نکبت فلسطین

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
مهاجران فلسطینی
کل جمعیت
۴٫۹ میلیون
مناطق با جمعیت چشمگیر
نوار غزه، اردن، کرانه باختری رود اردن، لبنان، سوریه
زبان‌ها
زبان عربی
دین
اسلام و مسیحیت
مهاجران فلسطینی‌ها در سال ۱۹۴۸

مهاجرت دسته‌جمعی فلسطینی‌ها در سال ۱۹۴۸ (به عربی: الهجرة الفلسطینیة) یا در اصطلاح رایج اعراب نکبت (به عربی: النکبة) هنگامی رخ داد که حدود ۷۲۵ هزار عرب فلسطینی در طول جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل و جنگ داخلی پیش از آن، خانه‌های خود را ترک، فرار یا اخراج شدند. شمار پناهندگان بسته به منبع مورد اختلاف است. اصطلاح نکبت برای اولین بار توسط مورخ سوریه‌ای کنستانتین زریق در کتاب سال ۱۹۴۸ خود با عنوان «معنی نکبت» استعمال شد.

تعداد دقیق پناهندگان، که بسیاری از آنها در اردوگاه‌های پناهندگان در کشورهای همسایه ساکن شده‌اند، محل اختلاف است[۱] اما حدود ۸۰ درصد از ساکنان عرب اسرائیل آنجا را ترک کرده‌اند یا از خانه‌های خود اخراج شدند.[۲][۳] حدود ۲۵۰٬۰۰۰–۳۰۰٬۰۰۰ فلسطینی قبل از اعلامیه استقلال اسرائیل در ماه مه ۱۹۴۸ فرار کردند یا اخراج شدند، واقعیتی که به عنوان casus belli برای ورود اتحادیه عرب به این کشور نامیده شد و باعث ایجاد جنگ اعراب و اسرائیل در سال ۱۹۴۸ شد.

دلایل این خروج دسته جمعی موضوع اختلاف نظر اساسی میان اعراب و اسرائیلی‌ها تا به امروز می‌باشد. برخی مورخین مهاجرت دسته‌جمعی فلسطینی‌ها را مهاجرت اجباری یا پاکسازی قومی توصیف می‌کنند[۴][۵][۶] در حالی که برخی آن را جهت فرار از مخاطرات جنگ و تحت تأثیر استراتژی جنگ‌های مسلحانه‌ای بود که در اطرافشان به وقوع می‌پیوست.[۷][۸][۹] بعداً، مجموعه ای از قوانین که توسط دولت اول اسرائیل تصویب شد، مانع بازگشت اعراب هجرت کرده به خانه‌های خود یا ادعای مالکیت خود شد. آنها و بسیاری از فرزندانشان پناهنده می‌مانند.[۱۰][۱۱]

تاریخچه

تاریخ مهاجرت فلسطین با حوادث جنگ در فلسطین که از سال ۱۹۴۷ تا ۱۹۴۹ به طول انجامید و با وقایع سیاسی قبل از آن گره خورده‌است. در سپتامبر ۱۹۴۹، کمیسیون سازش سازمان ملل برای فلسطین ۷۱۱۰۰۰ پناهنده فلسطینی را در خارج از اسرائیل تخمین زد.[۱۲] تخمین زده می‌شود که حدود یک چهارم ۱۶۰٬۰۰۰ عرب فلسطینی به عنوان «پناهنده داخلی» در اسرائیل باقی ماندند.

دسامبر ۱۹۴۷ تا مارس ۱۹۴۸

در چند ماه اول جنگ داخلی، اوضاع در حکم فلسطین ناپایدار بود، اگرچه در طول این دوره هم رهبران عرب و هم یهودیان سعی در محدود کردن خصومت‌ها داشتند.[۱۳] طبق گفته مونیخ بنی موریس، این دوره مشخص شده توسط حملات عرب فلسطین و دفاع یهود بود که به‌طور فزاینده ای توسط انتقام جویان یهودی متوقف می‌شود. عملیات انتقام جویی یهودیان علیه روستاها و محله‌هایی بود که اعتقاد بر این بود که حمله به یهودیان از آنجا آغاز شده‌است.[۱۴]:76

آوریل تا ژوئن ۱۹۴۸

تا اول ماه مه ۱۹۴۸، دو هفته قبل از اعلامیه استقلال اسرائیل، تقریباً ۱۷۵۰۰۰ فلسطینی (تقریباً ۲۵٪) قبلاً فرار کرده بودند.[۱۵]

نبردها در این ماه‌ها در منطقه اورشلیم - تل آویو متمرکز بود، در ۹ آوریل، قتل‌عام دیر یاسین و شایعات متعاقب آن باعث ترس و وحشت در بین فلسطینیان شد. بعد، هاگانا شبه نظامیان محلی را در طبریه شکست داد. در تاریخ ۲۱ تا ۲۲ آوریل در حیفا، پس از اینکه هاگانا نبرد یک روز و نیم از جمله جنگ روانی را آغاز کرد، کمیته ملی یهود نتوانست به شورای فلسطین اطمینان دهد که یک تسلیم بدون قید و شرط بدون هیچ حادثه ای پیش خواهد رفت. سرانجام، ایرگون زیر نظر مناخیم بگین با شلیک خمپاره به زیر ساختهای موجود در یافا پرداخت. همراه با ترس الهام گرفته از دیر یاسین، هر یک از این اقدامات نظامی منجر به ترس و وحشت فلسطینیان می‌شود.[۱۶][۱۷][۱۸]

اهمیت حملات گروه‌های نظامی زیرزمینی ایرگون و لهی به دیر یاسین توسط حساب‌های همه طرف‌ها مشخص شده‌است. Meron Benvenisti دیر یاسین را «نقطه عطفی در سالنامه تخریب منظره عرب» می‌داند.[۱۹]

حیفا

فلسطینی‌ها در یکی از برجسته‌ترین پروازهای این مرحله به‌طور دسته جمعی از شهر حیفا گریختند. مورخ Efraim Karsh می‌نویسد که نه تنها نیمی از جامعه عرب در جامعه حیفا قبل از پیوستن به نبرد نهایی در اواخر آوریل ۱۹۴۸ از شهر فرار کردند، بلکه ۵۰۰۰–۱۵۰۰۰ نفر دیگر به‌طور داوطلبانه در طول جنگ ترک کردند در حالی که بقیه، حدود ۱۵۰۰۰–۲۵۰۰۰، طبق دستور کمیته عالی اعراب، همان‌طور که ابتدا یک منبع اسرائیلی ادعا کرده بود، آنها را ترک کردند

نگارخانه

جستارهای وابسته

مهاجرت دسته‌جمعی یهودیان از کشورهای عربی و اسلامی

منابع

  1. Pedahzur, Ami; Perliger, Arie (2010). "The Consequences of Counterterrorist Policies in Israel". In Crenshaw, Martha. The Consequences of Counterterrorism. New York: Russell Sage Foundation. p. 356. ISBN 978-0-87154-073-7.
  2. Masalha, Nur (1992). Expulsion of the Palestinians. Institute for Palestine Studies, this edition 2001, p. 175.
  3. Rashid Khalidi (September 1998). Palestinian identity: the construction of modern national consciousness. Columbia University Press. pp. 21–. ISBN 978-0-231-10515-6. "In 1948 half of Palestine's … Arabs were uprooted from their homes and became refugees"
  4. خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب <ref>‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام IANBLACK وارد نشده‌است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  5. خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب <ref>‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام Pappe2006 وارد نشده‌است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  6. Shavit, Ari. "Survival of the Fittest? An Interview with Benny Morris". Logos. Winter 2004
  7. David Matas (2005). Aftershock: anti-zionism and anti-semitism. Dundurn Press Ltd. pp. 555–558. ISBN 978-1-55002-553-8.
  8. Mêrôn Benvenis'tî (2002). Sacred landscape: the buried history of the Holy Land since 1948. University of California Press. pp. 124–127. ISBN 978-0-520-23422-2.
  9. Benny Morris (21 February 2008). "Benny Morris on fact, fiction, & propaganda about 1948". The Irish Times, reported by Jeff Weintraub بایگانی‌شده در ۱۴ اوت ۲۰۰۹ توسط وب‌کایت
  10. Kodmani-Darwish, p. 126; Féron, Féron, p. 94.
  11. خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب <ref>‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام UNRWA وارد نشده‌است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  12. United Nations General Assembly (23 August 1951). "General Progress Report and Supplementary Report of the United Nations Conciliation Commission for Palestine". Archived from the original (OpenDocument) on 22 August 2011. Retrieved 3 May 2007.
  13. Flapan, 1987, p. 95; also quoted by Finkelstein, 1995, p. 82.
  14. خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب <ref>‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام Morris2004RefugeeProblemRevisited وارد نشده‌است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  15. Sachar, Howard M. A History of Israel from the Rise of Zionism to Our Time. New York: Knopf. 1976. p. 332. شابک ‎۹۷۸−۰−۶۷۹−۷۶۵۶۳−۹
  16. Al-Nakba: The Palestinian Catastrophe 1948 (film). Israel, Germany, Netherlands: Arte. 1998. Event occurs at 13:09. Only five days earlier, the entire Arab population of Tiberias, a town by the Sea of Galilee, had panicked and fled, after the defeat of their militia by the Haganah. This was the first instance of a mass Arab evacuation from a town. The Haganah commanders in Haifa were undoubtedly well aware of this precedent as their own battle unfolded.
  17. Benny Morris (1998). Al-Nakba: The Palestinian Catastrophe 1948 (film). Israel, Germany, Netherlands: Arte. Event occurs at 13:33. The Arabs for their part recalled that the Jews had massacred many of the inhabitants of a village called Deir Yassin outside Jerusalem only ten days before increasing their fear and panic as Haifa fell.
  18. E. Toubassi (1998). Al-Nakba: The Palestinian Catastrophe 1948 (film). Israel, Germany, Netherlands: Arte. Event occurs at 23:27. On the 25th or 26th of April, the people knew in Jaffa there was no hope. Also, the massacre in Deir Yassin or some other villages made panic among the Arab Palestinians. They started preparing for immigration.
  19. Meron Benvenisti. Sacred Landscape: The Buried History of the Holy Land Since 1948. University of California Press. 2002. p. 116. "Long afterward Menachem Begin boasted that the panic that descended on the Arabs caused them to flee from the cities of Tiberias and Haifa as well. And indeed, the consequences of this barbaric act of ethnic cleansing were far-reaching. The Deir Yasin Massacre, which was reported on over and over again in all the Arab media, inspired tremendous fear, which led many Arabs to abandon their homes as the Jewish forces drew near. There is no doubt that Deir Yasin was a turning point in the annals of the destruction of the Arab landscape."
  • ویکی‌پدیای انگلیسی