قطب (درویش)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

قطب که در لغت به معنی 'محور'، 'محوری" است.[۱] همچنین می‌تواند یک اصطلاح فضایی باشد یا اینکه اشاره‌ای به یک نماد معنوی داشته باشد.[۲] در تصوف قطب نمادی از یک انسان کامل است که سلسه مراتب مقدس را هدایت می‌کند.[۳] قطب رهبری معنوی صوفیان است و ارتباط الهی دارد و معارفی که وی الهام می‌شود را منتقل می‌کند در هر دوره‌ای ۵ قطب معصوم وجود دارند که مورد اعتماد رهبران معنوی آنها هستند و تنها صوفیان کمی آنها را می‌شناسند.

"

منابع[ویرایش]

  1. Esposito, John L. (2003). The Oxford dictionary of Islam. New York: Oxford University Press, Inc.
  2. Hobson, J. Peter (2001). The Concise Encyclopaedia of Islam. London, England: Stacey International & Cyril Glasse. p. 374.
  3. Sult̤ān Mohammad Najib-ur-Rehman. Sultan Bahoo: The Life and Teachings. Sultan-ul-Faqr Publications. ISBN 978-9-699-79518-3.