قانون اساسی روسیه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
قانون اساسی
فدراسیون روسیه
Red copy of the Russian constitution.jpg
نسخه ریاست‌جمهوری قانون اساسی
عنوان اصلیКонституция
Российской Федерации
قلمروفدراسیون روسسیه
تصویب۱۲دسامبر ۱۹۹۳
اجرا۲۵ دسامبر ۱۹۹۳
حکومتفدرالیسم نظام نیمه‌ریاستی
قانون‌اساسی جمهوری
شاخه‌هاسه
رئیس کشورریاست‌جمهوری روسیه
مجلس(ها)Bicameral
(مجلس دوما: فدراسیون شورای، مجلس دوما)
مجریPrime Minister led دولت روسیه
دادگاه‌هاJudiciary (دادگاه قانون اساسی، دیوان عالی)
فدرالیسمFederation
مجمع برگزینندگانNo
بازنگری۹
قانون‌گذار۱۲ دسامبر ۱۹۹۳
نخستین مجری۹ اوت ۱۹۹۶
بازنگری‌ها4 (plus 11 alternations on Federal subjects)
آخرین بازنگری۱ ژوئیه ۲۰۲۰
موقعیتکرملین، مسکو
به سفارشمجلس قانون اساسی
امضاکنندگانرفراندم قانون اساسی توسط شهروندان روس
جایگزینقاون اساسی فدراسیون روسیه
دیمیتری مدودوف به قانون اساسی روسیه سوگند می‌خورد

قانون اساسی روسیه (به روسی: Конститу́ция Росси́йской Федера́ции) مهمترین سند حقوقی در فدراسیون روسیه است. این قانون در همه‌پرسی روز ۱۲ دسامبر ۱۹۹۳ جایگزین قانون اساسی جمهوری فدراتیو شوروی سوسیالیستی شد که در ۱۲ آوریل ۱۹۷۸ میلادی به تصویب رسیده بود.

در این همه‌پرسی ۵۸٬۱۸۷٬۷۵۵ نفر[۱] شرکت کرده و ۳۲٬۹۳۷٬۳۰ (بیش از ۵۸ درصد) نفر به آن رأی موافق دادند.[۲]

در این قانون اختیارات گسترده‌ای به رئیس‌جمهور اعطا شده که این امر با سنت تاریخی تمرکز قدرت سیاسی در این کشور هماهنگ و متناسب است.

فدرالیسم[ویرایش]

در اصل ۶۵ این قانون ساختار فدرال کشور تشریح شده‌است. بر این اساس فدراسیون روسیه متشکل از تعدادی جمهوری، ۶ ناحیه خودگردان، ۱۰ ناحیه خودمختار، تعدادی منطقه، دو شهر فدرال (مسکو و سن پترزبورگ) و یک منطقه خودمختار یهودی‌نشین است.

اصول[ویرایش]

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. *بیش از ۵۴ درصد افرادی که برای شرکت در انتخابات ثبت نام کرده بودند
  2. 1676651 sub para N 100.htm Constitution of Russia: nature, evolution, modernity[پیوند مرده]

منابع[ویرایش]

  • «قانون اساسی فدراسیون روسیه»، قوانین اساسی فدراسیون روسیه و جمهوری‌های آسیای مرکزی، ترجمهٔ الهه کولائی، تهران: دادگستر، ۱۳۷۷، شابک ۹۶۴-۶۳۵۲-۲۷-۸

پیوند به بیرون[ویرایش]