حمام (سبک معماری)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
حمام علی قلی آقا، اصفهان، ایران

حمام یکی از اصول ایجاد حمام، راهرویی پیچ در پیچ در حد فاصل دهلیز و ورودی حمام بوده‌است. این مسئله باعث می‌شده که هوای گرم نتواند به‌طور مستقیم وارد شود. سپس وارد دهلیز شده (فضای برزخ) و بعد از ان بینه با رخت کن که محیطی نیمه گرم و نسبتاً خشک بوده قرار داشته‌است. بعد از این فضا نیز مستقیماً وارد گرمخانه نمی‌شدند و فضایی بنام میان در در این فاصله بوده‌است. در اینجا یک یا دو سکو جهت انداختن لنگ و دو لچه و اسباب حمام داشته و معمولاً راه دستشویی و مستراح از همین میان در بوده‌است. برای ستردن موهای اضافی در قسمتی از بینهٔ سلمانی سر را می‌تراشید و محلی نیز در میان در جهت موهای اضافی بوده و کسانی که نیاز به این کار نداشتند مستقیماً وارد گرمخانه می‌شدند این محل از زمان صفویه در داخل گرمخانه قرار گرفته و در ان میان دربسته اند. فضای داخل گرمخانه به چند محل جهت کیسه کش، تمیز کردن و خزانه‌ها تقسیم می‌شده‌است. خزانه در حمام‌های کامل سه عدد بوده که یکی برای اب گرم، یکی برای اب سرد و در وسط ان دو، خزانه اب ولرم جای می‌گرفت.[۱][۲][۳][۴] حمام به گرمابه یا حمام سنتی کشور ترکیه گفته می‌شود. امروزه حمام ترکی یکی از جاذبه‌های توریستی کشور ترکیه است.
بعضی اصلِ این گرمابه‌ها را ایرانی می‌دانند.[۵]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • پیرنیا، محمد کریم (تألیف)؛ معماریان، غلامحسین (تدوین). معماری اسلامی ایران.
  • کیانی، محمد یوسف. معماری ایران دورهٔ اسلامی.
  1. «نخستین گرمابه را ایرانیان ساختند». خبرگزاری میراث فرهنگی جمهوری اسلامی ایران. ۱۳ اسفند ۱۳۸۴. بایگانی‌شده از اصلی در ۴ مه ۲۰۰۸.
  2. Behnegarsoft.com (۲۰۱۴-۰۸-۰۲). «گرمابه‌های ایرانی در دنیا به اسم حمام ترکی شناخته شده‌اند! | ایبنا». خبرگزاری کتاب ایران (IBNA). دریافت‌شده در ۲۰۲۱-۰۴-۰۶.
  3. «حمام ایرانی منبع درآمد ترکیه / آخرین نفس‌های گرمابه‌های پیر تهران». ایسنا. ۲۰۱۹-۰۳-۲۹. دریافت‌شده در ۲۰۲۱-۰۴-۰۶.
  4. «بنیان‌گذار دوش حمام در ایران». روزنامه دنیای اقتصاد. دریافت‌شده در ۲۰۲۱-۰۴-۰۶.
  5. گرمابه‌های ایرانی در دنیا به اسم حمام ترکی شناخته شده‌اند!