عشق افلاطونی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
افلاطون و شاگردانش در آکادمی

عشق افلاطونی (به انگلیسی: Platonic love) معمولأ به رابطه‌ای عاطفی امّا بدون روابط جنسی میان دو نفر گفته می‌شود. این اصطلاح به تعریف افلاطون از عشق در کتاب ضیافت اشاره دارد. این اصطلاح (Amer platonicus در زبان لاتین) نخستین بار توسط مارسیلیو فیچینو در سده پانزدهم برای توصیف احساسات و عواطف میان سقراط و شاگردانش به کار رفت.[۱]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. Platonic Love, 1911 Encyclopædia Britannica