شور (احساس)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
بازدید کننده از گالری کاری از الکس گری را تحسین می‌کند.

شور (به انگلیسی: Enthusiasm) لذت بردن فراوان، علاقه یا تأیید چیزی است. در اصل کلمه به الهام یا دارا بودن الهام الهی یا حضور خداوند اشاره می‌کند، و فرهنگ لغت جانسون، اولین فرهنگ لغت جامع زبان انگلیسی، شور را «باور بیهوده به دریافت وحی» یا «اعتماد به نفس بیهوده به برخورداری از لطف الهی یا ارتباط با خداوند» معنی کرده است.

استفاده کاربردی[ویرایش]

کلمه «شور» برای اشاره به کسی که خداوند را مجذوب کرده استفاده شد. این کلمه از کلمه یونانی ἐνθουσιασμός از ἐν و θεός و ουσία گرفته شده است، که معنی آن کنترل شده توسط حضور خداوند است، و یونانی‌ها، آپولون (در مورد زن غیبگو و جادوگر آپولو)، و دیونیسوس (در قضیه مایندادس) برای ابراز مالکیت الهی آن را بکار گرفتند. از این کلمه در معنی مجازی هم استفاده شد. براساس تعلیمات سقراط الهام شاعران شکلی از شور است. کلمه محدود به باور الهام یا اشتیاق شدید مذهبی شد.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

مطالعه بیشتر[ویرایش]

  • Ronald Knox. Enthusiasm: a Chapter in the History of Religion, with Special Reference to the XVII and XVIII Centuries. Oxford, Eng. : Oxford University Press, 1950. viii, 622 p.
  • جان لاک. An Essay Concerning Human Understanding. vol. 2. New York: Dover Publications
  • Susie Tucker. Enthusiasm: A Study in Semantic Change. London: Cambridge University Press

پیوند به بیرون[ویرایش]