پی‌یر بونار

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از پیر بونار)
پرش به: ناوبری، جستجو
پی‌یر بونار
Pierre Bonnard by Odilon Redon.jpg
پرتره بونار توسط ردون]] ۱۹۰۲
نام پی‌یر بونار
زادهٔ ۱۵ ژوئیهٔ ۱۸۶۷(۱۸۶۷-07-۱۵)
فونتنه-او-رز،
درگذشت ۲۳ ژانویه ۱۹۴۷ (۷۹ سال)
لو کنه،
ملّیت فرانسوی
رشته نقاشی
جنبش امپرسيونيسم
عضو گروه نبی ها
امضا


پی‌یر بونار (به فرانسوی: Pierre Bonnard) ‏ (۱۸۶۷-۱۹۴۷) نقاش فرانسوی و از بنیان‌گذاران گروه نبی‌ها بود.

بیوگرافی[ویرایش]

پی‌یر بونار در سال ۱۸۶۷ در حومه ی پاریس به دنیا آمد. زندگی جوانی او به عنوان پسر وزیر برجسته و رسمی جنگ فرانسه، شاد و سبکبار بود. به خاطر پافشاری پدرش، او حقوق خواند، فارغ التحصیل شد و مدت کوتاهی به عنوان وکیل مدافع کار کرد. در عین حال او در کلاس‌های هنری هم شرکت می کرد. ابتدا در آکادمی ژولین و سپس در مدرسه هنرهای زیبای پاریس هنرآموزی کرد. در دهه ۱۸۹۰ به کار طراحی پوستر، طراحی صحنه تئاتر و نقاشی دکور پرداخت. مدتی نیز به کشیدن صحنه هایی از زندگی روزمره خانگی مشغول شد.

اولین نمایشگاهش در گالری دوراند روئل در ۱۸۹۶ بود. در دهه بیستم زندگیش عضوی از یک گروه پاریسی بود که خود را "نبی‌ها" ( پیامبران) می نامیدند وبه بونار لقب «بنی بسیار ژاپنی» داده بودند. گروه بنی‌ها، گروهی از هنرمندان جوانی بودند که معتقد به خلق آثار سمبلیک و طبیعت معنوی بودند. دیگر بنی‌ها شامل ادوارد ویارد و موریس دنی بودند. نبی‌ها، که گو گن را قهرمان خود می‌دانستند، همچون او به دنبال سبکی بودند که سادگی و ظرافت را در خود جمع داشته باشد وبه پیچیدگی‌های رنگ باخته هنر رسمی پاسخ گوید.

او در سال ۱۹۱۰ پاریس رابه مقصد جنوب فرانسه ترک گفت وبه طو ر دائم مقیم آنجا شد.

بونار خود به دلیل آنکه با جنبش معاصرتری همیشه همراه نبود، خود را " واپسین نقاش امپرسیونیست می‌نامید.

او در ۲۳ ژانویه ۱۹۴۷ در لوکانه (جنوب شرقی فرانسه) چشم از زندگی فرو بست. هنگامی که پی‌یر بونار در سال ۱۹۴۷ چشم از زندگی فرو بست، نمایشگاه یادمانی بزرگی از آثار او در پاریس بر پا شد.

خصوصیات آثار[ویرایش]

اکثر تابلو های او دارای رنگهای شاد و متنوع و نقشمایه های چشم آشنایند. فضاهای داخلی زندگی عادی یا چند نفری که دور یک میز جمع شدند، یا زنی برهنه که در حال شستشو و آرایش خویش است،و نیز طبیعت بی جان و چشم اندازها – و هر کدامشان علاقه‌مندان خاص خود را دارد. آنها نه سورئالیستی اند، نه انتزاعی، ونه به معنای آکادمیک و پیشا امپرسیونیستی، شکل نما ( یا فیگوراتیو) اند. بونار بیش از بیست سال از زندگی خود را درجنوب فرانسه گذرانده و نقاشی هایش گویی سرشار از تابناکی ودرخشندگی سواحل مدیترانه است. در بیشتر تابلو هایش مناظر مدیترانه راتصویر کرده است و نور در آثار او فراوان دیده می شود. برجستگی بونار در شور و عشقی بود که به باسمه های چوبی ژاپنی، رنگ بندی تخت آنها، فضا های موزون،و ترکیب بندی های غالباً مقطع و با روح آنها داشت. بونار در آثارش ازنقاشی های ژاپنی الهام گرفته بود و تابلوهای او مناظر گیاهان را نشان می- دهد. شهرت اولیه وی حاصل چاپ نقش هایی بود که این ویژگی ها در آن نمایان بودند. نقاشی های همان سال او، اغلب صمیمانه‌تر و دارای فضای گرمتری‌اند: آنها تابلو های کوچکی اند، که بامایه های ملایم و خال خالهای شکلدار خفیفی، تزئینات داخلی آن زمان خانه های بورژوایی را منعکس می کنند.برخی از این تابلو ها شامل پیکره های برهنه اند که به ویژه یکی، دوتای آن ها شهوت انگیزند، ولی فضای معمول آنها، فضای آرامش بخش درون خانه است. افزون بر آنها، بوناردر فرصتهایی در این دوره از عهده ی کشیدن نقاشی های تزئینی بزرگ-تری برآمده است که مایه های تصویری سبک تر و حال وهوای روشن تری دارند و آرایش فرمهای تزئینی شان به گونه ی واضحی به چشم می آید.

در چند تابلو یک سگ را در کنار زن جوانی به تصویر می کشد، یعنی عنصری بیگانه را به نقشی از زیبایی خیالی می افزاید تا ده ناتانسون که از دوستان نزدیک بونار بود می گفت:" سگ همیشه بخشی از شخصیت بونار بود.

نظر منتقدان و علاقه‌مندان آثار[ویرایش]

علاقه‌مندان، تابلو های او را " با شکوه "، " پر جاذبه "، و" شاد " توصیف می کردند. منتقدان تابلو های بونار را به خاطر حال وهوای درونخانه ای آنها، " خودمانی نامیده‌اند بونار به هیچ وجه یک امپرسیونیست نبود: درون مایه ی کار او دریافت بصری نیست بلکه حافظه و خاطره است. ویلیام جیفر، فیلسوف وروان شناس آمریکایی، حدود سال 1890 در باره ی خاطره سخنی گفته است که ذکرش بی مناسبت نیست: " خاطره، مانند احساس مستقیم و بی واسطه است. گرمی وصمیمییتی که با یک خاطره در آمیخته می شود با موضوعات عینی و پیش رو میانه ای ندارد." مارسل پروست نویسنده ی فرانسوی هم عصر بونار،زندگی خویش را وقف ساختن بنای با شکوه و پر ظرافت خاطره کرد وحاصل آن کتاب ( در جستجوی زمان از دست رفته ) بود ( که حدوداً در سال 1912 به پایان رسید و بین سالهای 1913 تا 1927 انتشار یافت.) سوان،پرسناژ اصلی کتاب، هنگامی که در پایان تلاشها یش به گذشته می اندیشید چنین می گوید: " دچار خستگی و بیم می شدم از این حس که همه ی این زمان دراز را نه تنها بی هیچ وقفه ای زندگی کرده، اندیشیده، زائیده بودم واین همه زندگی من در وجود خود من بود،بلکه باید آن را دقیقه به دقیقه به خود متصل نگه می داشتم، بر آن سوار بودم و بر بلندای سرگیجه آورش جا گرفته بودم و با هر حرکتم باید آن را هم جا به جا می- کردم." " زائیدن" کلمه ی گویا یی برای فعالیت بونار است که محرک آن لذت نیست، بلکه درد است.

شیوه ی کار بونار[ویرایش]

او به طور معمول یک بوم را از عرض، روی دیوار یک اتاق، اغلب روی یک کاغذ دیواری نقشدار، میخ می کرد و دو، سه سوژه کاملاً متفاوت را، از حافظه و بدون نگاه به مدل، روی آن نقاشی می کرد. می گفت: من خیلی ضعیفم و در برابر یک شی یا شخص عنان اختیار از کنم خارج می شود. همچنین می گفت: " حضور شی یا شخص، ذهن نقاش را مغشوش می کند. نقاشی که کارش ضبط وثبت "ایده ی اولیه" و "جذبه و فریبندگی" است: "اگر این جذبه و فریبندگی، و ایده ی اولیه محو شود، تنها چیزی که باقی می ماند نقش مایه است، موضوعی که به نقاش هجوم می آورد و بر او چیره می گردد."

تحلیل اثر برهنه در حمام[ویرایش]

بونار هنگامی که به جنوب فرانسه نقل مکان می کند و آفتاب مدیترانه را به فضای نقاشی خود راه می دهد، حضور پیکره های برهنه در تابلو هایش بیشتر و حرکت قلمش آزادتر می گردد. نمونه ی گونه نمای این دوره ی کار اوست. زن جوان، یک سگ و وسایل حمام را در فضایی می بینیم که آفتاب مدیترانه ای از میان کرکره ی پنجره به درونش تابیده و بر اثر برخورد با کاشی ها انعکاس یافته است. زنی که بدن او در این تابلو قرار گرفته مارت نام دارد که از سالهای 1890 دوست وی بود و سپس همسر رسمی او شده است. آنچه در وهله ی نخست جلب نظر می کند، غنای صدفی این نقاشی است. ولی آن در عین حال یک تصویر متحیرکننده است. زن در یک ژست عیر عادی دیده می شود و عملش نا معلوم است. سگی که در کنار پای او لمیده، یک سیلوئت (با طرح سایه وار) نیمه مشخص است که رنگ غیر واقعی دارد. رنگ ها کاملاً با واقعیت جور در نمی‌آیند: تغییر رنگ کاشی ها عصبیت به نظر می رسند، سایه زیر چهار پایهع سفید رنگ است، و زن بنفش و ارغوانی است. برخی اشیا خط و مرز وشخصی دارند و برخی نا مشخص اند، و نمی‌توانیم توصیفی برای اختلاف آن ها داشته باشیم. سپس به یاد می آوریم که مارت باید در آن موقع به پنجاه سالگی رسیده باشد. او که اندامی ظریف داشت و بسیار جذاب به نظر می رسید، موجودی عصبی بود که وسواس بهداشت و سلامتی داشت. بونار اغلب او را در حمام به تصویر درآورده است، و او همیشه حضوری تقریباً غیر مادی دارد، همچون مرواریدی است که در جا نگین خود گذاشته شده است.

بونار نقاشی هایی چون برهنه در حمام را کاری نفس گیر می دانست. هنگامی که یکی از آنها را به پایان رسانده بود گفت: " من دیگر به هیچ وجه جرات نخواهم کرد که چنین سوژه ی مشکلی را انتخاب کنم"، ولی بارها و بارها چنین کرد.

منابع[ویرایش]

  • هنر مدرن،لوبرت لینتن- ترجمه ی علی رامین – نشر نی – ( فصل استادان بزرگ هنر مدرن)
  • www.iran.newspaper.com
  • Hyman, Timothy (1998) Bonnard. London : Thames – Hudson.

پیوند به بیرون[ویرایش]

  • Pierre Bonnard at the Museum of Modern Art
  • Biography and som picture
  • Guggenheim Museum
  • works by Pierre Bonnard ( public domain in canada )