مرثیه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

مَرثیه به‌طور عام شعر یا سخنی است که در مدح و سوگواری مرده خوانده شود و به‌طور خاص گونه‌ای گسترده در ادبیات فارسی، عربی و اردو برای بیان مناقب و فضایل و سوگواری امامان شیعیان خصوصاً امام سوم شیعیان و عاشورا است.[۱]

مرثیه واژه‌ایست عربی و به معنای سخن یا شعر یا سرودی است که در غم از دست دادن کسی که مرده‌است خوانده می‌شود. مرثیه بیشتر دربردارنده ستایش از مرده‌است.

مرثیه سرایان[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. [نگاهی به سیر مرثیه‌های عاشورایی «نگاهی به سیر مرثیه‌های عاشورایی»] مقدار |نشانی= را بررسی کنید (کمک). گلستان قرآن» اردیبهشت ۱۳۸۰ - شماره ۶۱. دریافت‌شده در ۲۰ فوریه ۲۰۱۲.

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ معین