کردکوی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
کردکوی
کشور  ایران
استان گلستان
شهرستان کردکوی
بخش مرکزی
نام(های) قدیمی توسکان، نیم‌مردان،
میان‌کلا، جمشیدآباد،
کردخیل، تمیشه،
کردمحله
مردم
جمعیت ۵۸۹۷۵ تن[۱]
جغرافیای طبیعی
ارتفاع از سطح دریا ۵۰ متر
اطلاعات شهری
پیش‌شماره تلفنی ۰۱۷
وبگاه شهرداری کردکوی

کُردکوی شهری در غرب استان گلستان و در شمال ایران است. این شهر مرکز شهرستان کردکوی است و در ۲۹ کیلومتری گرگان واقع است. جمعیت شهر کردکوی در سرشماری سال ۱۳۹۰ خورشیدی برابر با ۳۸٬۲۴۶ نفر بوده‌است.[۱] زبان محلی مردم این شهرستان تبری یا همان مازندرانی می‌باشد.

پیشینه تاریخی[ویرایش]

ساکنین اولیه این شهر مازندرانی بوده‌اند نادر شاه افشار پس از شکست توپال عثمان پاشا و گرفتن بغداد، در هنگام گذر از اورامانات برخی از طوایف کُرد را برای تجهیز سپاه خود و دفع ترکمن‌ها –که به مازندران و استرآباد حمله می‌کردند– به این ناحیه کوچ داد که این طوایف در محلی نزدیکی استرآباد که امروزه کُردکوی نامیده می‌شود، ساکن شدند.[نیازمند منبع]

این سرزمین تا ۱۹ تیر ۱۳۱۹ به کُردمحله مشهور بوده که در این روز نام کُردمحله به کُردکوی تغییر داده شد. نزدیک به چند سده از کوچ کُردهای اورامانات به این ناحیه می‌گذرد و این سرزمین امروزه دچار دگرگونی‌های گسترده در حوزه فرهنگ، زبان و جمعیت شده‌است. به گونه‌ای که دیگر نه کسی به کُردی سخن می‌گوید و نه جمعیت آن یکدست و بکر باقی مانده‌است. در دوره‌های گوناگون، به ویژه اواخر قاجار، این ناحیه، به دلیل آب و هوا و خاک مناسبی که برای کشاورزی داشت، مهاجران بسیاری را از نواحی گوناگون کشور، به ویژه سیستان، خراسان و شهرهایی از مازندران پذیرفته‌است که در دگرگونی فرهنگ و زبان مردم آن بی‌تأثیر نبوده است.[نیازمند منبع]زبان مردم کردکوی مازندرانی است.

کردکوی در مجاورت تمیشه باستان قرار دارد که در افسانه‌های شاهنامه بنای آن را به فریدون پسر آبتین نسبت داده‌اند. نادر شاه افشار پس از شکست توپال عثمان پاشا و گرفتن بغداد، در هنگام گذر از اورامانات، از شهر پاوه طایفه‌های کیانی و از شهر زور عراق طایفه عاقلی (عقیلی) که نام کوهی در اطراف دربند خان عراق است را به دلیل اینکه تیراندازان ماهر و باروت سازان توانایی بودند، برای تجهیز سپاه خود و دفع ترکمن‌ها، که به مازندران و استرآباد حمله می‌کردند، به این ناحیه کوچ داد که این طوایف در محلی نزدیکی استرآباد که امروزه کردکوی نامیده می‌شود، ساکن شدند. طایفه الوند کیا از همدان و بخش‌هایی از کرمانشاه که در حاشیه الوند و رشته کوه زاگرس قرار دارد و طایفه‌های منوچهری و کردرستمی از اورامانات و طایفه صباغیان از کرمانشاه توسط نادر شاه به کردمحله کوچ داده شدند. در زمان قاجار، برخی از طوایف کرد عراق هم که برای مقابله با افغان‌ها توسط نادرشاه به کاشان و اصفهان کوچانیده شده بودند، به کردمحله مهاجرت کردند.

مناطق زیبای کوهستانی درازنو، ریز او، کندآب، رادکان، چمن، یزدان محله و همچنین پارک جنگلی پلنگ پا (امام رضا) وآب بندان بانکلا واقع در جنوب کردکوی در حاشیه جنگل از مناطق دیدنی این شهر محسوب می‌گردد

جنگل کردکوی

آثار باستانی کردکوی: میل رادکان کردکوی، جاده شاه عباسی، دیوار و شهر تمیشه

.تپه شاهده: مربوط به هزاره اول است و در شهرستان کردکوی، روستای اسلام‌آباد شاهده واقع شده و این اثر در تاریخ ۱۱ مهر ۱۳۸۳ با شمارهٔ ثبت ۱۱۱۸۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.

جاذبه‌های مذهبی کردکوی: امامزاده طاهر و ابراهیم در روستای النگ، زیارتگاه معصوم‌زاده سبزپوش در حدود بالاجاده، امامزاده مجید در شهر کردکوی، امامزاده روشن آباد، امامزاده چهارکوه، امامزاده محمد در محلهٔ بالابلوک. روستاهای بزرگ این شهر عبارتند از:النگ، بالاجاده، سرکلاته، یساقی، چهارده، ایلوار، شاهده سابق، دنگلان، سالیکنده

جاذبه‌های طبیعی کردکوی: منطقه حفاظت شده جهان نما، دهکده ییلاقی درازنو، روستای ییلاقی یزدان محله، پارک جنگلی کردکوی، آبشار دوآب (دِاُو)، آبشار هفت طبقه[نیازمند منبع]

بیمارستان امیرالمؤمنین (ع) کردکوی بیمارستانی است درمانی و وابسته به دانشگاه علوم پزشکی گلستان با ۱۳۱ تخت ثابت می‌باشد.[۲][نیازمند منبع]

منابع[ویرایش]

  • کتاب کردان مهاجر به مازندران و استرآباد و خراسان- نوشته مینورسکی - ترجمه: ژیلا شهابی
  • کتاب عشایر رکاب نادر شاه - نوشته راولینسون - ترجمه: سامان جهان سوز در سال ۱۳۳۸
  1. ۱٫۰ ۱٫۱ «سرشماری عمومی نفوس و مسکن سال 1395پ0، جمعیت تا سطح آبادی‌ها بر حسب سواد»(فارسی)‎. مرکز آمار ایران، 1395پ0. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۱۵ نوامبر ۲۰۱۲.  خطای یادکرد: برچسب <ref> نامعتبر؛ نام «.D8.A2.D9.85.D8.A7.D8.B1» چندین بار با محتوای متفاوت تعریف شده‌است
  2. «آمار بیمارستان‌های کشور». دفتر مدیریت بیمارستانی و تعالی خدمات بالینی وزارت بهداشت. بازبینی‌شده در ۱۳۹۱/۱۱/۶.