کشسانی
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
کِشسانی یا الاستیسیته (Elasticity) (کشایندی هم گفته شده[نیازمند منبع]) خاصیت تغییرشکل بازگشت پذیر (ارتجاعی) محیط و مواد است. نظریه کشسانی در اصل به مطالعه مقدار تغییر شکل محیط های کشسان و تنش ها و نیروهای مربوطه میپردازد.
خاصیت کشسانی محیط باعث میشود که هر جزئی از محیط که از وضعیت تعادلش جابجا شده باشد، نیروهای بازگرداننده ایجاد شوند.
فهرست مندرجات |
[ویرایش] نکتهها و انگیزهها
چنانچه مباحث استاتیک، مقاومت مصالح، و تحلیل سازهها (یا تئوری سازهها) را به عنوان پیشزمینهها و مقدمات نظری و کاربردی نظریهٔ رفتارهای ارتجاعی محیطها و سازهها در نظر بگیریم، توالی اجمالی موضوعات به صورت زیر است:
[ویرایش] خرپاها
مقالهٔ اصلی: خرپاها
دراین گونه سازهها، بهعلت عدم وجود نیروی برشی و لنگر خمشی در تکتک اعضاء باریک و (بهطور نسبی) بلند متشکله مثلثها، در هر مقطع این اجزاء، فقط و فقط، تنشهای کششی یا فشاری موجود است.
[ویرایش] جستارهای وابسته
- زلزلهشناسی
- مکانیک خاک
- صفحات و پوستهها
- تنش
- نمودار تنش-کرنش
- گرانروی (ویسکوزیته)
- پلاستیسیته
[ویرایش] منابع
- Y. C. Fung, "A First Course in CONTINUUM MECHANICS", 2nd edition, Prentice-Hall, Inc. 1977
[ویرایش] پیوندهای بیرونی
- تئوری پایداری ارتجاعی، استیون تیموشنکو، مجید تقیزاده منظری (مترجم)، انتشارات دانشگاه تهران
