طلاق توافقی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

طلاق توافقی را می‌توان معادل uncontested divorce در نظر گرفت چون طرفین در مورد همه چیز توافق دارند همچنین معادل no fault divorce در نظر گرفت چون در آن هیچ‌یک از طرفین مقصر قلمداد نمی‌شود. در طلاق توافقی، در خصوص حقوق مالی زن مانند مهریه، جهیزیه و… مسئله حضانت و ملاقات فرزندان با توافق و تفاهم طرفین تصمیم‌گیری می‌شود و این توافق در حکم دادگاه ثبت می‌شود و ضمانت اجرای قانونی پیدا می‌کند.[۱]

طلاق توافقی چیست و چگونه است؟[ویرایش]

هرگاه زوجین عقد دائم (نه صیغه موقت) تمایل و تفاهم به جدایی و طلاق داشته باشند سر آغاز طلاق توافقی است. در این خصوص آن ها می بایستی در زمینه مهریه، حضانت فرزندان و زمان و نحوه ملاقات، نفقه، جهیزیه و اجرت المثل به توافق رسیده باشند هر توافقی در این موارد در حکم دادگاه منعکس می شود و ضمانت اجرا خواهد داشت.

این را بدانید که طلاق توافقی به معنی بخشیدن مهریه نیست! بعضی گمان می کنند که اگر زوجین به طلاق توافقی از هم جدا شوند یعنی زوجه همه مهریه را به زوج بخشیده است. همانطور که اشاره شد هر تصمیمی که زوجین در خصوص مهریه بگیرند منجر به طلاق توافقی خواهد شد، چه آنکه تمام مهریه بخشیده شود یا قسمتی از آن و چه آنکه مهریه نقدا پرداخت شود و یا به اقساط توافق شده، حتی می توان حتی در خصوص مهریه با توافق، چک یا سفته داده شود. این توافق ها در مورد هر زن و شوهری متفاوت است و بسته به نظر و شرایط آن ها دارد.

مدارک لازم برای طلاق توافقی چیست؟[ویرایش]

  • اصل عقدنامه یا رونوشت آن. با این توضیح که اگر به هر دلیل عقد نامه در دسترس نمی باشد یکی از زوجین می تواند در دفتر خانه ای که عقد نکاح را ثبت کرده اند و شماره آن در صفحه دوم شناسنامه نوشته شده است مراجعه کند و رونوشت عقد نامه را اخذ نماید.
  • شناسنامه زوجین
  • ترجیحا کارت ملی (البته اگر شماره ملی را داشته باشید نیازی به کارت ملی نیست اگرچه که بودن آن بهتر است)
  • در پرونده های وکالت در طلاق اصل وکالتنامه طلاق

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]