میخائیل لرمونتوف

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
میخائیل لرمونتوف
Mikhail lermontov.jpg
میخاییل لرمونتوف در ۱۸۳۷
زادهمیخاییل یوریویچ لرمونتوف
مسکو، امپراتوری روسیه
درگذشتهپیتیگورسک، امپراتوری روسیه
شغلشاعر، رمان‌نویس، هنرمند
ملیتروسیه
دورهعصر طلایی شعر روسی
ژانررمان، شعر، دراما
جنبش ادبیرمانتیسم، واقع‌گرایی مقدماتی

میخاییل لرمونتوف (به روسی:Михаи́л Ю́рьевич Ле́рмонтов؛ ۱۵ اکتبر ۱۸۱۴–۲۷ ژوئیه ۱۸۴۱ میلادی) نویسنده رمانتیسیست روس، شاعر و نقاشی است که شاعر قفقاز نامیده می‌شود. او پس از مرگ الکساندر پوشکین در ۱۸۳۷ میلادی، تا زمان مرگش، بزرگترین شاعر ملی روسیه بود. لرمونتوف در کنار پوشکین، مهم‌ترین شاعر ادبیات روسی و بزرگترین چهره رمانتیسم روسیه به حساب می‌آید. تأثیر او بر ادبیات آینده روسیه اکنون نیز در دوره معاصر به خوبی احساس می‌شود. او متحول‌کننده رمان‌نویسی روسی بود.

میرزا فتحعلی آخوندزاده به واسطهٔ بستوژف با مرثیهٔ لرمونتوف بر مرگ پوشکین آشنا شد و تحت تأثیر آن قصیده‌ای در سال ۱۸۳۷ سرود و به نثر روسی ترجمه و در روزنامه‌ای چاپ کرد.[۱]

مرگ[ویرایش]

میخائیل لرمونتوف در سن ۲۶ سالگی و در یک دوئل کشته‌شد.[۲]

فهرست آثار[ویرایش]

  • بهار، ۱۸۳۰، شعر
  • یک مرد غریب، ۱۸۳۱، نمایش‌نامه تئاتر
  • بالماسکه، ۱۸۳۵، نمایش‌نامه منظوم
  • بوردینو، ۱۸۳۷، شعر
  • مرگ شاعر، ۱۸۳۷، شعر
  • سرود کلاشنیکف تاجر، ۱۸۳۷، شعر
  • ساشکا، ۱۸۳۹، شعر
  • تازه‌کار، ۱۸۴۰، شعر
  • رهبر عصر ما، (۱۸۴۰؛ ۱۸۴۲، چاپ دوم؛ ۱۸۴۳، چاپ سوم)، رمان
  • جن، ۱۸۴۱، شعر
  • شاهزاده تیده، ۱۸۴۱، تصنیف
  • والریک، ۱۸۴۱، شعر

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. آدمیّت، فریدون. اندیشه‌های میرزا فتحعلی آخوندزاده. ص 37. تهران: انتشارات خوارزمی. 1349.
  2. Lermontov 200: the short, brilliant life of a prince of poetry, The Telegraph