گرافولوژی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
نمونه دستنوشته فارسی که دارای ویژگیهای مختلفی مانند امتداد سطرهای رو به بالا، کلمات درهم و درشت، توجه زیاد به جزییات و فرم برگشته نون است. نکته جالب از قلم افتادن الف در کلمه اضطراب است.

گرافولوژی علم مطالعه و بررسی شخصیت و خصوصیات فردی براساس نحوه نوشتن است.

کاربرد[ویرایش]

مهمترین کاربرد گرافولوژی، گزینش متقاضیان استخدام است. به طور کلی می‌توان کاربرد گرافولوژی را در دو دسته اصلی زیر خلاصه کرد:

  1. گزینش افراد از خارج از محیط مورد نظر
  2. شناخت افراد ناهماهنگ با محیط

اصول قواعد گرافولوژی[ویرایش]

از نظر گرافولوژیست‌ها یک خط مانند کاری است که انجام شده باشد. کاری که فرد باید سالیان دراز صرف کند تا آن را بیاموزد و با تمرین فراوان بتواند نوشته‌اش را کامل کند. از طرف دیگر، تجربه به ما می‌آموزد که انسان به طور کامل در بین اعمالش قرار گرفته‌است. زیرا حرکات و اشارات ما تنها از اراده و نیت آنی ما اطاعت نداشته، بلکه از اتحاد قوای درونی که زمینه و عصاره وجود مارا تشکیل می‌دهد، فرمانبرداری دارد.

طرز راه رفتن، نگاه داشتن پیپ یا سیگار، نحوه حرکت دست هنگام سخن گفتن و موارد مشابه حرکات پیچیده‌ای هستند که در آن‌ها به نتایج روانی مهمی می‌توان دست یافت. در صورتیکه اشارات، طرز راه رفتن و سایر حرکات یاد شده در بالا دوام و استمراری ندارند، یک خط بر کاغذ، اثری است که باقی می‌ماند و حرکات و احساس نویسنده آن را در هنگام نوشتن که با انبساط خاطر و یا با شک و تردید یا با عکس العمل فرد در مقابل واقعیت‌ها انجام شده‌است منعکس می‌سازد. اسلوب نوشتن هرچه باشد، نسخ یا نستعلیق، کتابی یا چاپی و یا بر اساس سرمشق‌های خوشنویسی، نویسنده برحسب خلق و خوی و یا طبع و سرشت خود، کم کم از آن دور می‌شود.

انواع روش‌های نوشتن[ویرایش]

در میان افراد یک نفر به سمت چپ و دیگری به سمت راست منحرف می‌شود. یک نفر روبه بالا می‌نویسد و یکی روبه پایین. بعضی‌ها تودرتو می‌نویسند و بعضی با فاصله. یکی تند و سریع می‌نویسد در حالیکه دیگری با خودداری می‌نویسد. این تفاوت‌ها را در هنگام نوشتن به گرایش‌های مختلف خلق و خوی نویسنده نسبت می‌دهند.

خط فارسی[ویرایش]

چون خط فارسی از راست شروع می‌شود و به طرف چپ پیش می‌رود، سمت راست مبدأ و سمت چپ کاغذ مقصد عمل است. در هر نقطه از خط که قلم بایستد، آنچه در طرف راست واقع می‌شود مانند گذشته‌است و نمایشگر خود نویسنده‌است و آنچه در طرف چپ قرار دارد مانند آینده‌است و نمایشگر آنچه در بیرون قرار دارد که افکار نویسنده به آن متوجه‌است. پس نتیجه می‌گیریم که هر حرکتی که مسیر نوشته را به سمت چپ شدت می‌بخشد، علامت آن است که نویسنده تمایل دارد از لاک خود خارج شود و یا به سوی فرد دیگری گرایش دارد. در واقع نوشته پیش رونده اثر فعال بودن و برون گرایی نویسنده را منعکس می‌سازد.

منابع[ویرایش]

  • گابریل بوشاتو، ترجمه و پژوهش احمد یلدا، «خط و شخصیت»، تهران: کتابسرا، ۱۳۷۶.
  • علی بهرامی شریف،«گرافولوژی دست‌نوشته فارسی به کمک کامپیوتر»، پایان نامه کارشناسی ارشد مهندسی الکترونیک، دانشکده فنی مهندسی دانشکاه تربیت مدرس، ۱۳۸۳.
  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Graphology»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد.*