خیرودکنار

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

مختصات: ۳۶°۳۶′۳۶″ شمالی ۵۱°۳۳′۳۸″ شرقی / ۳۶.۶۱۰۰۰°شمالی ۵۱.۵۶۰۵۶°شرقی / 36.61000; 51.56056[۱]

خیرودکنار
اطلاعات کلی
کشور  ایران
استان مازندران
شهرستان نوشهر
بخش مرکزی
دهستان خیرودکنار
مردم
جمعیت ۱۸۵۶ نفر
کد آماری ۰۲۳۸۵۶

خیرودکنار، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان نوشهر در استان مازندران ایران.

جمعیت[ویرایش]

این روستا در دهستان خیرودکنار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۳۵۰۰ نفر (۶۳۳خانوار) بوده‌است. این جمعیت شامل افراد بومی وغیربومی وخوش نسین است در خانه بهداشت این روستا جمعیت ۱۹۲۱ نفر ثبت شده‌است که جمعیت کامل روستا نمی باشدبه دلیل اینکه بسیاری از خانواده‌های این روستا در این خانه بهداشت دارای پرونده ای نمی‌باشند و در بهداشت شهری پرونده دارند[۲] خیررودکنار نام بلوکی از بلوکات ناحیه تنکابن در مازندران (در گذشته دور). عده قرای آن ۱۷ و مساحت آن نیم فرسخ، مرکز آن خیررودکنار. جمعیت تقریباً ۳۰۰۰نفر می‌باشد. (یادداشت مؤلف). و رجوع به خیررود کنار شود. خیررودکناریکی از کهن‌ترین روستاهای مرکزی نوشهر می باشدکه دارای قدمتی سیاسی وتاریخی می‌باشد. این دهستان همواره مرکز امور سیاسی درگذشته وحال بوده‌است ودر دوران انقلاب یکی از مراکز عمده جنبش‌های انقلابی بوده‌است.

وجه تسمیه[ویرایش]

نام روستا برگرفته از رودخانه ای است که درمجاورت آن قراردارددرواقع چون روستا در حاشیه رودخانه خیررودقرار گرفته‌است به این نام نامیده شده‌است.

مسیرهای ارتباطی روستا[ویرایش]

این روستا در ۹کیلومتری مرکز شهرنوشهر واقع شده‌است. برای دسترسی به این روستا سه مسیر ارتباطی اصلی وجوددارد. مسیرهای رسیدن به این روستا از طرف نوشهر عبارتند از:

  1. جاده نوشهر رویان، روستای امیررود، روستای مارگیرده، روستای خیررودکنار
  2. جاده نوشهر رویان، روستای لتینگان، روستای سنگتو، روستای خیررودکنار
  3. جاده نوشهر رویان، روستای سیدعلی کیا سلطان، روستای خیررودکنار

قابل ذکر است تمامی جاده‌های فوق از نعمت آسفالت برخوردار می‌باشند.

تاریخچه روستا[ویرایش]

درمورد تاریخچه روستا آثار مستندی وجود ندارد اما براساس امامزاده ای که در روستای همجوار به نام سیدعلی کیا سلطان (متعلق به ۷۰۰سال پیش) و گفتار بزرگان بر وجود مردمانی به نام گبری‌ها در روستا و وجود محلی به نام قلعه در روستاظن یقین می‌رود که پیشینه سکونت دراین روستا به پیش از ورود اسلام به ایران برسد (گبری در زبان عام مردم این خطه یعنی بی‌دین، البته منظور داشتن دین زرتشتی وآتش پرست بوده‌است که با وروداسلام وبه خصوص ورود طوایف جدید این نام برآنان اطلاق می‌شده‌است. البته اطلاعات کافی در مورد آنان وجودندارداما چیزی که بنابر گفته‌های پیشینیان مصداق دارددر مورد سرگذشت آنان این است که گروهی از آنان برای حفظ دین خود مجبور به کوچ ازاین محل شدندوبسیاری نیز دین جدید را قبول کردند. افرادی طایفه دیوسالاررا از بازماندگان این افراد می‌دانند اماسندیتی وجودندارد. این گبری‌ها که ساکنان اولیه منطقه بوده انددر قسمت جنوب شرقی مکان فعلی روستا از منطقه معروف به آب سربند زندگی می‌کردند و زندگی آنان متکی به جنگل بوده‌است. البته دلیل زندگی این افراد درمناطق بالا دست نزدیکی به آب وداشتن اشراف برمنطقه بوده‌است). رشد جمعیتی دراین روستا در قدیم کند بوده که دلیل این امر را می‌توان دروجودطبیعت سرسخت، کمبود بهداشت جستجو کرد.. از طرفی چون در گذشته حالت مردابی وپوشش لجنی وطبیعی زیاد بوده‌است انواع زیادی حیوانات موذی وپشه وجودداشته که امراض مختلفی را به همراه داشته اندکه مردم بومی بیشتر تمایل به زندگی در ییلاقات کجورداشتند. البته بیشتر قالب افرادفعلی بومی این روستا از دو ییلاق نیمور وویسرمی باشندکه دلیل این امر به نظر در سرچشمه گرفتن رودخانه جوار این روستا (خیررود) ازاین دو منطقه ییلاقی باشد. دلیلی دیگری که دال برگرایش مردمان قدیم این روستا به زندگی در ییلاقات به خصوص در شش ماه اول سال وایام گرم سال را می‌توان به کوچ دادن دام‌ها به ییلاقات در تابستان اشاره نمود. این خصلت ییلاق گزینی را در نسل فعلی هم می‌توان یافت هرچند با تغییرات اساسی درنحوه زندگی، کم شدن ارتباطات عاطفی، نداشتن سکونت گاه در ییلاقات، کم رنگ تر شده‌است اما بسیاری از افراد در زمان‌های بیکاری ویا تعطیل سعی به رفتن به ییلاقات دارند. آثار کشف شده قدیمی که در جنگل‌های این روستا وروستاهای همجوار (بندپی ونجارده) که اغلب به صورت قاچاقی می باشدبر پندارهای نقل شده سندیت بیشتری می‌بخشند. از طرفی دیگر مردمان این خطه با آداب زرتشتی به صورت قهر آمیز برخورد نکرده‌اند که نمود این واقعیت را می‌توان در دلبستگی و نقل قول‌های بزرگان درمورد آداب‌ها و مراسماتی که در قدیم برگزار می‌شد عنوان نمود که متأسفانه در نسل جدید به فراموشی سپرده شده‌است آدابی چون چهارشنبه سوری وپریدن از کاه وبزرگ داشتن یاد مردگان، حضور دسته جمعی در مراسمات به خصوص عروسی وعزا، دسته گیری در روز اول عید، چله نشینی و… شهدا، جانبازان، آزادگان روستا با شروع جنگ این خطه از سرزمین آریایی ایران حضور پررنگی در میادین نبرد داشته‌است.

آب وهوا[ویرایش]

استان مازندران استانی با آب وهوای معتدل می باشداین روستا نیز با موقعیتی بسیار عالی دارای آب وهوای معتدل می‌باشد. مسافت بسیار نزدیک هم با دریا وهم کوه وجنگل آب وهوایی منحصر به فرد به این روستا بخشیده‌است. البته درچند سال اخیر مقداری برگرمای هوا افزوده شده‌است اما با این وجود دارای هوایی دلنشین می‌باشد.

گویش مردم روستا[ویرایش]

دراین روستا گویش متداول زبان طبری وگویش کجوری می‌باشد

شورا ودهیاری[ویرایش]

این روستا در حال حاضر دارای یک ساختمان دهیاری می‌باشد که محل جلسه وتصمیمات اعضا شورای اسلامی ودهیاری می‌باشد.

امکانات روستا[ویرایش]

امکانات موجوددرروستا عبارت است از:

  1. وجود یک باب کتابخانه
  2. وجود دو مسجد
  3. وجود یک خانه بهداشت روستایی
  4. داشتن یک قبرستان
  5. داشتن یک مدرسه در سطح ابتدایی
  6. داشتن یک زمین فوتبال

محرومیت‌ها[ویرایش]

  1. نبود مدرسه راهنمایی ودبیرستان در سطح روستا
  2. نبود سالن ورزشی
  3. نبود پارک
  4. نبود حمام بهداشتی
  5. عدم تکمیل مسجد
  6. کمبود آب آشامیدنی
  7. نبود بانک

موقعیت جغرافیایی[ویرایش]

فاصله مرکز روستا تا نوشهر حدود۹ کیلومتر می‌باشد. در مجاورت این روستا روستاهای از طرف شمال:روستاهای سید علی کیاسلطان ومارگیرده از طرف شرق:روستای نجارده وبندپی از طرف غرب:روستای سنگتو شمال غربی:روستای شوفسکاج ولتینگان شمال شرقی:روستای نجارده قراردارند حاشیه جنوبی وجنوب شرقی روستا جنگلی می‌باشد

جنگل خیررودکنار[ویرایش]

جنگل خیرودکنار با وسعت ۸۰۱۷ هکتار در حدود هفت کیلومتری شرق نوشهر و در استان مازندران قرار دارد. خاک‌های این جنگل دارای رژیم رطوبتی یودیک و رژیم‌های حرارتی مزیک و ترمیک می‌باشند و ارتفاع آن از صفر تا ۲۰۵۰ متر از سطح دریا متغیر است. پوشش گیاهی منطقه نیز از نوع درختان پهن برگ می‌باشد

منابع[ویرایش]