129 تا 132
12. ↑ Historical Revisionism by Castle Hill Publishers
13. ↑ Historical Revisionism by Castle Hill Publishers
14. ↑ Historical Revisionism by Castle Hill Publishers
15. ↑ جایگاه هولوکاست. سید محمد تراهی. مرکز اسناد انقلاب اسلامی. ۱۳۸۴ (ISBN ۹۶۴-۴۱۹-۱۱۰-۲) مرکز اسناد ص 129 تا 132
16. ↑ Historical Revisionism by Castle Hill Publishers
17. ↑ Historical Revisionism by Castle Hill Publishers
18. ↑ جایگاه هولوکاست. سید محمد تراهی. مرکز اسناد انقلاب اسلامی. ۱۳۸۴ (ISBN ۹۶۴-۴۱۹-۱۱۰-۲) مرکز اسناد ص 129 تا 132
19. ↑ جایگاه هولوکاست. سید محمد تراهی. مرکز اسناد انقلاب اسلامی. ۱۳۸۴ (ISBN ۹۶۴-۴۱۹-۱۱۰-۲) مرکز اسناد ص 42 تا 46
20. ↑ Journal of Historical Revew
21. ↑ Historical Revisionism by Vrij Historisch Onderzoek
22. ↑ Revisionist
23. ↑ http://www.holocaust-history.org/denial/abc-clio/
24. ↑ جایگاه هولوکاست. سید محمد تراهی. مرکز اسناد انقلاب اسلامی. ۱۳۸۴ (ISBN ۹۶۴-۴۱۹-۱۱۰-۲) مرکز اسناد ص 132 تا 135
25. ↑ Historical Revisionism by Castle Hill Publishers
26. ↑ جایگاه هولوکاست. سید محمد تراهی. مرکز اسناد انقلاب اسلامی. ۱۳۸۴ (ISBN ۹۶۴-۴۱۹-۱۱۰-۲) مرکز اسناد ص 92 تا 101
27. ↑ TR 1/2003: R. Faurisson: How many deaths at Auschwitz?
28. ↑ [۲]
29. ↑ Simon Wiesenthal: Fraudulent 'Nazi Hunter'
30. ↑ http://www.library.flawlesslogic.com/soap.htm صابون یهودی
31. ↑ The Nuremberg Trials (part 1)
32. ↑ جایگاه هولوکاست. سید محمد تراهی. مرکز اسناد انقلاب اسلامی. ۱۳۸۴ (ISBN ۹۶۴-۴۱۹-۱۱۰-۲) مرکز اسناد ص 101 تا 125
33. ↑ The Nuremberg Trials (part 1)
34. ↑ The Nuremberg Trials (part 1)
35. ↑ The Nuremberg Trials (part 1)
36. ↑ The Nuremberg Trials (part 1)
37. ↑ The Nuremberg Trials (part 1)
38. ↑ افسانه قتل عام یهود. نشر هلال 1372 صفحات 19 تا 24 http://www.qodstv.ir/ketabshenasi/ketab.php?id=405
39. ↑ BBCPersian.com
40. ↑ BBCPersian.com
41. ↑ Swiss revisionist [Jürgen Graf] forced into exile for thought crime
42. ↑ BBCPersian.com
43. ↑ [۳]
44. ↑ The Zionist Terror Network
45. ↑ دادگاه فرجام پاریس رای صادره علیه روبر فوریسون را تایید کرد
46. ↑ Iran's President Calls Holocaust 'Myth' in Latest Assault on Jewsواشنگتن پست
47. ↑ Iranian leader denies Holocaustبی بی سی
48. ↑ Holocaust a myth, says Iranian presidentوبگاه روزنامه گاردین
49. ↑ Ahmadinejad dropped Holocaust denial from speechخبرگزاری آشویتدپرس
50. ↑ ديدار احمدی‌نژاد با مهمانان کنفرانس هولوکاستدویچه وله صدای آلمان
51. ↑ هولوكاست؛ پس از 70سالوبگاه روزنامه همشهری
52. ↑ سریال دوران طلایی. پخش شده در اسفند ۷۱ و فروردین ۷۲
53. ↑ روزنامه جمهوری اسلامی. ۵/۲/۷۲ و روزنامه کیهان ۵/۲/۷۲
54. ↑ Tehran faces backlash over conference to question Holocaust | World news | The Guardian
55. ↑ Founder of Holocaust museum in Nazareth invited to Tehran - Haaretz - Israel News

[ویرایش] منابع

1. ^ محمد منظرپور. «بی‌بی‌سی: اتاق‌های گاز؛ محور اصلی مناقشات درباره هولوکاست - بخش اول». (۱۶ آوریل ۲۰۰۶). بازبینی ۱۶ اوت ۲۰۰۶.
2. ^ محمد منظرپور. «بی‌بی‌سی: اتاق‌های گاز؛ محور اصلی مناقشات درباره هولوکاست - بخش دوم». (۱۶ آوریل ۲۰۰۶). بازبینی ۱۶ اوت ۲۰۰۶.

[ویرایش] پیوند به بیرون

• دو جنبه انکار هولوکاست، نوشتاری از محمدرضا نیکفر
• فصلنامه مطالعات تاریخی ۱۴ ویژه هولوکاست در قالبPDF
• سایت رسمی تجدیدنظر طلبان http://www.vho.org