بی‌وفایی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

عدم وفاداری و خیانت را می‌توان زیر پا گذاشتن تعهدی نامید که فرد در رابطه‌ای دوسویه نسبت به آن مسئول بوده‌است، این عدم تعهد می‌تواند عمدی یا غیرعمدی باشد، این موضوع مطابق عرف فرهنگ در بیشتر جوامع موضوعی ناخوشایند است.

دلایلی که به‌عنوان عوامل تأثیرگزار در عدم وفاداری و خیانت نام‌برده‌می‌شوند[ویرایش]

فقدان عشق و علاقه، سهل انگاری همسر، بی‌خطر دانستن اصل خیانت، زیاده خواهی را می‌توان از دلایل اصلی بی‌وفایی همسران به حساب آورد.

پژوهشی دیگر عواملی را بر روابط خیانت بررسی کرده‌است که عبارت است از: «تعداد فرزندان»، «طلاق قبلی»، «رضایت پیش از ازدواج»، «آمادگی برای ازدواج»، «داشتن دوستانی که روابط نادرست داشته‌اند» و «گذشته اجتماعی».

انواع خیانت[ویرایش]

  • خیانت رفتاری: منظور این است که یکی از طرفین با برقراری ارتباط با فردی خارج از چهارچوب خانواده، به همسرش خیانت کند که در برطبق تحقیقات به عمل آمده این مورد بسیار رایج است.
  • خیانت ذهنی: یعنی افراد در تخیلاتشان مدام به شخص دیگری فکر می‌کنند و آن فرد را شخصی ایده‌آل می‌دانند و چون در ذهنشان وی را مدام با شریک زندگی خودشان مقایسه می‌کنند، در ارتباط با همسرشان به مشکل برمی‌خورند و رابطه‌شان رو به سردی می‌رود و در نتیجه برای زندگی مشترکشان خطر به وجود می‌آید.
  • خیانت کلامی: در این نوع خیانت، یکی از طرفین به صورت تلفنی، اینترنتی یا در هر موقعیتی که فراهم شود، با فردی غریبه ارتباطی صمیمانه برقرار می‌کند. در دنیای امروز این گونه ارتباطات به شدت دیده می‌شوند.

منابع[ویرایش]