گرنت وود

گرنت وود
خودنگاره ۱۹۳۲
نام هنگام تولد	گرنت دی‌ولسون وود
زادهٔ	۱۳ فوریهٔ ۱۸۹۱ اناموسا
درگذشت	۱۲ فوریهٔ ۱۹۴۲ (۵۰ سال) آیووا سیتی
ملیت	ایالات متحده آمریکا
تحصیلات	مدرسه هنر مؤسسه شیکاگو
شناخته‌شده برای	نقاشی
آثار برجسته	گوتیک آمریکایی
جنبش	منطقه‌گرایی
امضاء

گرنت دی‌وُلسون وود (به انگلیسی: Grant DeVolson Wood؛ زاده ‏۱۳ فوریهٔ ۱۸۹۱ – درگذشته ۱۲ فوریهٔ ۱۹۴۲) نقاش آمریکایی و از نمایندگان جنبش منطقه‌گرایی بود که بیشتر به خاطر نقاشی‌هایش از مناطق روستایی غرب میانهٔ آمریکا شناخته می‌شود. او به‌ویژه با اثر گوتیک آمریکایی (۱۹۳۰) شهرت یافت که به یکی از نمونه‌های شاخص هنر آمریکای اوایل قرن بیستم تبدیل شده است.

زندگی اولیه

خانهٔ کودکی گرنت وود در سدار راپیدز، آیووا، به عنوان یکی از خطرناک‌ترین اماکن تاریخی آیووا ثبت شده است.

وود در ۱۳ فوریهٔ ۱۸۹۱ در روستایی در آیووا، در ۴ مایلی (۶٫۴۳ کیلومتری) شرق آناموسا، به‌دنیا آمد. او فرزند هتی دی‌اِت وود (با نام خانوادگی نیایی وِیوِر) و فرانسیس مری‌ویل وود بود. پس از درگذشت فرانسیس در ۱۹۰۱، هتی خانواده را به سدار راپیدز منتقل کرد. اندکی بعد، وود به‌عنوان شاگرد در یک کارگاه فلزکاری محلی مشغول به کار شد.

او پس از فارغ‌التحصیلی از دبیرستان واشینگتن، در ۱۹۱۰ به مدرسهٔ هنر هندیکرفت گیلد در مینیاپولیس که به‌طور کامل توسط زنان اداره می‌شد، پیوست.

در ۱۹۱۳، وود در مؤسسهٔ هنر شیکاگو ثبت‌نام کرد و بین سال‌های ۱۹۱۳ تا ۱۹۱۶ در آنجا به تحصیل پرداخت. او همچنین مدتی در زمینهٔ نقره‌کاری فعالیت می‌کرد.

حرفه

نزدیک پایان جنگ جهانی اول، وود به ارتش پیوست و به‌عنوان هنرمند در طراحی صحنه‌های استتاری و دیگر آثار هنری فعالیت کرد.

از ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۵، وود در نظام آموزش عمومی سدار راپیدز برای دانش‌آموزان راهنمایی، هنر تدریس می‌کرد. این شغل برای او ثبات مالی فراهم آورد و به‌دلیل فصلی بودن، امکان سفرهای تابستانی به اروپا برای مطالعهٔ هنر را به او داد. وود همچنین برای سال تحصیلی ۱۹۲۳–۱۹۲۴ مرخصی گرفت تا یک سال کامل را به تحصیل در اروپا اختصاص دهد. در دوران معلمی، او در کار با چوب و فلز نیز تجربه‌هایی به دست آورد. برای نمونه، نیمکتی ساخت برای دانش‌آموزانی که قوانین را نقض می‌کردند تا هنگام انتظار برای تنبیه نزد مدیر مدرسه، روی آن بنشینند. او این نیمکت را نیمکت عزاداران نامید که اشاره‌ای طنزآمیز به نیمکت عزاداری در کلیساهای متدیست بود.

از ۱۹۲۴ تا ۱۹۳۵، وود همراه با مادرش در انبار علوفهٔ یک درشکه‌خانه در سدار راپیدز زندگی می‌کرد؛ محلی که او آن را به استودیوی شخصی‌اش تبدیل کرده بود.

بین سال‌های ۱۹۲۲ تا ۱۹۲۸، وود چهار بار به اروپا سفر کرد و به مطالعهٔ سبک‌های مختلف نقاشی پرداخت، به‌ویژه امپرسیونیسم و پساامپرسیونیسم. بااین‌حال، آثار یان وان آیک، نقاش فلاندری سدهٔ پانزدهم، بیشترین تأثیر را بر او گذاشت و وود را بر آن داشت که وضوح و شفافیت این تکنیک را در آثار خود بگنجاند. علاوه بر این، سفر ۱۹۲۸ او به مونیخ برای نظارت بر ساخت شیشه‌های رنگین پنجره‌های یادمان جانبازان در سدار راپیدز بود که توسط او طراحی شده بود.

در ۱۹۳۲، وود به تأسیس کلونی هنری استون سیتی در نزدیکی زادگاهش کمک کرد تا هنرمندان بتوانند از دوران رکود بزرگ جان سالم به در برند. او به یکی از مهم‌ترین مدافعان منطقه‌گرایی در هنر تبدیل شد و در سراسر کشور دربارهٔ این موضوع سخنرانی می‌کرد.

در ۱۹۳۴، وود پیشنهادی برای کار و تدریس در آیووا سیتی دریافت کرد تا به‌عنوان مدیر پروژهٔ هنری برنامهٔ نیودیل (PWAP) فعالیت کند. او در آیووا سیتی، با همکاری دانشگاه آیووا، به دیگر هنرمندان و دانشجویان کمک کرد تا مجموعه‌ای از نقاشی‌های دیواری برای دانشگاه ایالتی آیووا در ایمز خلق کنند. پس از پایان برنامه نیو دیل در همان سال، دانشگاه آیووا به وود یک دورهٔ سه‌ساله به‌عنوان دانشیار هنرهای زیبا پیشنهاد داد. او تا ۱۹۴۱ در مدرسهٔ هنر این دانشگاه نقاشی تدریس کرد. در این دوران، وود پروژه‌های نقاشی دیواری را نظارت می‌کرد، به دانشجویانی همچون الیزابت کتلت آموزش می‌داد، مجموعه‌ای متنوع از آثار خود را پدید آورد و به بخش مهمی از جامعهٔ فرهنگی دانشگاه بدل شد.

آثار

وود از سنین بسیار پایین تا زمان مرگش نقاشی را به‌طور فعال دنبال می‌کرد. هرچند بیشتر به‌خاطر نقاشی‌هایش شناخته می‌شود، اما در رسانه‌های گوناگونی فعالیت داشت؛ از جمله لیتوگرافی، مرکب، زغال، سرامیک، فلز، چوب و اشیای یافت‌شده.

سکهٔ ایالتی آیووا ۲۰۰۴، گرنت وود را با المان‌هایی شامل مدرسه، معلم و دانش‌آموزانی که درخت می‌کارند، و متن «پایه‌گذاری در آموزش» گرامی می‌دارد.

در طول زندگی، وود استعدادهای خود را در اختیار بسیاری از کسب‌وکارهای ایالت آیووا قرار داد تا منبعی ثابت برای درآمد داشته باشد. این فعالیت‌ها شامل نقاشی آگهی‌های تبلیغاتی، طراحی اتاق‌های یک خانهٔ تدفین برای بروشورهای تبلیغاتی و حتی طراحی دکوراسیون با موضوع ذرت (از جمله چلچراغ) برای سالن غذاخوری یک هتل بود.

منطقه‌گرایی

وود با جنبش منطقه‌گرایی آمریکایی پیوند دارد؛ جنبشی هنری که عمدتاً در ایالت‌های غرب میانه شکل گرفت و با رد سرسختانهٔ انتزاع اروپایی، بر نقاشی‌های تصویری با موضوعات روستایی آمریکا تمرکز داشت.

وود یکی از سه هنرمندی بود که بیشترین ارتباط را با این جنبش داشت. دو هنرمند دیگر، جان استوارت کری و توماس هارت بنتون، به تشویق وود و با کمک او در یافتن سمت‌های تدریس در کالج‌های ایالت‌های ویسکانسین و میزوری، در دههٔ ۱۹۳۰ به غرب میانه بازگشتند. آثار وود به‌همراه آثار بنتون، کری و دیگر هنرمندان منطقه‌گرا، برای سال‌ها از طریق انجمن «هنرمندان وابسته به آمریکا» در نیویورک عرضه و بازاریابی می‌شد. وود به‌عنوان هنرمند حامی شهر سدار راپیدز شناخته می‌شود و مدرسهٔ روستایی دوران کودکی او بر روی سکهٔ ایالت آیووا در سال ۲۰۰۴ به تصویر کشیده شد.

گوتیک آمریکایی

شناخته‌شده‌ترین اثر وود، نقاشی سال ۱۹۳۰ او با عنوان گوتیک آمریکایی است؛ یکی از مشهورترین نقاشی‌ها در تاریخ هنر آمریکا که معدود آثاری توانسته‌اند مانند آن به جایگاهی در حد یک «نماد فرهنگی» برسند؛ نمادی هم‌ردیف با مونالیزای لئوناردو داوینچی و جیغ ادوارد مونک.

این نقاشی نخستین بار در ۱۹۳۰ در مؤسسهٔ هنر شیکاگو به نمایش درآمد؛ جایی که هنوز هم نگهداری می‌شود. این اثر جایزهٔ ۳۰۰ دلاری دریافت کرد و در سراسر کشور خبرساز شد و شهرت فوری برای وود به همراه آورد. از آن زمان تاکنون، بارها و بارها در تبلیغات و کاریکاتورها مورد تقلید قرار گرفته است.

گرنت وود، گوتیک آمریکایی(۱۹۳۰)، مؤسسهٔ هنر شیکاگو

منتقدانی که نظر مثبتی نسبت به این نقاشی داشتند، مانند گرترود استاین و کریستوفر مارلو، بر این باور بودند که اثر، نوعی هجو سرکوب‌گری و ذهنیت تنگ‌نظرانهٔ زندگی در شهرهای کوچک روستایی است. این دیدگاه در ادامهٔ جریان رو به رشدِ بازنمایی‌های انتقادی از زندگی روستایی آمریکا قرار می‌گرفت؛ مشابه رمان‌هایی چون واینزبرگ، اوهایو (۱۹۱۹) اثر شروود اندرسن، خیابان اصلی (۱۹۲۰) اثر سینکلر لوئیس، و کنتس خالکوبی‌شده اثر کارل ون وکتن. با این حال، وود این تفسیر را رد کرد. با آغاز رکود بزرگ، اثر بیشتر به عنوان نمادی از روحیهٔ پایدار و پیشگام آمریکایی دیده شد. تفسیر دیگر آن، ترکیبی دوپهلو از احترام و طنز است.

الهامِ وود از شهر الدون در جنوب آیووا بود؛ جایی که کلبه‌ای با سبک معماری نو گوتیک و پنجره‌ای نوک‌تیز به سبک قرون وسطایی هم پس‌زمینه و هم عنوان نقاشی را فراهم کرد. وود تصمیم گرفت خانه را به همراه «آن نوع آدم‌هایی که به گمانش می‌بایست در آن خانه زندگی کنند» نقاشی کند. تصویر، کشاورزی را نشان می‌دهد در کنار دختر مجردش؛ شخصیت‌هایی که با الهام از خواهر وود، نان (۱۹۰۰–۱۹۹۰)، و دندانپزشکش خلق شده‌اند. خواهر وود اصرار داشت که نقاشی، دختر کشاورز را نشان می‌دهد، نه همسر او؛ چون در غیر این صورت، یعنی او مسن‌تر از چیزی است که خودش دوست داشت به نظر برسد. دندانپزشک، بایرون مک‌کیبی (۱۸۶۷–۱۹۵۰)، اهل سدار راپیدز بود. در این تصویر، نقش‌های سنتی زن و مرد به نمایش درآمده است؛ چنگک مرد نماد کار سخت و پرزحمت است، و زن با پیش‌بندی تیره‌نقش، یادآور فرهنگ قرن نوزدهم آمریکایی است و یک سنجاق سینه‌ی بیضی حکاکی شده بر سینه دارد.

خشکی ترکیب‌بندی و دقت جزئیات اثر، برگرفته از نقاشی‌های رنسانس شمالی است که وود در سفرهای اروپایی‌اش دیده بود؛ پس از آن او بیش از پیش به میراث بومی غرب میانهٔ آمریکا توجه نشان داد و همین امر نیز در کارش بازتاب یافت. گوتیک آمریکایی یکی از تصاویر کلیدی جنبش «منطقه‌گرایی» به‌شمار می‌آید.

در ۱۹۴۰، وود همراه با هشت هنرمند برجستهٔ دیگر آمریکا برای مستندسازی و تفسیر صحنه‌ها و شخصیت‌های دراماتیک در جریان تولید فیلم سفر دریایی طولانی به خانه (اقتباسی سینمایی از نمایشنامه‌های یوجین اونیل) استخدام شد.

زندگی شخصی

وود از ۱۹۳۵ تا ۱۹۳۸ با سارا شرمن مکسون ازدواج کرد. دوستانش این ازدواج را اشتباهی برای او می‌دانستند.

سه درجهٔ نخست فراماسونری – گرنت وود، ۱۹۲۱

وود همجنس‌گرا بود، اما آن را پنهان می‌کرد. یکی از همکارانش، لستر لانگمن، تلاش ناموفقی کرد تا او را به دلایل اخلاقی و همچنین به خاطر حمایت از منطقه‌گرایی از کار برکنار کند. منتقدی به نام جانت مسلین نوشته است که دوستان وود می‌دانستند او «همجنس‌گراست و در نقش‌آفرینی به عنوان یک پسر روستایی بیل‌به‌دست، اندکی شوخ‌طبعانه رفتار می‌کند». مدیریت دانشگاه آیووا این اتهامات را رد کرد و وود می‌توانست به کارش به عنوان استاد بازگردد اگر مشکلات جدی سلامتی‌اش شدت نمی‌گرفت.

وود همچنین یک فراماسون بود و از ۱۹۲۱ تا ۱۹۲۴ عضو لژ مونت هرمن شمارهٔ ۲۶۳ در سدار راپیدز، آیووا بود. او پس از دریافت درجهٔ سوم استادی، در ۱۹۲۱ نقاشی سه درجهٔ نخست فراماسونری را کشید. اما در مارس ۱۹۲۴ به دلیل نپرداختن حق عضویت اخراج شد و دیگر ارتباطی با این انجمن نداشت.

در ۱۲ فوریهٔ ۱۹۴۲، وود در بیمارستان دانشگاه آیووا سیتی بر اثر سرطان لوزالمعده درگذشت؛ تنها یک روز پیش از ۵۱ سالگی‌اش. او در گورستان ریورساید در شهر آناموسا، آیووا به خاک سپرده شد.

میراث

پس از مرگ وود، دارایی‌هایش به خواهرش، نان وود گراهام ـ همان زنی که در نقاشی گوتیک آمریکایی تصویر شده بود ـ رسید. پس از درگذشت او در ۱۹۹۰، دارایی‌هایش به همراه وسایل شخصی وود و چندین اثر هنری، به موزه هنر فیگ در دونپورت، آیووا منتقل شد.

مدال یادبود یک اونس طلای سری هنرهای آمریکایی، ۱۹۸۰، گرنت وود

در جریان جنگ جهانی دوم، کشتی باری لیبرتی به افتخار او، اس‌اس گرنت وود نام‌گذاری شد.

یکی از ۹ سازمان آموزشی منطقه‌ای آیووا با نام Grant Wood Area Education Agency در ۱۹۷۴ تأسیس شد و به شرق آیووا خدمات آموزشی ارائه می‌دهد.

در ۲۰۰۹، گرنت وود جایزهٔ آیووا، بالاترین نشان شهروندی این ایالت را دریافت کرد.

«کلونی هنری گرنت وود» ریشه در خرید خانهٔ تاریخی او در آیووا سیتی به دست جیم هیز در ۱۹۷۵ دارد. این خانه در ۱۹۷۸ در فهرست ملی اماکن تاریخی آمریکا ثبت شد و بعدها در یک مستند نیز معرفی گردید. در طول سال‌ها، هیز چهار قطعه زمین پشت خانه خریداری کرد و این توسعه باعث شد که چشم‌انداز او از خانهٔ شمارهٔ ۱۱۴۲ به شکل یک جامعهٔ هنری در حال چرخش گسترش یابد؛ جامعه‌ای بر اساس کلونی‌هایی که خود وود در زمان حیاتش تلاش داشت راه بیندازد، مانند کلونی استون‌سیتی.

هیز در این مسیر با دانشگاه آیووا همکاری کرد و از سال ۲۰۱۱، کلونی هنری گرنت وود هر ساله یک سمپوزیوم برگزار می‌کند و میزبان هنرمندان بورسیه در رشته‌های نقاشی و طراحی، چاپ و اجرای میان‌رشته‌ای است. این هنرمندان در خانه‌های مجهز پشت ملک شمارهٔ ۱۱۴۲ اسکان داده می‌شوند.

نگارخانه

• 
  سواری نیمه‌شب پل ریور، ۱۹۳۱، موزه هنر متروپولیتن
• 
  دختران انقلاب، ۱۹۳۲، موزه هنر سینسیناتی
• 
  افسانهٔ پارسون ویمز، ۱۹۳۹، موزه آمون کارتر
• 
  بالاد احساسی، ۱۹۴۰، موزه نیو بریتین
• 
  ژانویه، ۱۹۴۰، موزه هنر کلیولند

آثار

شخم‌زنی پاییزی (۱۹۳۱)، گرنت وود

نقاشی‌ها

• مرد خالدار (۱۹۲۴)
• کلیسای کوچک شنسلاد (۱۹۲۶)
• زن با گیاهان (۱۹۲۹)
• گوتیک آمریکایی (۱۹۳۰)
• آرنولد به سن بلوغ می‌رسد (۱۹۳۰)
• استون‌سیتی، آیووا (۱۹۳۰)
• ارزیابی (۱۹۳۱)
• ذرت جوان (۱۹۳۱)
• شخم‌زنی پاییزی (۱۹۳۱)
• زادگاه هربرت هوور، وست‌برانچ، آیووا (۱۹۳۱)
• سواری نیمه‌شب پل ریور (۱۹۳۱)
• پلیور چهارخانه (۱۹۳۱)
• خودنگاره (۱۹۳۲)
• روز درختکاری (۱۹۳۲)
• پسر در حال دوشیدن گاو (۱۹۳۲)
• دختران انقلاب (۱۹۳۲)
• پرترهٔ نان (۱۹۳۳)
• نزدیک غروب (۱۹۳۳)
• شام برای خرمن‌کوبان (۱۹۳۴)
• بازگشت از بوهِمیا (۱۹۳۵)
• مرگ در جادهٔ ریج (۱۹۳۵)
• چرخش بهاری (۱۹۳۶)
• تأثیر نیک (۱۹۳۶)
• زمان کشت و برداشت (۱۹۳۷)
• شب شرجی (۱۹۳۷)
• درو (۱۹۳۹)
• جادهٔ تازه (۱۹۳۹)
• افسانهٔ پارسون ویِمز (۱۹۳۹)
• ژانویه (۱۹۴۰)
• مزرعهٔ ذرت آیووا (۱۹۴۱)
• بهار در روستا (۱۹۴۱)

نوشته‌ها

• وود، گرنت. «هنر در زندگی روزمرهٔ کودک.» آمریکای روستایی، مارس ۱۹۴۰، صص. ۹–۷.
• شورش علیه شهر، آیووا سیتی: انتشارات کلیو، ۱۹۳۵.