مکانیک شکست
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
مکانیک شکست یا مکانیک ترک (Fracture Mechanics) شاخهای از مکانیک جامدات میباشد که به بررسی ایجاد و گسترش ترک در جامدات (و سازهها) و نحوه تاثیر آن بر تغییر شکل و احیانا زوال سازه میپردازد. این موضوعات از هر دو منظر مکانیک محیطهای پیوسته و محیطهای گسسته مورد مطالعه قرار گرفته و میگیرد [۱]. نقطه آغازین این دانش آزمایشاتی بود که بوسیله گریفیتث (Griffith) بر روی شیشه انجام گرفت و در سال ۱۹۲۸ میلادی در ژورنال انجمن سلطنتی به چاپ رسید [۲]. پیچیدگیهای منحصر بفرد ترک این دانش را عرصه تلاشهای تؤوری و تجربی بسیاری کرده است و هنوز هم بسیاری از مسال آن لاینحل باقی مانده است.
کاربرد این علم و نتایج آن در طراحی کشتی، سازهها بویژه سازههای بتنی، ژئوفیزیک و زمینشناسی مهندسی، مهندسی پزشکی و مهندسی مکانیک میباشد.
[ویرایش] منابع
| این یک نوشتار خُرد مهندسی مکانیک است. با گسترش آن به ویکیپدیا کمک کنید. |