دوستی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

تعریف دوستی

دوستی اثر پترونیا ویرا(۱۸۹۵–۱۹۶۰)
دوستی اثر پترونیا ویرا (۱۸۹۵–۱۹۶۰)

دوستی رابطه محبت متقابل بین مردم است.[۱]

دوستی نوعی رابطه، مثبت، متقابل و اجتماعی است. دوستی، یک ارتباط رسمی یا مادرزادی نیست و قابل اکتساب است.

ارتباط دوستانه از آشنایی صرف عمیقتر است. معمولاً دوستی در تداوم آشنایی و بدنبال تکرار تجارب مشترک و خوشایند پدید می‌آید.

این یک شکل قوی تر از پیوند بین فردی نسبت به یک آشنا یا یک معاشرت، مانند یک همکلاسی، همسایه یا همکار است.

در برخی فرهنگ‌ها، مفهوم دوستی به تعداد کمی از روابط بسیار عمیق محدود می‌شود. در بیشتر مکان‌ها یک فرد می‌تواند دوستان زیادی داشته باشد، به علاوه شاید یک رابطه شدیدتر با یک یا دو نفر، که ممکن است بهترین دوستان نامیده شوند داشته باشد.[۲]

موضوعیت دوستی در زمینه‌های دانشگاهی مانند ارتباطات، جامعه‌شناسی، روانشناسی اجتماعی، انسان‌شناسی و فلسفه مورد مطالعه قرار گرفته‌است. نظریه‌های آکادمیک مختلفی دربارهٔ دوستی ارائه شده‌است، از جمله نظریه تبادل اجتماعی، نظریه برابری، دیالکتیک رابطه و سبک‌های دلبستگی است. اگرچه اشکال زیادی از دوستی وجود دارد که برخی از آنها ممکن است از مکانی به مکان دیگر متفاوت باشد، ویژگی‌های خاصی در بسیاری از این پیوندها وجود دارد. چنین ویژگی‌هایی عبارتند از انتخاب با یکدیگر بودن، لذت بردن از زمانی که با هم سپری می‌شود، و توانایی ایفای نقش مثبت و حمایتی برای یکدیگر.

دوستان دوران کودکی[ویرایش]

درک دوستی در کودکان بیشتر بر حوزه‌هایی مانند فعالیت‌های مشترک، نزدیکی فیزیکی و انتظارات مشترک متمرکز است. بیشتر کودکان تمایل دارند دوستی را با چیزهایی مانند اشتراک گذاری توصیف کنند، کودک بیشتر احتمال دارد که با کسی که آن را دوستش می‌داند شریک شود. آنها توانایی همدلی با دوستان خود را به دست می‌آورند و از بازی گروهی لذت می‌برند. آنها همچنین طرد شدن از سوی همسالان را در حین گذر از سالهای میانی کودکی تجربه می‌کنند.[۳]

برقراری روابط دوستانه خوب در سنین پایین به کودک کمک می‌کند تا در آینده در جامعه بهتر سازگار شود.[۴]

بر اساس گزارش معلمان و مادران، ۷۵ درصد کودکان پیش دبستانی حداقل یک دوست داشتند. این رقم تا کلاس پنجم به ۷۸٪ افزایش یافت، و ۵۵٪ یک دوست صمیمی مشترک داشتند.[۵]

مزایای بالقوه دوستی شامل فرصت یادگیری در مورد همدلی و حل مشکل است.

والدین می‌بایست آموزش‌های لازم را به فرزندان خود در این موضوعات حساس بیاموزند.

بلوغ دو دوست در دوران در نوجوانی[ویرایش]

نوجوانان تمایل دارند به دنبال همسالانی بگردند که بتوانند ویژگی‌هایی اعم از «بخشنده بودن، سهیم بودن، صریح و راستگو بودن، حمایت‌کننده و خودجوش بودن» را در دوستشان بیابند. و از همسالانی که برایشان مشکل ایجاد می‌کند و قادر به برآوردن این نیازها نباشد اجتناب کنند.

ویژگی‌ها و تمایلات شخصی نیز ویژگی‌هایی هستند که نوجوانان هنگام انتخاب دوست برایشان مهم است.[۶]

دوستان در روابط شروع به حفظ تمرکز بر ارزش‌های مشترک، وفاداری، و علایق مشترک می‌کنند.

دوستی در بزرگسالی[ویرایش]

همراهی، محبت، و همچنین حمایت عاطفی را فراهم می‌کند و به سلامت روانی و بهبود سلامت جسمی کمک می‌کند. برای بزرگسالان ممکن است حفظ روابط دوستانه معنادار در محل کار دشوار باشد.

اکثریت بزرگسالان به‌طور متوسط دو دوست صمیمی دارند. مطالعات متعدد با بزرگسالان نشان می‌دهد که دوستی‌ها و سایر روابط حمایتی باعث افزایش عزت نفس می‌شوند.[۷]

روان‌شناسی و ارتباط با دوست[ویرایش]

فقدان دوستی در افزایش خطر افکار خودکشی در میان نوجوانان دختر نقش دارد.

دوستان خوب دوستان خود را تشویق می‌کنند تا سبک زندگی سالم تری داشته باشند.

داشتن دوستان کم یا نداشتن یک شاخص اصلی در تشخیص طیفی از اختلالات روانی است.

کیفیت بالاتر دوستی مستقیماً به عزت نفس، اعتماد به نفس و توسعه اجتماعی کمک می‌کند.[۸]

یک مطالعه پایگاه داده جهانی شادی نشان داد که افرادی که دوستی نزدیک دارند شادتر هستند، اگرچه تعداد مطلق دوستان باعث افزایش شادی نمی‌شود.

مطالعات دیگر نشان داده‌اند که کودکانی که دوستی با کیفیت بالایی دارند ممکن است در برابر ایجاد برخی اختلالات مانند اضطراب و افسردگی محافظت شوند. برعکس، داشتن دوستان کم با ترک تحصیل و همچنین پرخاشگری و جنایات بزرگسالان همراه است. طرد همسالان نیز با تمایلات بعدی در نیروی کار و مشارکت در فعالیت‌های اجتماعی همراه است، در حالی که سطوح بالاتری از دوستی با عزت نفس بالاتر بزرگسالان مرتبط می‌باشد.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. "Updates: May 2012". Oxford Dictionary of National Biography. Oxford University Press. 2012-05-24.
  2. Howes, Carollee (1983-08). "Patterns of Friendship". Child Development. 54 (4): 1041. doi:10.2307/1129908. ISSN 0009-3920. {{cite journal}}: Check date values in: |date= (help)
  3. Bremner, J. Gavin (1978). "Egocentric versus allocentric spatial coding in nine-month-old infants: Factors influencing the choice of code". Developmental Psychology. 14 (4): 346–355. doi:10.1037/0012-1649.14.4.346. ISSN 0012-1649.
  4. Zelazo, Philip David (2013-12-16). "Developmental Psychology". Oxford Handbooks Online. doi:10.1093/oxfordhb/9780199958474.013.0001.
  5. "<bold>Development Through Life: A Psychosocial Approach.</bold> By Barbara M. Newman and Philip R. Newman. Homewood, Ill. : Dorsey Press, 1975. 399 pp. $11.50". Social Work. 1976-09. doi:10.1093/sw/21.5.414-b. ISSN 1545-6846. {{cite journal}}: Check date values in: |date= (help)
  6. Reisman, John M. (1985-09). "Friendship and its Implications for Mental Health or Social Competence". The Journal of Early Adolescence. 5 (3): 383–391. doi:10.1177/0272431685053010. ISSN 0272-4316. {{cite journal}}: Check date values in: |date= (help)
  7. Needham, Belinda L.; Crosnoe, Robert (2005-01). "Overweight status and depressive symptoms during adolescence". Journal of Adolescent Health. 36 (1): 48–55. doi:10.1016/j.jadohealth.2003.12.015. ISSN 1054-139X. {{cite journal}}: Check date values in: |date= (help)
  8. Frankel, Fred; Myatt, Robert; Sugar, Catherine; Whitham, Cynthia; Gorospe, Clarissa M.; Laugeson, Elizabeth (2010-01-08). "A Randomized Controlled Study of Parent-assisted Children's Friendship Training with Children having Autism Spectrum Disorders". Journal of Autism and Developmental Disorders. 40 (7): 827–842. doi:10.1007/s10803-009-0932-z. ISSN 0162-3257.

پیوند به بیرون[ویرایش]

برای مطالعهٔ بیشتر[ویرایش]

  • دوستی: چند رویکرد به یک مفهوم، مالک حسینی، تهران: هرمس، ۱۳۹۱