مکانیک شکست

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

مکانیک شکست یا مکانیک ترک (Fracture Mechanics) شاخه‌ای از مکانیک جامدات می‌باشد که به بررسی ایجاد و گسترش ترک در جامدات (و سازه‌ها) و نحوه تاثیر آن بر تغییر شکل و احیانا زوال سازه می‌پردازد. این موضوعات از هر دو منظر مکانیک محیط‌های پیوسته و محیط‌های گسسته مورد مطالعه قرار گرفته و می‌گیرد [۱]. نقطه آغازین این دانش آزمایشاتی بود که بوسیله گریفیتث (Griffith) بر روی شیشه انجام گرفت و در سال ۱۹۲۸ میلادی در ژورنال انجمن سلطنتی به چاپ رسید [۲]. پیچیدگی‌های منحصر بفرد ترک این دانش را عرصه تلاش‌های تئوری و تجربی بسیاری کرده است و هنوز هم بسیاری از مسال آن لاینحل باقی مانده است.

کاربرد این علم و نتایج آن در طراحی کشتی، سازه‌ها بویژه سازه‌های بتنی، ژئوفیزیک و زمین‌شناسی مهندسی، مهندسی پزشکی و مهندسی مکانیک می‌باشد.

منابع[ویرایش]

  1. T. L. Anderson, "Fracture Mechanics: Fundamentals and Applications" (1995) CRC Press
  2. Griffith, A.A. 1920. The phenomena of rupture and flow in solids. Phil.Trans.Roy.Soc.Lond. A221, pp. 163–198