زنای محصنه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

زنای محصنه به رابطه جنسی غیرمجاز گفته می‌شود در حالی که یکی یا هر دو طرف درگیر در آن متاهل باشند. بنا بر نظر محمد بن مکی (شهید اول) در لمعه، زنای محصنه در اسلام در شرایطی است که زن زناکننده دارای همسر دائمی باشد به گونه‌ای که هرگاه بخواهد با همسر خود نزدیکی کند مانعی در کار نباشد و با این حال تن به زنا داده باشد. حد شرعی زنای محصنه آن است که ابتدا زناکار بنا بر احتیاط یکصد ضربه‌شلاق می‌خورد، زناکار سنگسار می‌شود. شرایط اثبات آن مطابق با شرایط عمومی اثبات زنا در اسلام است.[۱]

تاریخچه[ویرایش]

منع هم‌خوابگی با محارم را محققان از قدیمی‌ترین و قوی‌ترین تابوها و منشاء بیشتر تابوهای دیگر می‌دانند.اقوام بدوی ساکن در جزیر واتوبلا، الویتن، مورتلوک، و سرخ پوستان فلوریدا هم‌خوابگی بامحارم را با مرگ کیفر می‌دهند. در جزیره تاننبار مجازات مرگ توسط خود مردان خانواده اجرا می‌شود. این آشکارا پای عامل “حسادت” مردانی را به میان می‌کشد که خودشان به طور بالقوه می‌توانستند جای متجاوز باشند. دایره این منع در زمان‌های قدیم از خانواده فراتر می‌رفت و تمام وابستگان به یک توتم را در بر می‌گرفت. نمونه‌اش را در زمان‌های جدید در میان اقوام ساکن در جزیره بنکس می‌بینیم.

در کتاب عهد عتیق نیز هم‌خوابگی بین خویشان نزدیک با اعدام کیفر می‌شود و این شامل هم‌خوابگی با عروس (همسر پسر خانواده) و زن عمو هم می‌شود. در بیشتر جاها، از جمله در اروپای مرکزی زنای محصنه هم تا زمان رنسانس با اعدام مجازات می‌شد.[۲]

پانویس[ویرایش]

  1. شهید اول، لمعه دمشقیه، ترجمه و تبیین علی شیروانی، ۱۳۷۷، جلد دوم ص ۲۲۴
  2. http://www.radiozamaneh.com/132366

جستارهای وابسته[ویرایش]

رجم

سنگسار