عشق افلاطونی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
افلاطون و شاگردانش در آکادمی

عشق افلاطونی (به انگلیسی آمریکایی: Platonic love) اصطلاحی است برای گونه‌ای از عشق، یا روابط نزدیکی که بدون سکس است. نماد این عشق رز سفید است. این نام پس از افلاطون گذاشته شد، هر چند این فیلسوف هرگز خود از این اصطلاح استفاده نکرد. این اصطلاح به تعریف افلاطون از عشق در کتاب ضیافت اشاره دارد. این اصطلاح (Amer Platonicus در زبان لاتین) نخستین‌بار توسط مارسیلیو فیچینو در سَده‌ی پانزدهم برای توصیف احساسات و عواطِف میان سقراط و شاگردانش به‌کار رفت.[۱] عشق افلاطونی اغلب در مقابل عشق رمانتیک است.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. Platonic Love, 1911 Encyclopædia Britannica