عشق افلاطونی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
افلاطون و شاگردانش در آکادمی

عشق افلاطونی (به انگلیسی آمریکایی: Platonic love) معمولاً به رابطه‌ای عاطفی امّا بدون روابط جنسی میان دو نفر گفته می‌شود. این اصطلاح به تعریف افلاطون از عشق در کتاب ضیافت اشاره دارد. این اصطلاح (Amer Platonicus در زبان لاتین) نخستین‌بار توسط مارسیلیو فیچینو در سَده‌ی پانزدهم برای توصیف احساسات و عواطِف میان سقراط و شاگردانش به‌کار رفت.[۱]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. Platonic Love, 1911 Encyclopædia Britannica