شناوری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
دو نیروی شناوری و گرانش موجب شناور ماندن جسم بر سطح آب می شود.

نیروی شناوری(به انگلیسی: Buoyancy force)، نیروی برآیند وارد از طرف یک سیال ساکن بر جسمی که در آن فرو رفته یا شناور است، تعریف می شود.نیروی شناوری همواره به طور قائم و رو به بالا اثر می کند.

قانون ارشمیدس: هر سیالی به جسمی که در آن قرار گرفته (جزئی یا کامل) نیروی شناوری وارد می‌کند. اندازه نیرو برابر وزن سیال جابجا شده است.

نکته جالب اینکه شکل جسم فرو رفته در آب اهمیت ندارد و مستقل از شکل ظاهری جسم، نیروی شناوری رفتار یگانه دارد و از قانون ارشمیدس پیروی می‌کند. ارشمیدس (٢١٢-٢٨٧ قبل از میلاد) مبانی این قانون را کشف کرد.

وقتی نیروی ارشمیدس از نیروی وزن بیشتر باشد جسم روی سطح آزاد شاره شناور می شود و وقتی نیروی وزن جسم از نیروی ارشمیدس بیشتر باشد جسم درون شاره غرق می شود. شاره لزوماً آب نیست و می تواند هر مایع یا گازی باشد.

نیروی

منابع[ویرایش]

  • ISBN 0-07-062537-9 Victor Lyle Streeter, E. Benjamin Wylie, Keith W. Bedford.Fluid mechanics.New York:McGraw Hill,1998

دانشنامه رشد