هاینریش هاینه
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
 هاینریش هاینه، ۱۸۳۱
|
|
| تولد | ۱۳ دسامبر ۱۷۹۷ دوسلدورف |
| مرگ | ۱۷ فوریه ۱۸۵۶ (سن:۵۸ سال) پاریس |
| ملیت |  آلمانی |
| مذهب | یهودی |
| پیشه | شاعر |
| مکتب | رمانتیسیسم |
| صفحه در وبگاه IMDb | |
کریستین یوهان هاینریش هاینه (به آلمانی: Christian Johann Heinrich Heine) (رادهٔ ۱۳ دسامبر ۱۷۹۷ در دوسلدورف ؛ درگذشتهٔ ۱۷ فوریه ۱۸۵۶ در پاریس)، یکی از مشهورترین شاعران و خبرنگاران آلمانی در سده ۱۹ (میلادی) بود.
فهرست مندرجات |
[ویرایش] زندگی
هاینه در یک خانواده آلمانیشدهٔ یهودی در دوسلدرف زاده شد و زندگی حرفهای خود را با تحصیل در رشته حقوق در دانشگاههای گوتینگن، بن و برلین آغاز کرد. بعدها ولی به ادبیات بیشتر علاقهمندی پیدا کرد و با این وجود، تحصیلاتش در رشته حقوق را سال ۱۸۲۵ به پایان رسانید. در همین زمان نیز او از یهودیت به مسیحیت پروتستانی گروید، زیرا قبل از همه، در آلمان و اروپا عقاید فاشیستی ضدیهودیت در حال رشد بود.
هاینه سال ۱۸۳۱ ، آلمان را به قصد پاریس ترک کرد و تا پایان عمرش، زندگی خود را در پایتخت فرانسه گذرانید. در فرانسه او با نظریهپردازان سوسیالیسم آرمانشهری (Utopian socialism) از جمله کونت ساینت-سیمون همکار شد. انتقاد سیاسی او همچنین با نام «آلمان، یک داستان زمستانی» از طرف کارل مارکس در روزنامه فوروِرتس (Vorwärts) به چاپ رسید.
[ویرایش] آثار ادبی
هاینه بیشتر به خاطر اشعار غناییاش مشهور شدهاست. او درضمن همزمان ، شاعر رمانتیسیسم نیز بود. آثار او یکی از پرترجمهترین نوشتارها در ادبیات آلمانی به شمار میروند.
هاینریش هاینه منظومهای نیز با عنوان «فردوسی شاعر» در بزرگداشت شاهنامه و سراینده او دارد. او در این منظومه با اشاراتی به رنجی که فردوسی در سرودن شاهنامه کشید، بیش از همه به ستمی که در حق او روا داشتند پرداخته و از ناسپاسی سلطان محمود عزنوی بسیار گفتهاست و از پشیمانی دیرهنگام او. هاینه در ابیات پایانی منظونهٔ «فردوسیِ شاعر»، صحنهٔ دردناکی را بهتصویر کشیدهاست: در حالی که صدای جرس کاروان هدایای سلطان محمود غزنوی و بانگ لاالهالاالله شتررانان از بیرون دروازهٔ غربی شهر توس بهگوش میرسد، کاروان تشییع جنازهٔ فردوسی از دروازهٔ شرقی شهر خارج میشود... (خسرو ناقد [۱]) [۲]
از آثار مشهور ادبی او عبارت هستند از:
- سوگنامهها همراه با قسمتهای غنایی (قسمتی از آن المنصور) (Tragödien nebst einem lyrischen Intermezzo)، ۱۸۲۳
- تصویرهای سفر (Reisebilder)، ۱۸۲۶-۱۸۳۱
- کتاب سرودهها (Buch der Lieder)، ۱۸۲۷
- مدرسه رومانتیک (Die romantische Schule)، ۱۸۳۶
- رابیِ باخاراخ (Der Rabbi von Bacharach)، ۱۸۴۰
- آلمان، یک داستان زمستانی (Deutschland. Ein Wintermärchen)، ۱۸۴۴
هنگام به قدرت رسیدن نئونازیسم و سوزاندن کتابها در برلین سال ۱۹۳۳، در میان نوشتارهای سوخته شده، «المنصور» نوشته هاینریش هاینه نیز وجود داشت، که در آن نوشته شده بود:
| ” | این ابتدای کار است. آنجا که کتابها را میسوزانند، انسانها را نیز خواهند سوزاند. المنصور، ۱۸۲۱، مصرع ۲۴۳ | “ |
[ویرایش] منابع
[ویرایش] پیوند به بیرون
|
||||||||||||||||||||
