صفحه نیمه‌حفاظت‌شده

باشگاه فوتبال آرسنال

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از آرسنال)
پرش به ناوبری پرش به جستجو

باشگاه فوتبال آرسنال
Arsenal FC.svg
لقب(ها)The Gunners (توپچی‌ها)
تاریخ تأسیس۱۸۸۶؛ ۱۳۳ سال پیش (۱۸۸۶) به عنوان دایل اسکوآر
نام ورزشگاهورزشگاه امارات
(گنجایش: ۵۹٬۸۶۷[۱])
مدیرعاملسر چیپس کسویک
مربیاونای امری
لیگلیگ برتر انگلستان
۱۹–۲۰۱۸پنجم
وب‌گاهورود به وبگاه باشگاه
Kit left arm arsenalfc1819h.png
Team colours
Kit body arsenalfc1819h.png
Team colours
Kit right arm arsenalfc1819h.png
Team colours
Kit shorts arsenal1819h.png
Team colours
Kit socks arsenal1819h.png
Team colours
لباس اول
Kit left arm arsenalfc1819a.png
Team colours
Kit body arsenalfc1819a.png
Team colours
Kit right arm arsenalfc1819a.png
Team colours
Kit shorts arsenal1819a.png
Team colours
Kit socks arsenal1819a.png
Team colours
لباس دوم
Kit left arm arsenalfc1819t.png
Team colours
Kit body arsenal1819T.png
Team colours
Kit right arm arsenalfc1819t.png
Team colours
Kit shorts arsenal1819t.png
Team colours
Kit socks arsenal1819t long.png
Team colours
لباس سوم

باشگاه فوتبال آرسنال (به انگلیسی: Arsenal Football Club) یک باشگاه فوتبال انگلیسی در شمال شهر لندن است که موفق به کسب ۱۳ عنوان قهرمانی در لیگ دسته اول و لیگ برتر انگلستان، ۱۲ قهرمانی در جام حذفی فوتبال انگلستان و دو قهرمانی در جام اتحادیه فوتبال انگلستان شده‌است. آن‌ها رکورددار طولانی‌ترین مدت صدرنشینی بدون وقفه در لیگ فوتبال انگلیس و همچنین قهرمانی بدون شکست در یک فصل (۰۴–۲۰۰۳) می‌باشد.

باشگاه فوتبال آرسنال در سال ۱۸۸۶ در محله وول‌ویچ واقع در جنوب‌شرقی لندن شکل گرفت و در سال ۱۸۹۳ میلادی برای اولین بار از جنوب انگلستان به فوتبال لیگ پیوست. در سال ۱۹۱۳ میلادی آن‌ها به شمال شهر لندن در منطقه هایبری و ورزشگاه آرسنال نقل مکان کردند. در دهه ۱۹۳۰ میلادی آرسنال موفق به کسب پنج عنوان قهرمانی در چمپیونشیپ و دو قهرمانی در جام حذفی شدند. پس از یک دوره رکود در سال‌های پس از جنگ آن‌ها موفق به کسب قهرمانی در لیگ و جام حذفی (موسوم به دوبل) در فصل‌های ۷۱−۱۹۷۰، ۹۸–۱۹۹۷ و ۰۲–۲۰۰۱ شدند، همچنین در سال ۲۰۰۶ به فینال لیگ قهرمانان اروپا رسیدند.

آرسنال رقابتی دیرینه با همسایه‌اش تاتنهام دارد که آن‌ها به‌طور منظم شهرآورد شمال لندن را برگزار می‌کنند. همچنین باشگاه آرسنال در رده سوم باارزش‌ترین باشگاه‌های فوتبال جهان در سال ۲۰۱۰ با ارزش تقریبی ۱٬۱۸۱ میلیارد دلار قرار گرفته‌است.[۲] مالکین اصلی باشگاه فوتبال آرسنال، استن برونکی با داشتن ۲۹٫۹٪ سهام باشگاه در سال ۲۰۰۹ میلادی،[۳] آلیشر عثمانف بازرگان روسی؛ و تاجر ایرانی-بریتانیایی؛ اردوان فرهاد مشیری می‌باشند.[۴]

تاریخچه

آرسنال وول‌ویچ (پیراهن مشکی رنگ) - نیوکاسل یونایتد در نیمه نهایی جام حذفی - ورزشگاه ویکتوریا استوک-آن-ترنت

باشگاه فوتبال آرسنال با نام باشگاه دیال اسکوئر در سال ۱۸۸۶ توسط کارگران کارخانه اسلحه‌سازی سلطنتی در منطقه وول‌ویچ در جنوب شرقی لندن شروع به کار کرد و در مدت کوتاهی پس از آن به آرسنال سلطنتی تغییر نام داد.[۵][۶] این باشگاه دوباره پس از تبدیل شدن به یک شرکت محدود در سال ۱۸۹۳ به آرسنال وول‌ویچ تغییر نام داد.[۷] این باشگاه اولین عضو جنوبی لیگ فوتبال در سال ۱۸۹۳ میلادی بود که از لیگ دسته دوم شروع کرده و در سال ۱۹۰۴ میلادی به لیگ دسته اول راه یافت.[۶] انزوای جغرافیایی نسبی باشگاه منجر به جذب تماشاگران کمتر نسبت به باشگاه‌های دیگر و همچنین دچار شدن باشگاه به مشکلات مالی و ورشکسته شدن آن در سال ۱۹۱۰ شد، در این زمان باشگاه توسط دو تاجر به نام‌های هنری نوریس و ویلیام هال خریداری شد. به دنبال این ماجرا، نوریس این باشگاه را به نقاط دیگر منتقل کرد و در سال ۱۹۱۳ بلافاصله پس از سقوط به دسته دوم، آن‌ها به شمال لندن و ورزشگاه آرسنال در منطقه هایبوری بازگرداند؛ آن‌ها در سال بعد «وول‌ویچ» را از نام باشگاه خود حذف کردند. آرسنال در سال ۱۹۱۹ در مکان پنجم لیگ قرار گرفت.[۵][۸]

در سال ۱۹۲۵ هربرت چاپمن به سمت مربیگری آرسنال منصوب شد. پیش از این چاپمن موفق به کسب دو قهرمانی پیاپی لیگ با تیم هادرسفیلد تاون در سال‌های ۲۴−۱۹۲۳ و ۲۵−۱۹۲۴ شده بود. چاپمن اولین دوره موفقیت‌های بزرگ آرسنال را به ارمغان آورد. تاکتیک‌های انقلابی و تمرینات او، همراه با خرید بازیکنان ستاره‌ای مانند الکس جیمز و کلیف باستین، پایه‌های موفقیت باشگاه انگلیسی در دهه ۱۹۳۰ میلادی گذاشته شد.[۸][۹] آرسنال تحت هدایت او چند قهرمانی بزرگ را به دست آورد، پیروزی در فینال جام حذفی فوتبال انگلستان در سال ۱۹۳۰[۱۰] و سپس قهرمانی در لیگ در سال‌های ۳۱−۱۹۳۰ و ۳۳−۱۹۳۲ که حاصل تلاش او بود.[۸][۹]

چاپمن به‌طور ناگهانی بر اثر بیماری ذات‌الریه در سال ۱۹۳۴ میلادی در گذشت، اما با این وجود جو شاو و جورج آلیسون موفقیت کاری چاپمن را ادامه دادند. تحت هدایت آن‌ها، آرسنال موفق به کسب سه عنوان قهرمانی دیگر در سال‌های ۳۴−۱۹۳۳، ۳۵−۱۹۳۴ و ۳۸−۱۹۳۷ و جام حذفی انگلستان در فصل ۳۶–۱۹۳۵[۱۱] شده‌اند. در پایان این دهه به‌دلیل بازنشستگی بازیکنان کلیدی، از آرسنال موفقیتی دیده نشد و پس از مداخله انگلیس در جنگ جهانی دوم، فوتبال حرفه‌ای در انگلستان به حالت تعلیق درآمد.[۱۲][۱۳][۱۴]

پس از جنگ، دوره دوم موفقیت‌های آرسنال تحت نظر تام ویتاکر شروع شده‌بود، که حاصل آن قهرمانی در لیگ در سال‌های ۴۸−۱۹۴۷ و ۵۳−۱۹۵۲ و جام حذفی در سال ۱۹۵۰ میلادی بود. دارایی باشگاه بسیار کم شده‌بود؛ آن‌ها قادر به جذب بازیکن مانند بازیکنان دهه ۱۹۳۰ میلادی نبودند، سطح باشگاه در بیشتر دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ در حد متوسط بود. حتی کاپیتان سابق انگلستان بیلی رایت به عنوان مربی جانشین باشگاه نتوانست در بین سال‌های ۱۹۶۲ و ۱۹۶۶ به هیچ موفقیتی دست یابد.[۱۴][۱۵]

در سال ۱۹۶۶ میلادی برتی می فیزیوتراپیست باشگاه به عنوان مربی آرسنال انتخاب شد. پس از ناکامی در دو دوره جام اتحادیه فوتبال انگلستان، آن‌ها موفق به کسب اولین قهرمانی اروپایی خود در سال ۱۹۷۰−۱۹۶۹ در جام نمایشگاه‌های بین شهری شدند. این موفقیت‌ها تا آنجا ادمه داشت که آن‌ها برای اولین بار قهرمان هر دو جام لیگ و جام حذفی در فصل ۷۱−۱۹۷۰ شدند.[۱۶][۱۷] اما موفقیت‌های آرسنال کمتر تکرار شد، در فصل ۷۳−۱۹۷۲ به مقام نایب قهرمانی لیگ رسید،[۱۸] در سه فینال جام حذفی (۱۹۷۲،[۱۹] ۱۹۷۸[۲۰] و ۱۹۸۰[۲۱]) شکست خورد و در سال ۱۹۸۰ میلادی قهرمانی جام در جام اروپا را در ضربات پنالتی از دست داد.[۲۲] تنها موفقیت باشگاه در طول این زمان پیروزی ۳ بر ۲ برابر منچستر یونایتد در فینال جام حذفی در سال ۱۹۷۹ بود.[۲۳][۲۴]

جشن بازیکنان و هواداران آرسنال پس از قهرمانی در لیگ در سال ۲۰۰۴

بازگشت بازیکن سابق آرسنال یعنی جورج گراهام به عنوان مربی در سال ۱۹۸۶ میلادی دوره سوم موفقیت را برای این باشگاه به ارمغان آورد. آرسنال در فصل ۸۷−۱۹۸۶ قهرمان جام اتحادیه شد.[۲۵] همچنین آرسنال قهرمان لیگ انگلستان در فصل ۸۹−۱۹۸۸ شد،[۲۶][۲۷] این قهرمانی با گل لحظات آخر مایکل توماس در مقابل تیم لیورپول حاصل شد.[۲۸] گراهام قهرمانی دیگری را نیز در لیگ انگلستان (فصل ۹۱−۱۹۹۰) به دست آورد، این در حالی بود که تنها یک در یک بازی شکست خورده‌بودند.[۲۹] در سال ۱۹۹۳ میلادی آرسنال قهرمان هر دو جام، حذفی[۳۰] و جام اتحادیه[۳۱] شد و جام در جام اروپا (۱۹۹۴) به مقام قهرمانی دست یافت.[۳۲] شهرت و اعتبار گراهام بعد اتهام رشوه دادن لکه‌دار شد و سرانجام وی در سال ۱۹۹۵ میلادی برکنار شد و بروس ریوچ به عنوان سرمربی انتخاب شد، وی تنها بعد از یک فصل حضور در آرسنال از این تیم کنار گذاشته شد.[۸][۱۷][۳۳][۳۴]

در سپتامبر ۱۹۹۶ میلادی آرسن ونگر به عنوان مربی آرسنال منصوب شد.[۳۵] ونگر تاکتیک‌های جدیدی را به ارمغان آورد، یک نظام آموزشی جدید و چند بازیکن خارجی که استعدادهای انگلیسی موجود را تکمیل می‌کردند را به این تیم آورد.[۳۶] آرسنال باز هم به‌طور هم‌زمان در یک فصل (۹۸−۱۹۹۷) قهرمان لیگ برتر[۳۷] و قهرمان جام حذفی[۳۸] شد. علاوه بر این، به فینال جام یوفا در فصل ۲۰۰۰−۱۹۹۹ راه پیدا یافت اما در ضربات پنالتی مقابل تیم گالاتاسرای شکست خورد.[۳۹] در سال‌های ۲۰۰۳[۴۰] و ۲۰۰۵[۴۱] قهرمان جام حذفی شدند و در لیگ برتر در فصل ۰۴−۲۰۰۳ قهرمانی را بدون باخت حتی در یک بازی به دست آوردند.[۴۲][۴۳] این باشگاه در ۴۹ بازی لیگ در آن فصل شکست نخورد که یک رکورد ملی به حساب می‌آید.[۴۴]

آرسنال در یازده فصل اول حضور ونگر، هشت فصل در رتبه‌های اول یا دوم قرار می‌گرفت، اگرچه آن‌ها در هیچ زمان قادر به حفظ عنوان خود نبودند.[۳۶] آن‌ها در فصل ۱۱–۲۰۱۰ میلادی در رده چهارم لیگ برتر انگلستان قرار گرفتند.[۴۵] آرسنال در فصل ۰۶−۲۰۰۵ برای اولین بار به فینال لیگ قهرمانان اروپا صعود کرد اما با نتیجه ۲ بر ۱ مغلوب تیم بارسلونا شد.[۴۶] سرانجام در ژوئیه ۲۰۰۶، آن‌ها پس از ۹۳ سال ورزشگاه هایبوری را ترک کردند و به ورزشگاه جدیدشان یعنی ورزشگاه امارات نقل مکان کردند.[۴۷]

نشان‌واره و نماد باشگاه

در سال ۱۸۸۸ از اولین نماد آرسنال که شامل سه توپ جنگی بود که از بالا دیده می‌شد، استفاده شد. این نماد پس از انتقال باشگاه به هایبوری در سال ۱۹۱۳ میلادی تغییر کرد، نماد جدید تصویری یک توپ جنگی بود که به سمت شرق اشاره می‌کرد، این نشان‌واره تنها تا سال ۱۹۲۲ میلادی باقی‌ماند. نماد جدید باشگاه باز هم تصویر یک توپ جنگی بود که این بار به سمت غرب قرار گرفته بود، این نماد در سال ۱۹۲۵ انتخاب شد. در سال ۱۹۴۹ میلادی این باشگاه از نشان‌واره مدرن و متفاوت رونمایی کرد. در این نشان‌واره سه توپ جنگی زیر نام باشگاه به چشم می‌خورد. برای اولین بار، این نماد به صورت رنگی طراحی شده و شباهت‌های زیادی با نشان‌واره فعلی باشگاه داشت.[۴۸]

از آنجا که تغییرهای زیادی بر روی نشان‌واره و نماد باشگاه صورت می‌گرفت، آرسنال از حق تکثیر آن ناتوان بود، و پس از ثبت نماد به عنوان یک علامت تجاری در یک نبرد طولانی مدت قانونی با یک تاجر خیابان محلی که کالاهای غیررسمی آرسنال را به فروش می‌رساند به پیروزی رسید.[۴۹] باشگاه در سال ۲۰۰۲ نشان‌واره جدید خود که دارای مدرن‌تر و سبکی ساده‌تر بود را معرفی کرد.[۵۰] توپ جنگی بار دیگر به سمت شرق و نام باشگاه در بالای آن نوشته شده‌است. نشان‌واره جدید مورد انتقاد برخی از حامیان قرار گرفت؛ کانون هواداران مستقل آرسنال ادعا کرد که این باشگاه بسیاری از تاریخ و سنت‌های آرسنال را با چنین طراحی نادیده گرفته‌است و در مورد این مسئله به درستی با طرفداران مشورت نشده‌است.[۵۱]

باشگاه آرسنال در فصل ۲۰۱۲−۲۰۱۱ برای ۱۲۵امین سالگرد خود نشان‌واره و نماد جدیدی را معرفی کرد که شامل نسخه اصلاح شده نشان‌واره فعلی است. نشان‌واره تماماً سفید است، که ۱۵ برگ بلوط در سمت راست و ۱۵ برگ بلوط در سمت چپ نشان‌واره قرار گرفته‌است و ۲۰۱۱ شعار «رو به جلو» در پایین نشان‌واره نوشته شده بود.[۵۲]

رنگ‌ها

Team colours
Team colours
Team colours
Team colours
Team colours
لباس خانگی تیم آرسنال - فصل
۰۶–۲۰۰۵
روبین فان پرسی، میکل آرتتا و آندری آرشاوین بازیکنان آرسنال، در شادی پس از به ثمر رسیدن یک گل (۲۰۱۱)

در بیشتر تاریخ آرسنال، رنگ پیراهن اصلی آن‌ها در بازی‌های خانگی رنگ قرمز روشن با آستین سفید و شورت سفید بوده‌است.[۵۳]

در سال ۱۹۳۳ میلادی، هربرت چاپمن پیشنهاد تغییراتی در لباس بازیکنان را داد که تغییر رنگ آستین‌ها و یقه به سفید و روشن‌تر شدن رنگ قرمز بود.[۵۴]

صرف نظر از اینکه داستان درست است، پیراهن‌های سفید و قرمز به منظور شناخت آرسنال آمده‌اند و تیم در مدتی از زمان پوشیده‌است، بعد از دو فصل این لباس‌ها کنار گذاشته شدند. اولین بار در فصل ۶۷−۱۹۶۶ بود که آرسنال پیراهن قرمز به تن کرد و ثابت کرد که این طرح محبوبیتی ندارد و آستین‌های سفید فصل قبل بازگشت. در نیمه دوم فصل ۰۶−۲۰۰۵ آرسنال آخرین فصلی بود که در هایبوری بازی می‌کرد؛ در این زمان تیم پیراهن‌های شبیه به پیراهن‌هایی که تیم در سال ۱۹۱۳ می‌پوشید، به یاد آن‌ها بر تن کرد، در اولین فصل حضورشان در ورزشگاه هایبوری؛ باشگاه به رنگ طبیعی خود را در شروع فصل بعد بازگشت. در فصل ۰۹−۲۰۰۸، آرسنال آستین‌های سفید را با آستین‌های قرمز راه راه سفید جایگزین کرد.

رنگ‌های آرسنال در خانه الهام بخش برای حداقل سه باشگاه دیگر بوده‌است. در سال ۱۹۰۹، اسپارتا پراگ کیت قرمز تیره مانند آرسنال که در آن زمان بر تن می‌کرد، به تصویب رساند؛ در سال ۱۹۳۸، هایبرنیان طراحی آستین‌های پیراهن آرسنال در نوار سبز و سفید به نام خودش به ثبت رسانید. در سال ۱۹۲۰، مدیر ورزشی باشگاه براگا از یک بازی در هایبوری برگشت و کیت سبز تیم خود را به تکرار قرمز آرسنال با آستین و شورت سفید تغییر داد، تیمی با نام مستعار آرسنالیستیس ظهور کرد. این تیم هنوز هم این طرح را برای امروز می‌پوشد.

برای بسیاری از سال‌ها رنگ مهمان آرسنال پیراهن سفید یا سیاه و شورت سفید بود. از فصل ۷۰−۱۹۶۹، آن‌ها زرد و آبی پوشیدند، اما استثناء وجود داشت. آن‌ها در فصل ۸۳−۱۹۸۲ یک سبز و به دور کیت بر تن کردند، و از اوایل دهه ۱۹۹۰ و ظهور بازار تقلبی کیت سود آور، رنگ‌های خارج از خانه منظم شده‌اند. در طی این مدت دو طرح به شکل آبی طراحی شده‌اند، یا تغییرات در سنت زرد و آبی، مانند طلای فلزی و نوار نیروی دریایی در فصل ۰۲−۲۰۰۱ استفاده شد و از ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۷ زرد و تیره خاکستری استفاده شد. از سال ۲۰۰۹، کیت خارج از خانه در هر فصل تغییر کرد.

ورزشگاه

ورزشگاه هایبری

ورزشگاه هایبوری ورزشگاه سابق باشگاه فوتبال آرسنال در شهر لندن است.

باشگاه آرسنال از سال ۱۹۱۳ تا ۲۰۰۶ مسابقات خانگی خود را در این ورزشگاه برگزار می‌کرد اما پس آن کلیه مسابقات خود را به ورزشگاه امارات منتقل کرد. همچنین بخشی از بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۴۸ در این ورزشگاه برگزار شده بود. این ورزشگاه پس از تخریب به مجتمع مسکونی تبدیل شد.

ورزشگاه اشبرتون گرو

نمای پارانوما از استادیوم امارات

نام ورزشگاه ۶۰٬۰۰۰ نفری آرسنال است که در سال ۲۰۰۶ میلادی با بازی تیم‌های آرژانتین و برزیل افتتاح شد.

در سال ۲۰۰۶ میلادی هواپیمایی امارات با پرداخت ۳۹۰ میلیون پوند به باشگاه فوتبال آرسنال، وارد قراردادی شد که به موجب آن نام استادیوم جدید آرسنال به مدت یازده سال (از سال ۲۰۰۶) به نام «امارات» نامگذاری شود. این مبلغ همچنین شامل حک شدن آرم شرکت هواپیمایی امارات به مدت ۷ سال بر روی پیراهن تیم بزرگ و پرطرفدار لندنی آرسنال نیز می‌باشد.

ترکیب نخست

این ترکیب در تاریخ ۳ فوریه ۲۰۱۹ نوشته شده‌است و مطابق با منبع اصلی وبگاه باشگاه می‌باشد.[۵۵]

شماره نقش بازیکن
۱ آلمان دروازه‌بان برنت لنو
۲ اسپانیا مدافع هکتور بلرین
۴ مصر هافبک محمد الننی
۵ یونان مدافع سوکراتیس پاپاستاتوپولوس
۸ اسپانیا هافبک دنی سبایوس
۹ فرانسه مهاجم الکساندر لاکازت
۱۰ آلمان هافبک مسعود اوزیل
۱۱ اروگوئه هافبک لوکاس توریرا
۱۲ سوئیس مدافع اشتفان لیختشتاینر
۱۴ گابن مهاجم پیر امریک اوبامیانگ
۱۵ انگلستان هافبک اینسلی مایتلند نیلز
شماره نقش بازیکن
۱۶ انگلستان مدافع راب هلدینگ
۱۷ نیجریه مهاجم الکس آیوبی
۱۸ اسپانیا مدافع ناچو مونرئال
۱۹ ساحل عاج وینگر نیکولا پپه
۲۰ آلمان مدافع شکودران مصطفی
۲۳ برزیل مدافع داوید لوییس
۲۵ انگلستان مدافع کارل جنکینسون
۲۷ یونان مدافع کنستانتینوس موروپانوس
۲۹ فرانسه هافبک متئو غندوزی
۳۱ بوسنی و هرزگوین مدافع سئاد کولاشیناچ
۳۴ سوئیس هافبک گرانیت ژاکا (کاپیتان)
برزیل مدافع داوید لوییس

بازیکنان قرضی

شماره نقش بازیکن
۱۳ کلمبیا دروازه‌بان دیوید اوسپینا (به ناپولی)
۲۱ انگلستان مدافع کالوم چمبرز (بهفولام)
۲۶ آرژانتین دروازه‌بان امیلیانو مارتینز (به ردینگ)
ژاپن مهاجم تاکامو آسانو (به اشتوتگارت)

بازیکنان رزرو

این ترکیب در تاریخ ۲۸ ژوئن ۲۰۱۲ نوشته شده‌است و مطابق با منبع اصلی وبگاه باشگاه می‌باشد.[۵۶]

شماره نقش بازیکن
انگلستان دروازه‌بان جیمز شی
انگلستان مدافع گوین هویت
اسپانیا مدافع ایگناسی میگل (کاپیتان)
انگلستان مدافع کایل بارتلی
غنا مدافع دانیل بواتنگ
سوئیس مدافع سائد هجرویچ
سوئیس مدافع مارتین آنگه
سوئیس مدافع التون مونتیرو
برزیل مدافع پدرو بتلهو
انگلستان مدافع جورج بریسلن-هال
انگلستان هافبک جردن وینتر
انگلستان هافبک نیکو یناریس
انگلستان هافبک چوکس آنکه
جمهوری ایرلند هافبک کنور هندرسون
شماره نقش بازیکن
بولیوی هافبک ساموئل گالیندو
آلمان هافبک توماس آیزفیلد
انگلستان هافبک جاش ریس
انگلستان هافبک کریگ ایستموند
انگلستان هافبک سانچز وات
هلند هافبک کایل ابکیلیو
اسپانیا هافبک یان تورال
انگلستان هافبک ژرناد مئآد
انگلستان مهاجم بنیک آفوبه
برزیل مهاجم ولینگتون سیلوا
انگلستان مهاجم زاک آنسا
جامائیکا مهاجم نایجل نیتا
جمهوری ایرلند مهاجم فیلیپ رابرتس

کادر فنی

اونای امری، سرمربی آرسنال از ۲۰۱۸ تاکنون
نام سمت
اونای امری اسپانیا سرمربی
نیل بانفیلد انگلستان مربی
بورو پریموراک کرواسی مربی
استیو بولد انگلستان دستیار سرمربی
جری پیتون انگلستان مربی دروازه‌بانی
شاد فورسایت ایالات متحده آمریکا سرپرست
تونی کالبرت استرالیا مربی بدنساز
کولین لیوین انگلستان مدیر خدمات پزشک
گری اُ دریسکال جمهوری ایرلند پزشک تیم
بن آشورث انگلستان فیزیوتراپیست تیم
اندرو رولز انگلستان فیزیوتراپیست تیم
جیمز هیکوک انگلستان فیزیوتراپیست تیم
دارن پیج انگلستان ماساژ دهنده
تاکاهیرو یاماموتو ژاپن تیشو تراپیست
ویک ایکرس انگلستان طراح کیت
پائول ایکرس انگلستان دستیار طراح کیت
پائول جانسون انگلستان مدیر تجهیزات
بن ناپر انگلستان آنالیزور ارشد
مارک کورتیز انگلستان آنالیزور
تام آلن انگلستان محقق ورزشی
ریچارد آلیسون انگلستان متخصص تغذیه
سال بیبو انگلستان مربی دروازه‌بانی
دارن برجس انگلستان تحلیلگر عملکرد
جنس لیمان انگلستان مربی

آخرین بروز رسانی: ۱۶ جون ۲۰۱۲[۵۷]

حامی مالی و تولیدکنندهٔ پوشاک

سال‌ها حامی مالی تولیدکننده پوشاک
۱۹۳۰–۱۹۷۰ نامشخص بوکتا
۱۹۷۰–۱۹۸۶ آمبرو
۱۹۸۲–۱۹۸۶ جی وی سی
۱۹۸۶–۱۹۹۴ آدیداس
۱۹۹۴–۱۹۹۹ نایکی
۱۹۹۹–۲۰۰۲ سگا
۲۰۰۲–۲۰۰۶ O2
۲۰۰۶–۲۰۱۴ هواپیمایی امارات
۲۰۱۴–۲۰۱۹ پوما
۲۰۱۹–تاکنون آدیداس[۵۸]

افتخارات

جام قهرمانی لیگ برتر انگلستان فصل ۰۴–۲۰۰۳ در دستان پاتریک ویرا کاپیتان تیم آرسنال - ورزشگاه آرسنال (هایبری)

داخلی

قهرمانی (۱۳): ۳۱–۱۹۳۰، ۳۳–۱۹۳۲، ۳۴–۱۹۳۳، ۳۵–۱۹۳۴، ۳۸–۱۹۳۷، ۴۸–۱۹۴۷، ۵۳–۱۹۵۲، ۷۱–۱۹۷۰، ۸۹–۱۹۸۸، ۹۱–۱۹۹۰، ۹۸–۱۹۹۷، ۰۲–۲۰۰۱، ۰۴–۲۰۰۳
قهرمانی (۱۳): ۱۹۳۰، ۱۹۳۶، ۱۹۵۰، ۱۹۷۱، ۱۹۷۹، ۱۹۹۳، ۱۹۹۸، ۲۰۰۲، ۲۰۰۳، ۲۰۰۵، ۲۰۱۴، ۲۰۱۵ و ۲۰۱۷
قهرمانی (۲): ۱۹۸۷، ۱۹۹۳
قهرمانی (۱۵): ۱۹۳۰، ۱۹۳۱، ۱۹۳۳، ۱۹۳۴، ۱۹۳۸، ۱۹۴۸، ۱۹۵۳، ۱۹۹۱ (مشترک)، ۱۹۹۸، ۱۹۹۹، ۲۰۰۲، ۲۰۰۴، ۲۰۱۴، ۲۰۱۵ ،۲۰۱۷

اروپایی

قهرمانی (۱): ۹۴–۱۹۹۳
قهرمانی (۱): ۷۰–۱۹۶۹

منابع

  1. "Premier League Handbook 2017–18" (PDF). Premier League. 11 August 2017. Retrieved 19 June 2018.
  2. "Arsenal". forbes.com. 21 April 2010. Retrieved 4 August 2011.
  3. "Kroenke increases stake in Arsenal Holdings". Arsenal F.C. 5 November 2009. Archived from the original on 8 November 2009. Retrieved 6 December 2009.
  4. "Russian buys Dein's Arsenal stake". BBC News. 30 August 2007. Retrieved 11 August 2008.
  5. ۵٫۰ ۵٫۱ "Football Trivia". soccerhistory.org.uk. Archived from the original on 2 November 2012. Retrieved 5 August 2011.
  6. ۶٫۰ ۶٫۱ "Arsenal". goal.com. Retrieved 4 August 2011.
  7. "Royal Arsenal becomes Woolwich Arsenal". Andy Kelly's Arsenal Resource Website. Archived from the original on 1 March 2012. Retrieved 4 August 2011.
  8. ۸٫۰ ۸٫۱ ۸٫۲ ۸٫۳ "Arsenal". ۳۶۰football. Retrieved 5 August 2011.
  9. ۹٫۰ ۹٫۱ "Lucky Arsenal". soccerhistory.org.uk. Archived from the original on 18 June 2011. Retrieved 5 August 2011.
  10. "English FA Cup 1929-1930: Final". statto.com. Retrieved 7 August 2011.
  11. "English FA Cup 1935-1936: Final". statto.com. Retrieved 7 August 2011.
  12. "Arsenal clinch a hat-trick of titles". باشگاه فوتبال آرسنال. Retrieved 6 August 2011.
  13. Brown, Tony. "!CHAMPIONS ALL" (PDF). soccer.mistral p۶–۷. Retrieved 6 August 2011.
  14. ۱۴٫۰ ۱۴٫۱ "Arsenal History". news.warkscol. Archived from the original on 1 February 2012. Retrieved 7 August 2011.
  15. "Post-War Arsenal - Overview". وبگاه باشگاه فوتبال آرسنال. Retrieved 6 August 2011.
  16. "Bertie Mee". nationalfootballmuseum. Archived from the original on 28 February 2009. Retrieved 8 August 2011.
  17. ۱۷٫۰ ۱۷٫۱ "Arsenal – all about". ۱۰۰۰goals. Retrieved 8 August 2011.
  18. "English Division One (old) 1972-1973: Table". statto.com. Retrieved 8 August 2011.
  19. "English FA Cup 1971-1972: Final". statto.com. Retrieved 8 August 2011.
  20. "English FA Cup 1977-1978: Final". statto.com. Retrieved 8 August 2011.
  21. "English FA Cup 1979-1980: Final". statto.com. Retrieved 8 August 2011.
  22. "Cup Winners' Cup ۱۹۷۹–۸۰". rsssf. Retrieved 8 August 2011.
  23. "English FA Cup 1978-1979: Final". statto.com. Retrieved 8 August 2011.
  24. "Classic final? More like a classic five minutes". Telegraph. 19 April 2005. Retrieved 8 August 2011.
  25. "A timeline for Liverpool Football Club". lfchistory.net. Retrieved 8 August 2011.
  26. "English Division One (old) 1988-1989: Table". statto.com. Retrieved 8 August 2011.
  27. 19528, 11670_3335042, 00.html "Top Ten: Title Run-ins" Check |نشانی= value (help). اسکای اسپورت. 26 March 2009. Retrieved 8 August 2011.
  28. "Graham: It's up for grabs for Arsenal at Anfield once again". dailymail. 8 April 2008. Retrieved 8 August 2011.
  29. "English Division One (old) 1990-1991: Table". statto.com. Retrieved 8 August 2011.
  30. "English FA Cup 1992-1993: Final". statto.com. Retrieved 8 August 2011.
  31. "England - Football League Cup Finals". rsssf. Retrieved 8 August 2011.
  32. "۱۹۹۳/۹۴: Arsenal frustrate Parma's 'double' hopes". آرشیو سایت رسمی یوفا. 1 June 1994. Archived from the original on 1 July 2013. Retrieved 8 August 2011.
  33. Roy Collins (18 March 2000). "Rune Hauge, international man of mystery". گاردین. Retrieved 8 August 2011.
  34. Glenn Moore (18 March 2000). "Rioch at odds with the system". ایندیپندنت. Retrieved 8 August 2011.
  35. "Arsene Wenger". soccerbase.com. Retrieved 8 August 2011.
  36. ۳۶٫۰ ۳۶٫۱ "Arsenal". soccerette.com. Archived from the original on 8 August 2011. Retrieved 8 August 2011.
  37. "English Premier League 1997-1998: Table". statto.com. Retrieved 8 August 2011.
  38. "English FA Cup 1997-1998: Final". statto.com. Retrieved 8 August 2011.
  39. "UEFA European Competitions ۱۹۹۹–۲۰۰۰". rsssf. Retrieved 8 August 2011.
  40. "English FA Cup 2002-2003: Final". statto.com. Retrieved 8 August 2011.
  41. "English FA Cup 2004-2005: Final". statto.com. Retrieved 8 August 2011.
  42. "English Premier League 2003-2004: Table". statto.com. Retrieved 8 August 2011.
  43. Ian Hughes (15 May 2004). "Arsenal the Invincibles". بی‌بی‌سی. Retrieved 8 August 2011.
  44. Andrew Fraser (25 October 2004). "Arsenal run ends at ۴۹". بی‌بی‌سی. Retrieved 8 August 2011.
  45. "Premier League: Fulham 2-2 Arsenal". وبگاه باشگاه فوتبال آرسنال. 22 May 2011. Archived from the original on 15 August 2011. Retrieved 9 August 2011.
  46. "۲۰۰۵/۰۶: Ronaldinho delivers for Barça". وبگاه یوفا. Retrieved 9 August 2011.
  47. JOHN AIZLEWOOD (23 July 2006). "Farewell Bergkamp, hello future". timesonline. Retrieved 9 August 2011.
  48. "The Crest". باشگاه فوتبال آرسنال. Retrieved 9 August 2011.
  49. "ARSENAL v REED IN THE COURT OF APPEAL". Michael Simkins LLP. 4 June 2003. Archived from the original on 8 April 2008. Retrieved 6 February 2012.
  50. "Arsenal go for a makeover". بی‌بی‌سی. 1 February 2002. Retrieved 6 February 2012.
  51. "Arsenal". Football Badges Guide. Archived from the original on 28 March 2013. Retrieved 6 February 2012.
  52. "125 Years in the Making: Anniversary Crest". باشگاه فوتبال آرسنال. 1 May 2011. Retrieved 6 February 2012.
  53. «Arsenal FC». soccer jersey. دریافت‌شده در ۶ فوریه ۲۰۱۲.[پیوند مرده]
  54. «باشگاه فوتبال آرسنال». Kit Design. دریافت‌شده در ۶ فوریه ۲۰۱۲.
  55. Players | First Team | Arsenal.com
  56. Arsenal.com
  57. Staff "Coaching Staff" Check |نشانی= value (help). باشگاه فوتبال آرسنال. Retrieved 5 August 2011.
  58. "adidas and Arsenal launch new home kit". Arsenal FC. Retrieved 1 July 2019.

پیوند به بیرون