ژاک شارل

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

مختصات: ۴۹°۰۸′۱۹″ شمالی ۲°۱۰′۱۶″ شرقی / ۴۹.۱۳۸۵° شمالی ۲.۱۷۱° شرقی / 49.1385; 2.171

ژاک شارل
Jacques Alexandre César Charles.jpg
تصویری از او
متولد ۱۲ نوامبر ۱۷۴۶(۱۷۴۶-11-۱۲)
Beaugency-sur-Loire , لوآره
مرگ ۷ آوریل ۱۸۲۳ میلادی (۷۶ سال)
پاریس
ملیت فرانسوی
رشته فعالیت شیمی ٬ ریاضیات
Hot air ballooning
محل کار هنرستان ملی هنر و صنایع دستی
دلیل شهرت قانون عمومی گازها

ژاک الکساندر سزار شارل (به فرانسوی: Jacques Alexandre César Charles) مخترع، دانشمند، ریاضی‌دان و شیمی‌دان فرانسوی است.[۱] شارل و کمک‌خلبانش برادران رابرت اولین بالون پرشده از هیدروژن را در 27 آگوست 1783 به پرواز درآوردند. سپس او و همکارش تا ارتفاع حدود 550 متر با بالون سرنشین‌دارشان بالا رفتند. که ابتکارشان در استفاده از هیدروژن برای بالا بردن، باعث شد که این نوع بالون به نام شارلیر نامیده شود. (همانطور که نام مون‌گلفیر برای بالون هوای گرم استفاده شد). قانون شارل، توضیح می‌دهد که چطور گازها افزایش حجم می‌دهند وقتی که گرم می‌شوند. این قانون در 1802 توسط ژوزف لویی گیلوساک فرمول‌بندی شد. ولی گیلوساک این اعتبار را به کار منتشر نشده‌ی ژاک شارل نسبت داد. شارل در سال 1795 در آکادمی علوم فرانسه انتخاب شد و بعد از آن پروفسور فیزیک در آکادمی علوم فرانسه شد.[۲]

زندگی نامه[ویرایش]

شارل در سال 1746 در Beaugency-sur-Loire بدنیا آمد. و با زنی از کریاویو که 37 سال جوان‌تر از خود بود، به نام Julie Françoise Bouchaud des Hérettes ازدواج کرد(1784-1817). شارل تا آخر عمر با همسرش ماند و در پاریس در 7 آوریل 1823 فوت کرد.[۳]

اولین بالون هیدروژنی[ویرایش]

The balloon built by Jacques Charles and the Robert brothers is attacked by terrified villagers in Gonesse.

شارل باور داشت که ایده‌ی استفاده از هیدروژن در بالون مورد مطالعه‌ی قانون بویل از رابرت بویل که در 100 سال پیش از او در سال 1662 منتشر شده بود، مناسب است. شارل طراحی و ترسیم را انجام داد و سپس با مشارکت برادران رابرت Anne-Jean و Nicolas-Louis در کارگاهشان در Place des Victoires در پاریس آن را ساخت. برادران رابرت روشی ابداع نموده بودند برای کیسه‌ی هوای سبکی که محفوظ از هوا بود. بوسیله‌ی محلول کائوچو در صمغ و ورقه‌های ابریشم آغشته به لاک‌الکل که با اتصال به یکدیگر کیسه‌ی اصلی را ایجاد کردند. آن‌ها نوارهای سفید و قرمز را پشت‌سرهم استفاده نمودند ولی تغییر رنگ ناشی از روند لاک‌الکل زدن / صمغ زدن نتیجه را زرد و قرمز نمود. ژاک شارل و برادران رابرت اولین بالون هیدروژنی جهان را در تاریخ 27 آگوست 1783 از Champ de Mars (محل فعلی برج ایفل) در حضور بنجامین‌فرانکلین در بین جمعیت تماشاگران، راه‌اندازی نمودند. بالون نسبتا کوچک بود، یک کره به حجم 35 متر مکعب، محصور با ابریشم صمغ‌اندود شده، و تنها قادر به بلند کردن حدود 9 کیلوگرم (20 پوند). و با هیدروژن حاصل از ریختن نزدیک به یک چهارم تن اسید سولفوریک بر روی نیم تن آهن قراضه، پر شد. گاز هیدروژن به بالون از طریق لوله های سرب تغذیه شد. اما به این دلیل که آن را از میان آب سرد عبور نداده بودند، مشکلات زیادی در پر کردن بالون به طور کامل، تجربه شد (گاز در هنگام تولید داغ بود، اما در هنگامی که در بالون سرد می‌شد، کم حجم می‌شد). پیشرفت روزانه باعث ازدحام مردم شد، جمعیت آنقدر زیاد بود که در 26 آگوست، بالون مخفیانه در شب به میدان شان دو مارس، به فاصله 4 کیلومتری منتقل شد. بالون به مدت 45 دقیقه به سمت شمال پرواز کرد، که توسط تعقیب کننده‌گانی سوار بر اسب دنبال شد، و در21 کیلومتری در روستای گونس فرود آمد که در آن دهقانان محلی وحشت زده آن را با چنگال و یا چاقو نابود کردند. این پروژه توسط یک اشتراک سازماندهی شده توسط Barthelemy Faujas de Saint-Fond تامین شد.[۴]

پرواز اولین بالون هیدروژنی سرنشین دار[ویرایش]

Contemporary illustration of the first flight by Prof. Jacques Charles with Nicolas-Louis Robert, December 1, 1783. Viewed from the میدان کنکورد to the باغ تویلری (destroyed in 1871)

در 13:45 در 1 دسامبر 1783 ژاک شارل و برادران رابرت یک بالن سرنشین دار جدید از Jardin des Tuileries در پاریس راه اندازی کردند. ژاک شارل همراه بود با نیکولا-لوئیس رابرت به عنوان کمک‌خلبان، بالون 380 متر‌مکعبی پر شده از هیدروژن. در انتهای کیسه‌ی بالون، دریچه‌ی تنظیم هیدروژن نصب شده بود و کیسه‌ی بالون با یک شبکه از بندها که سبد از آن آویزان بود، پوشیده شده بود. کیسه‌ی تعادل حاوی شن و ماسه برای کنترل ارتفاع مورد استفاده قرار گرفت. آنها به ارتفاع حدود 1800 فوت (550 متر) صعود کردند و در غروب آفتاب در Nesles-LA-Vallée پس از 2 ساعت و5 دقیقه پرواز و طی طول 36 کیلومتر، فرود آمدند. همراهانشان سوار بر اسب، که توسط Duc de Chartres هدایت می‌شدند، بالون را پایین کشیدند در حالی که هر دوی شارل و نیکلاس-لوئیس پیاده می‌شدند.

ژاک شارل پس از آن تصمیم به صعود دوباره گرفت، اما این بار به تنهایی، به دلیل اینکه بالون مقداری از هیدروژن خود را از دست داده بود. این بار بالون به سرعت به ارتفاع حدود 3000 متر صعود کرد، جایی که در آن او خورشید را دوباره دید. تا اینکه او در گوش خود درد احساس کرد و دریچه‌ی گاز را باز کرد، و به آرامی به زمین فرود آمد در حدود 3 کیلومتر دورتر در جایی به نام Tour du Lay. بر خلاف برادران رابرت چارلز هرگز دوباره پرواز نکرد، اگر چه بالون هیدروژنی، به افتخار او، به نام Charlière نامیده شد. طبق گزارش ثبت شده، 400هزار تماشاگر شاهد راه‌اندازی بودند، و صدها نفر برای کمک به تامین مالی ساخت و ساز و دسترسی به "محوطه ویژه" به نام "محل مشاهده‌ی نزدیک از برخاست" مجبور بودند یک کرون پرداخت کنند. در میان جمعیت حاضر در "محوطه ویژه" بنجامین فرانکلین، نماینده دیپلماتیک از ایالات متحده آمریکا نیز حضور داشت. همچنین «جوزف منتگلفیر» نیز حضور داشت، کسی که شارل با درخواست رهاسازی بالونی سبز کوچک (جهت ارزیابی باد و شرایط آب و هوایی) او را مفتخر نمود. این رویداد ده روز پس از اولین پرواز با بالون سرنشین دار جهان توسط «ژان فرانسوا پیلاتر دروزیر» با استفاده از بالون هوای گرم، ساخته‌ی «برادران منتگلفیر» انجام شد. «Simon Schama» تاریخ‌دان در کتاب خود « Citizens» نوشت:[۵]

همکار علمی اصلی «منتگلفیر»، «شارل» بود، ... که برای اولین بار پیشنهاد کرد، گاز تولید شده توسط سولفات به جای سوزاندن چوب، مورد استفاده گیرد. شارل خود نیز مشتاق به صعود بود اما باید به حق وتوی شاه (که در اولین گزارش پرواز با اشتیاق نظاره‌گر بود) توجه می‌کرد. نگرانی از خطرات پرواز، باعث شد که پادشاه پس از آن پیشنهاد کرده بود که دو جنایتکار در سبد فرستاده شوند، که شارل و همکارانش خشمگین شدند.

شیمی[ویرایش]

او را از بنیانگذاران قانون عمومی گازها می‌دانند[۶]


منابع[ویرایش]