خانه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
یک نمونه خانهٔ اسکلت چوبی در مسباخ آلمان
یک نمونه خانهٔ چوبی در شرق اروپا
یک نمونه خانهٔ ویلایی در کالیفرنیا در آمریکا

یک خانه مکانی امن برای استراحت کردن، زندگی کردن و آسودن است در این مکان معمولاً یک فرد یا یک خانواده زندگی می‌کنند و وسایل خود را در آن نگهداری می‌کنند در فرهنگ سنتی و عامه ایرانی گاه از اصطلاح «چهار دیواری» به جای خانه استفاده می‌شود.[۱] خانه‌های جدید شامل سرویس‌های بهداشتی و امکانات تهیه غذا نیز هستند اما در برخی مناطق همچنان برخی اقوام دارای خانه‌هایی هستند که پیشرفت نکرده، از امکانات رفاهی یا حتی مکان ثابتی برخوردار نیست. چادرنشینی یکی از انواع این نوع زندگی است.

خانه معمولاً خصوصی‌ترین ملک یک فرد یا یک خانواده در اجتماع است که از امنیت و حریمی مشخص و ویژه برخوردار است. امروزه به دلیل کمبود زمین در شهرها خانه‌ها بیشتر به صورت آپارتمان ساخته می‌شوند.

تعریف[ویرایش]

واژه خانه در لغت‌نامه دهخدا به این شکل معنی شده است که خانه جایی است که در آن آدمی سکنی می‌کند.[۲] در زبان پهلوی این کلمه به صورت خانک یا خانگ به کار می‌رفته و در زبان قدیمی ایرانی به شکل âhana به معنای جا و محل بوده است که از ân و hân گرفته شده است.[۳]

طبقه‌بندی[ویرایش]

از دیدگاه مصالح ساختمانی[ویرایش]

از دیدگاه ساختمان‌سازی[ویرایش]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. فکوهی، ناصر. ««خانه»: وداع با «چهاردیواری»». انسان‌شناسی و فرهنگ. ۲۰۱۶-۱۲-۰۵. بازبینی‌شده در ۲۰۱۷-۰۲-۱۳. 
  2. علی‌اکبر دهخدا و دیگران، سرواژهٔ «خانه»، لغت‌نامهٔ دهخدا (بازیابی در ۲۵ بهمن ۱۳۹۵).
  3. براتی، ناصر. «بازشناسی مفهوم خانه در زبان فارسی و فرهنگ ایرانی». خیال، ش. ۸ (۱۳۸۲): ۲۴–۵۵. بازبینی‌شده در ۲۰۱۷-۰۲-۱۳. 

پیوند به بیرون[ویرایش]