رازمیک داوویان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
رازمیک داوویان
Razmik Davoyan.JPG
زادروز ۳ ژوئیهٔ ۱۹۴۰(۱۹۴۰-07-0۳) ‏(۷۷ سال)
روستای متس پارنی، استان لوری، ارمنستان
ملیت ارمنستان ارمنستانی
پیشه شاعر و روزنامه‌نگار

رازمیک نیکوغوسی داوویان (ارمنی: Ռազմիկ Նիկողոսի Դավոյան زاده ۳ ژوئیه ۱۹۴۰) شاعر و روزنامه‌نگار اهل ارمنستان است.

زندگی‌نامه[ویرایش]

در سال ۱۹۴۰ در روستای متس پارنی، ارمنستان تولد یافته است. در سال ۱۹۵۸ دانشسرای پزشکی شهر لنیناکان را به پایان برد و سپس در سال ۱۹۶۴ از انستیتوی تربیت معلم آبوویان ایروان در رشته زبان و ادبیات فارغ‌التحصیل شد.

در سال‌های ۷۰–۱۹۶۳ عضو هیئت تحریریه روزنامه ادبی بود. در سال‌های ۶۵–۱۹۶۳ نیز بخش پزشکی و انسان‌شناسی ماهنامه «دانش و تکنیک» را اداره کرده است. از سال ۱۹۷۵ به بعد منشی مسئول هیئت امنای اعطای جوایز هنری و ادبی جمهوری ارمنستان است.

بین سال‌های ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۶ میلادی وی رئیس اتحادیه نویسندگان ارمنستان بود.

آثار رازمیک داوویان که در بیش از ده کتاب منتشر شده به اکثر زبان‌های ملل اتحاد شوروی و دیگر زبان‌های جهان ترجمه شده است.

شعری از رازمیک نیکوغوسی داوویان به نام (ترحیم)[ویرایش]

باد چهر جهان می‌روبد

تاریکی - با پاره‌های سیاهش، بر درختان فرومی‌نشیند

و گنجشک‌ها - همچو زینت‌های سال نو با سوسوهای کوچک خیره کننده در لای برگ‌ها پناه می‌جویند.

ماه از آن بالا بی وقفه می‌نگرد:

«چگونه است که با چشمان بسته نیز آنان به هر لحظه بیدارند؟

رودها از چه برهم نمی‌شورند؟

و با آوازهای بی نامشان چه می‌گویند؟

در آب‌های بی‌انتهای اقیانوس‌های دوردست ماهیان به چه می‌اندیشند؟

و سرانجام باد با مراتع خنده‌های سرد، غیبت که می‌گوید؟

شیشه‌ها چه را به طنین در میانه می‌نهند

با حسرت‌های بی‌پناه آواره... ؟»

باد چهر جهان می‌روبد

تاریکی با پاره‌های سیاهش بر درختان خسته بر می‌نشیند

و آفتاب، بزنر پُر زور ابرها، ابرهای آتشین گیسو را به مغاک جهان ترک خورده می‌کشد

وصف‌های دراز مورچگان به تدفین آفتاب خسته می‌روند.

ستارگان برمی‌خیزند تا سنگ‌های گور قربانیان را

زیر و زبر کنند و خاک‌هاشان را بیزند.

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]