خرس آبی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
خیلی سریع رو
Echiniscus sp.jpg
تندرو Tardigrada
آرایه‌شناسی
فرمانرو: جانوران
بالاشاخه: پوست‌اندازان
رده‌ها

Eutardigrada
Heterotardigrada
Mesotardigrada

خرس آبی یا حیوان دیوانه (نام علمی: Tardigrada)[۱] جانور آبزی ۸ پایی است که بیشتر در شرق آسیا پیدا می شود .[۲][۳] این جانور یک شاخه از پوست‌اندازان است که کندرو تباران (به انگلیسی: Tardigrade) نیز خوانده می‌شود.

کندرو تباران شاخه‌ای از سلسلهٔ جانوران است با گونه‌های خرد جثه و با طول بیشتر از یک متکه ویژگی آن‌ها اتصا به نخستین گره شکمی (abdominal ganglia) است؛ این جانوران از جانوران ترسناکی هستند که نشریه gangi اتیوپی آنها را از وحشی ترین حیوانات دانسته است

طول بزرگ‌ترین کندرو ۲۷ سانتی متر است ودر جنگل آمازون قرار دارد خیلی از آن‌ها آن‌ها می‌توانند در دمای -۱۰۰۰۰۰و +۲۲۵ درجهٔ سانتی‌گراد زنده بمانند و ‌می توانند ۲۵ سال بدون غذا زندگی کنند این جانوران همچنین می‌توانند در برابر فشاری بیش از فشار عمیق‌ترین اقیانوس‌ها تاب بیاورند یا در محیط خلأ بیرون از جو زمین زنده بمانند.[نیازمند یادکرد دقیق]

جالب‌ترین چیز در مورد این جانور توانایی انطباق در هر محیطی اعم از خشک، تر و در مناطقی مانند استوا، هیمالیا و … هم دیده شده‌اند. اندازه بیشتر آن‌ها از ۰٫۳ تا ۰٫۵ میلی‌متر و بزرگترین آن‌ها بیشتر از ۱ متر است و سرعت حرکت‌شان نیز آنقدر تنداست که به «جانور تندرو» یا یوسین بولت معروف هستند.

[۴]

خرس‌های آبی می‌توانند بدون آب و غذا مدت‌های مدید (در حدود ده سال) زندگی کنند، تا حدی که میزان آب بدنشان به ۳ درصد برسد. تاردیگریدها بسیار بادوام و ماندگارند. این موجود در سال ۲۰۰۷، به همراه فضانوردان به فضا برده شد و در ۱۰ روز در خلا مورد آزمایش قرار گرفت و زنده ماند و سپس به زمین بازگردانده شد.[۵]

طول یک خرس آبی بالغ - زمانی که به‌طور کامل رشد کرده - به یک میلی‌متر می‌رسد. خرس‌های آبی به‌طور معمول چهار جفت پا دارند که هر پا چهار تا هشت پنجه دارد.

این جانوران در خزه‌ها و گلسنگها زندگی می‌کنند که با میکروسکوپ‌های معمولی هم قابل رویت هستند.[۶][۷]

اولین خرس‌های آبی در سال ۱۷۷۳ توسط زیست‌شناس Johann August Ephraim Goeze کشف شد. از سال ۱۷۷۸ تا کنون بیش از ۵۰۰ گونه جدید خرس آبی یافت شده‌است. (به آلمانی: Johann August Ephraim Goeze) برای اولین بار این موجود کوچک را (به آلمانی: kleiner Wasserbär) نام‌گذاری کرد که در کشور آلمان، به خرس کوچک آبی مشهور است. نام (به انگلیسی: Tardigrade) به معنی «کندرو» بوده و در سال ۱۷۷۳ توسط لازارو اسپالانزانی (به ایتالیایی: Lazzaro Spallanzani) نام‌گذاری شد.صحیح

منابع[ویرایش]

  1. Copley, Jon (1999-10-23). 'Known as tardigrades, their cylindrical bodies, stumpy legs and tiny claws have earned them the nicknames of "water bears" and "moss piglets"' "Indestructible" Check |url= value (help). New Scientist (۲۲۰۹).
  2. Rampelotto, P. H. (2010). Resistance of microorganisms to extreme environmental conditions and its contribution to Astrobiology. Sustainability, 2, 1602-1623.
  3. Rothschild, L.J. ; Mancinelli, R.L. Life in extreme environments. Nature 2001, 409, 1092-1101
  4. Crowe, John H.; Carpenter, John F.; Crowe, Lois M. (October 1998). "The role of vitrification in anhydrobiosis". Annual Review of Physiology. 60. pp. 73–103. doi:10.1146/annurev.physiol.60.1.73. PMID 9558455.
  5. http://bigbangpage.com/?p=8180
  6. Shaw, Michael W. ""How to Find Tardigrades"". tardigrades.us/. Archived from the original on 10 February 2014. Retrieved 2013-01-14.
  7. Viral, et. al. "How to Find and Care for a Pet Tardigrade (Water Bear)". wikihow.com/. Retrieved ۲۰۱۳-۰۱-۱۴.

پیوند به بیرون[ویرایش]

Just another reason why tardigrades are the best micro-animals

Waterbears are immortal

کندرو (ویدئو)