قانون اساسی تاجیکستان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
نشان رسمی تاجیکستان

قانون اساسی تاجیکستان عالی‌ترین متن قانونی در کشور تاجیکستان است.[۱] این قانون در ۶ نوامبر ۱۹۹۴ میلادی به تصویب رسید.

تاریخچه[ویرایش]

تاجیکستان تا سال ۱۹۲۹ میلادی بخشی از جمهوری شوروی سوسیالیستی ازبکستان بود. در این سال از ازبکستان جدا گردید و به عنوان یک جمهوری مستقل به عضویت اتحاد جماهیر شوروی درآمد.

ولایت مختار کوهستان بدخشان[ویرایش]

ولایت مختار کوهستان بدخشان بخشی از جمهوری تاجیکستان است،[۲] نمایندگان این ولایت در مجلس کشور بدون در نظر گرفتن معیار جمعیت انتخاب می‌شوند[۳] و یکی از هفت عضو دادگاه قانون اساسی از این ولایت برگزیده می‌شود.

اصول[ویرایش]

  • مرکز جمهوری تاجیکستان شهر دوشنبه است.[۴]
  • این قانون زبان رسمی کشور را [فارسی] تاجیکی قرار داده و روسی را زبان ارتباط میان ملت‌ها نامیده‌است[۵] استفاده از زبان‌های دیگر را به رسمیت شناخته و اجازۀ برگزاری جلسات دادرسی به زبان اکثریت مردم محل را داده‌است[۶]
  • غیردینی بودن حکومت[۷]
  • منشأ مردمی قدرت حکومت[۸]
  • به رسمیت شناختن حق مالکیت خصوصی[۹]
  • نمایندگان مجلس و رئیس‌جمهور برای یک دورهٔ پنج‌ساله انتخاب می‌شوند. داوطلب شدن برای شرکت در انتخابات مجلس به ۲۵ سال و ریاست‌جمهوری ۳۵ تا ۶۵ نیاز دارد.[۱۰]
  • داوطلب شدن برای ریاست جمهوری نیاز به ۳۵ تا ۶۵ سال سن، تسلط بر زبان تاجیکی و سکونت در ده سال پیش از انتخابات در خاک تاجیکستان دارد.[۱۱]

مقدمه[ویرایش]

ساختار[ویرایش]

این قانون در ده بخش و یکصد اصل تنظیم شده‌است.

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. اصل پانزدهم قانون اساسی تاجیکستان
  2. اصل ۸۱ قانون اساسی تاجیکستان
  3. اصل ۸۲ قانون اساسی تاجیکستان
  4. اصل چهارم قانون اساسی تاجیکستان
  5. اصل دوم قانون اساسی تاجیکستان
  6. اصل ۸۸ قانون اساسی تاجیکستان
  7. اصل یکم قانون اساسی تاجیکستان
  8. اصل دهم قانون اساسی تاجیکستان
  9. اصل ۱۲ و ۳۲
  10. اصول ۴۸ و ۶۵ قانون اساسی تاجیکستان
  11. اصل ۶۵ قانون اساسی تاجیکستان

منابع[ویرایش]

  • «قانون اساسی جمهوری تاجیکستان»، قوانین اساسی فدراسیون روسیه و جمهوریهای آسیای مرکزی، ترجمهٔ الهه کولائی، تهران: دادگستر، ۱۳۷۷، شابک ۹۶۴-۶۳۵۲-۲۷-۸