تحقیر

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

تحقیر (به انگلیسی: Humiliation) به معنای خدشه‌دار کردن غرور است و می‌تواند موجب رنجش و خجالت شود یا ممکن است ایجادگر حالتی از فروتنی یا فرومایگی و تسلیم شدن باشد. این احساس در فردی حس می‌شود که پایگاه اجتماعی‌اش، یا با زور یا به میل خود کاهش یافته‌است.[۱] این حس را می‌توان آن را از طریق ارعاب، بدرفتاری جسمی/روانی یا فریبکاری یا با شرمسار کردن فرد با آشکارسازی یک رفتار خصوصی، به وجود آورد. عمل تحقیر باید شخص دیگری را درگیر کند، هرچند که لزوماً به‌طور مستقیم یا با میل و خواست قبلی نباشد.

منابع[ویرایش]

  1. Burton, Neel. "The Psychology of Humiliation." Psychology Today. 27 August 2014. 10 October 2016.