میخائیل لرمونتوف

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
میخائیل لرمونتوف
Mikhail lermontov.jpg
میخاییل لرمونتوف در ۱۸۳۷
زاده میخاییل یوریویچ لرمونتوف
مسکو, امپراتوری روسیه
درگذشته پیتیگورسک, امپراتوری روسیه
شغل شاعر, رمان‌نویس, هنرمند
ملیت روسیه
دوره عصر طلایی شعر روسی
ژانر رمان, شعر, دراما
جنبش ادبی رمانتیسم, واقع‌گرایی مقدماتی

میخاییل لرمونتوف (به روسی:Михаи́л Ю́рьевич Ле́рмонтов؛ ۱۵ اکتبر ۱۸۱۴-۲۷ ژوئیه ۱۸۴۱ میلادی) نویسنده رمانتیسیست روس ، شاعر و نقاشی است که شاعر قفقاز نامیده می شود. او پس از مرگ الکساندر پوشکین در ۱۸۳۷ میلادی ، تا زمان مرگش ، بزرگترین شاعر روسیه بود. لرمونتوف در کنار پوشکین ، مهم‌ترین شاعر ادبیات روسی و بزرگترین چهره رمانتیسم روسیه به حساب می آید. تاثیر او بر ادبیات آینده روسیه اکنون نیز در دوره معاصر به خوبی احساس می شود. او متحول کننده رمان‌نویسی روسی بود.

میرزا فتحعلی آخوندزاده به واسطه ی بستوژف با مرثیه ی لرمونتوف بر مرگ پوشکین آشنا شد و تحت تأثیر آن قصیده ای در سال 1837 سرود و به نثر روسی ترجمه و در روزنامه ای چاپ کرد.[۱]

فهرست آثار[ویرایش]

  • بهار، ۱۸۳۰، شعر
  • یک مرد غریب، ۱۸۳۱، نمایش‌نامه تئاتر
  • بالماسکه، ۱۸۳۵، نمایش‌نامه منظوم
  • بوردینو، ۱۸۳۷، شعر
  • مرگ شاعر، ۱۸۳۷، شعر
  • سرود کلاشنیکف تاجر، ۱۸۳۷، شعر
  • ساشکا، ۱۸۳۹، شعر
  • تازه‌کار، ۱۸۴۰، شعر
  • رهبر عصر ما، (۱۸۴۰؛ ۱۸۴۲، چاپ دوم؛ ۱۸۴۳، چاپ سوم)، رمان
  • جن، ۱۸۴۱، شعر
  • شاهزاده تیده، ۱۸۴۱، تصنیف
  • والریک، ۱۸۴۱، شعر

منابع[ویرایش]

  1. آدمیّت، فریدون. اندیشه های میرزا فتحعلی آخوندزاده. ص 37. تهران: انتشارات خوارزمی. 1349.